Wonder (2017)

Erg mooie film, feelgood

Het interessante aan deze film is dat het negatieve verwachtingen over bepaalde personages creëert, maar later een kijkje in de ziel van die personages geeft, waarbij blijkt dat de personages toch anders in elkaar zitten. Dat vond ik wel aardig. Verder is het redelijk voorspelbaar, maar wel goed uitgevoerd, waardoor het toch aanspreekt. Acteerwerk is sterk, wat natuurlijk ook bijdraagt. Visueel niet bijzonder, maar wel degelijk. 3*.

Samen met mijn vrouw bekijken, en hebben ons zeer vermaakt met het bekijken van deze film.

Hoewel wij beiden geen fan zijn van de films van Owen Wilson, is deze rol in de film door hem goed neergezet.

Fijne feel good movie.

Wat een zoete zooi.

Veel meer kan ik er niet over zeggen.

Nou ja, misschien dat het vol clichés zit?

En misschien nog dat het heel voorspelbaar is allemaal

Wat een prachtige film. Ik denk dat dit een hele belangrijke film is, waarin wordt laten zien hoe moeilijk de kindertijd kan verlopen als je ook maar iets hebt wat als ´anders´ of ´afwijkend´ wordt beschouwd. Ontroerend!

Een film waar ik toch wel een beetje stil van werd. Wonder werd me tussen neus en lippen door aanbevolen door een collega en ik besloot het inderdaad een kans te geven, zonder dat ik er me verder veel in verdiept had.

Natuurlijk herken ik wel de kritiek dat het zoetsappig, sentimenteel en 'echt Amerikaans' is. Volgens mij is het bronmateriaal dat al van zichzelf. Het is wat mij betreft echter wel nog altijd een keuze of een regisseur en scenarioschrijver dat op de meest melige manier uitwerken óf dat ze het doen met het hart op de juiste plek. Dat laatste gevoel bekroop mij wel heel erg bij deze film. Dit verhaal leent zich ervoor en mag van mij wat van die elementen bevatten waar we misschien in andere gevallen wat allergisch voor zijn.

Auggie wordt neergezet als een ontzettend lief en innemend kind door Jacob Tremblay, waardoor je al heel gauw met hem meeleeft. Wat ik sterk vond, en hiervoor moet ik waarschijnlijk de schrijvers vooral dankbaar zijn, is dat Auggie wel 'gewoon' als een kind van zijn leeftijd wordt afgebeeld. Daarmee bedoel ik dat hij speels en een beetje ondeugend uit de hoek kan komen, maar ook dat hij zelf zeker niet perfect is en lessen te leren heeft. Wat dat betreft vond ik het ook goed dat de film aandacht besteed aan personages als Olivia en Jack en hoe zij met de situatie (en hun eigen problemen) moeten omgaan. Dit zijn geen personages die maar wat langs de zijkant blijven zwabberen, maar ook wel echt een eigen gezicht krijgen. Complimenten dus ook voor Izabela Vidovic en Noah Jupe: de jonge cast wist me te overtuigen. Ook Owen Wilson en Julia Roberts doen het degelijk. Wilson is een beetje 'hit or miss' bij mij, maar zodra hij een wat meer ingetogen kant van zichzelf laat zien (zoals hier), kan ik hem goed hebben.

Auggie krijgt te maken met vervelende reacties van leeftijdsgenoten (en oudere kinderen) op zijn gezichtsafwijking, maar dergelijk gedrag zal toch voor velen van ons herkenbaar zijn. Kinderen kunnen keihard zijn en het is goed om te zien hoe Auggie het er soms moeilijk mee heeft, maar er ook telkens weer met een beetje hulp bovenop komt. De boodschap is in ieder geval hoopvol en het levert ook bij vlagen hartverwarmende momenten op tussen hem en de andere personages. Zijn moment van euforie op het einde, waarbij hij echt als held naar voren mag treden, zou ik dan misschien als enig moment wél aanduiden als net iets te 'zoet' of 'Amerikaans'. Ik kon ermee leven, maar ik denk niet dat de film dat nodig had.

Dit is echt een film die ik hoofdzakelijk kijk voor het verhaal, dus ik vind het goed dat ook daar de focus ligt en niet op een afleidende montage of het visuele aspect: de film kent misschien niet bijster veel cinematografische hoogstandjes, maar doet wat het moet doen. 'Less is more', in dit geval. Ik heb het boek (nog) niet gelezen, maar vind het verhaal zondermeer uitstekend vertaald naar het witte doek. De film wist me aan het lachen te maken, te ontroeren en écht met de personages te laten meeleven. Als je de drie zaken in de voorgaande zin voor elkaar weet te krijgen, dan lijkt mij dat de makers hun doel bereikt hebben.

Aanrader!

4,5*

Amerikanen zijn echt onovertrefbaar in dergelijke films die een dramatische situatie doen uitdraaien in een hartverwarmend feelgood-movie.

Beter dat dan dat ze een pak criminele nonsens op ons af sturen.

Sentimenteel natuurlijk maar met meerdere levenslessen en nog waarheden op de koop toe.

In de film zegt iemand dat jongeren, nog meer dan volwassenen, onmeedogend zijn in het formuleren van spot en kritiek. Dit gebeurt evenwel meestal zonder besef van de mogelijke (dramatische) gevolgen van hun optreden. Aan volwassenen dit op te merken en aan het probleem te schaven.

