Yoru no Onnatachi (1948)

Uit Mizoguchi's grimmige periode, vlak na WOII. Het levert niet zijn beste werk op (terwijl de 'opvolger' My Love Has Been Burning wel tot zijn beste werk hoort), want de film leidt te veel onder stereotypen, grove karakterschetsen en ongenuanceerde vertolkingen. Maar heeft als tijdsdocument toch zijn waarde.

De DVD transfer van Criterion-Eclipse is niet al te best (zeker niet voor de standaarden die ze daar veelal hanteren), maar zal het beste geweest zijn wat voor handen was.

Ik ben het ergens wel eens met MR, maar toch ga ik voor 4*. De film heeft nogal wat mankementen. Er ontbreekt subtiliteit en nuance en de (nogal korte) film zit propvol met over-the-top vrouwenleed en kent nogal wat radicale karaktertransformaties en dito plottwists die onderbelicht blijven.

Maar toch werd ik geraakt....

Dat gebeurt dan toch ooit, ook al realiseer je je dat de film eigenlijk te hard zijn best doet om je in die bepaalde richting te duwen.

Komt voornamelijk door de camera die de troosteloze settings en haar vrouwelijke bevolking zo mooi weet vast te leggen. Bepaalde plaatjes en melodramatische taferelen staan vanaf nu in mijn geheugen gegrift. En ook al is Women of the Night als geheel niet bevredigend, toch kan ik het niet over mijn hart krijgen om minder dan 4* te geven. Bij deze dus.

Ik zag toch echt een versie die maar 73 min duurde. Imdb geeft 105 en 75 min aan. Die Japanse cut lijkt me dan echt beter, want dan zou er meer tijd zijn om het 1 of ander uit te diepen en toe te lichten.

Naar het schijnt is er sprake van een typo en bestaat er slecht 1 versie, aldus mijn docent.

Imdb geeft alleen maar een versie aan van 1 uur 15 minuten.

Wat een melodrama. Ik heb nu een paar films gezien van Kenji Mizoguchi, maar het is zeker niet de interessantste regisseur die Japan heeft voortgebracht.

Nogal matige film van Mizoguchi, de minste die ik tot nu toe van hem zag, ondanks dat dit best in mijn straatje zou moeten liggen. De hoofdrolspeelster, die later in betere films zou verschijnen, maakt hier maar weinig indruk en het drama was geforceerd en overgeacteerd. Hooguit interessant als tijdsbeeld van Tokyo net na WO2. Opmerkelijk eindshot van een verwoeste kerk.