Pound (1970)

De films van Robert Downey Sr. zijn volgens mij altijd wat obscuur gebleven en zijn altijd moeilijk te zien geweest. In feite wist ik pas sinds relatief kort geleden dat de vader van Downey Jr. ook in de filmwereld zat, totdat recent een dvd-box uitkwam met het werk van Downey Sr. Pound was nog eens extra obscuur omdat die lang verloren gewaand was. Pas in 2005 werd een kopie teruggevonden en gerestaureerd. Groot was dan ook mijn verbazing dat dit ineens doodleuk op MGM Channel langskwam.

Het is een hele gekke film. Als je het plot leest dan denk je waarschijnlijk meteen dat dit een allegorie is over hoe mensen eigenlijk ook gewoon maar een leven als honden in een asiel hebben, hun tijd machteloos uitzittend tot ze ongelukkig sterven. Ik zal je nog sterker vertellen: in een poging om de allegorie te beschrijven heb ik gewoon het plot beschreven. Het ligt er dus wat dit boven op en dit soort metaforen spreken mij niet bijzonder aan, maar in de jaren '60 en '70 waren dit soort dingen toch wel 'hot', zeker na de nouvelle vague en de hippiebeweging. Je zou zeggen dat Pound daar een publiek had moeten vinden.

Pound overstijgt gelukkig zijn allegorie doordat het gewoon een erg amusante film is. Simpel en goedkoop gefilmd, grotendeels op één kale locatie, maar effectief claustrofobisch en geweldig geacteerd door alleen maar onbekenden en een korte rol voor een zeer jonge Robert Downey Jr. Veel van de dialogen zijn echt bizar, maar wel hilarisch en compleet uniek. Het mooiste vond ik echter enkele muzikale intermezzo's, waarin de personages zich zonder dialogen vreemd gedragen op enkele popliedjes die mij verder onbekend zijn. Die hebben een heerlijke sfeer.

Het zou me niet verbazen als die nieuwe dvd's van het werk van Downey Sr. leiden tot een soort revival en zijn werkt erkent gaat worden als briljante voorbeelden van de counter culture. Zelf wil ik in ieder geval op basis van Pound niet zo ver gaan, maar als ze allemaal zou uniek en geestig zijn als deze is dan smaakt het zeker naar meer.
3*