Eergisteren weer eens gezien, oordeel niet veel veranderd, bijna alles bleef goed.

Bijna; soms irriteert het kleine manneke met zijn vroege wijsheden. Als je 10 jaar bent hoor je nog voluit van de jeugdigheid te genieten en door zijn uiterlijk is hij natuurlijk met zijn inzicht wat anderen betreft een stap voor en vroegwijs. Nog niet gezien? Gewoon doen!

We blijven bij de 8-.

Dit is een uitstekende kinderfilm met zeer happy end. Er wordt goed geacteerd door de kinderen en de volwassenen. De film is nogal aan de zoete kant voor oudere kinderen en zeker voor volwassenen. Niet problematisch zoet maar wel flink zoet. Marsepein en chocola. Maar films zoals deze, die geïntegreerd leven met diversiteit behandelen, hebben we nodig. Laat hem daarom maar zoet zijn. Naar mate diversiteit emancipeert zullen er genuanceerdere smaken zijn. Dit is al heel wat, voor nu. Belangrijk.

Sterke feel good movie.

Nu moet ik bekennen dat ik een zwak heb voor Julia Robert en Owen Wilson, maar beide spelen de sterren van de hemel: naturel en geloofwaardig. Ook Jacob Tremblay zet een overtuigende Auggie neer. Maar ik snap ook de scherpe kritieken van sommige kijkers. Dit is denk een film: you love it or you hate it. De kritieken van kijkers die er 1 ster aan geven zijn namelijk volledig waar: de film is zoet als marsepein, zit vol clichés en het Amerikaans sentiment druipt er werkelijk vanaf. En hij is ook nog tamelijk voorspelbaar. Krijg je daar rode vlekken van in je nek? Dan vooral niet kijken!

Aan de andere kant vertelt het een goed uitgevoerd coming of a age verhaal, het belicht meerdere perspectieven en blijft van begin tot het einde boeien. Er wordt goed in geacteerd en brengt de nodige levenslessen over het voetlicht. Het schetst een wereld waar we misschien allemaal een beetje naar verlangen (misschien juist wel in deze tijd): een wereld van reflectie, compassie en een intrinsieke drijfveer om (uiteindelijk) het juiste te willen doen. Misschien is dat wel waarom de film me zo aansprak. Het laat ook het relatieve zien van mooi en lelijk. Aan het eind van de film ben ik helemaal gewend geraakt aan het gezicht van Auggie en kan ik dat niet meer als lelijk of gek bestempelen. Het is gewoon Auggie zoals Auggie moet zijn. En dat gevoel wordt nog sterker als je hebt gezien wat voor prachtig persoon daarachter schuil gaat. Laten we wat liever voor elkaar zijn en wat we gek of vreemd vinden juist omarmen.

Nogmaals: you love it or you hate. I love it. 4 sterren.

Ik vond deze film erg voorspelbaar en eentonig. Heb hem niet uitgekeken.

Fijne tranentrekker met dank aan het geweldige acteren van Jacob Tremblay en toch ook wel Noah Jupe.

Julia Roberts en Owen Wilson vormen onverwacht een mooi echtpaar. Jammer dat Julia zo van de botox is; doet haar geen goed.

3,5☆

Goh, dat zou ik niet zomaar vooral aan Amerikanen toeschrijven. Ze hebben wel zo'n beetje hun geijkte manier van hoe dit te brengen, dat wel. Maar Koreaanse of andere Aziatische films kennen er ook wel wat van, heel veel Europese uit tal van landen ook. Zelfs van eigen Vlaamse bodem zijn er wel tal van dergelijke films. Ik denk dan bv maar aan "Ik wil poepen!" uit Hasta la Vista (maar Nederlanders durven dat nog wel eens anders verstaan ).

Wonder is idd nogal clichématig zoetsappig maar al te veel kan je hiermee niet anders doen, meen ik. En het is wel knap gebracht met de Star Wars verbeelding hier en daar, de verschillende invalshoeken, ... Op het einde miste ik wel nog wat meer te vernemen van Julian, ik had de ouders ook wel iets dieper uitgewerkt willen zien, en ja... de film speelde wel heel erg op safe. Maar het is dan ook een familiefilm die een boodschap tracht mee te geven aan de vele jonge kijkertjes (en de enkele volwassenen die er ook wel nog van leren kunnen) en doet dat allemaal toch vrij goed.

Aan de ene kant overigens knap te zien hoe lovend mensen kunnen zijn bij een film rond het aanvaarden van wie er heel anders uitziet, aan de andere kant zie ik mensen hier en elders nogal dingen delen als hoe weerzinwekkend ze zwaarlijvige mensen vinden, dat ze daar een enorme afkeer van hebben bvb, ... zoals op zo vele andere domeinen soms wel wat 2 maten en gewichten (maar dat zal wel mijn gewichtige kant zijn gekoppeld aan iets te lange tenen of zo hoe ik me dat raken laat). Zo kreeg ik van een vrouw na een date eens de vraag wat mijn streefgewicht zou zijn, en toen ze dat vernam, reageerde ze met "als ik zo veel zou wegen, pleegde ik zelfmoord" en blokkeerde ze me prompt. Herkenbaar na het zien van deze film, niet? Zij het dan van een volwassene i.p.v. een kind. Misschien daarom dat ik Cerdita (Piggy) ook zo goed vond...