Can-Can (1960)

Franks Sinatra, Shirley MacLaine en Louis Jourdan zingen op hun allerbest in deze vrolijke musical over liefde en can-can (dat is, voor ieder die het nog niet zou weten, lange tijd een verboden dans geweest). Bevat prachtige liedjes waarvoor ik telkens weer moet huilen, waaronder C'EST MAGNIFIQUE en YOU DO SOMETHING TO ME. Een mustsee voor alle liefhebbers van musicals!!!

Poster

4 sterren krijgt deze van mij, omwille van de geweldige liedjes en de romantische sfeer. oke, het verhaal is niet veel waard, maar daar moet je ook niet aan denken

Het is bekend dat Kroetsjov de set van "Can-Can" ooit bezocht en achteraf verklaarde dat hij nog nooit zo'n decadente boel had gezien.

Wellicht had de Sovjetleider spijt niet tot de regelmatige klanten van de Moulin Rouge, Lido enzovoort te behoren, of benijdde hij de charmes van Shirley MacLaine en Juliet Prowse, of de songs van Cole Porter, of de champagnestemming van Sinatra-Chevalier-Jourdan....

Pretentieloos maar charmant. Paris, oh la la....

Shirley MacLaine is echt betoverend in deze film! Wat een vrouw! De scenes in de club waren voor mij persoonlijk het beste, de optredens daar zijn echt mooi uitgevoerd! Helaas zijn deze scenes voor een speelduur van 2 uur en 10 hele minuten een beetje dun gezaaid en gaat het verhaaltje over de Can-Can meer naar de achtergrond. Jammer eigenlijk dat er in plaats hiervoor is gekozen voor een nogal geforceerd liefdesverhaaltje. De film heeft met tijden een heerlijke sfeer maar heeft in zijn lange speelduur helaas ook iets te veel scenes die het allemaal net niet zijn, begrijp me niet verkeerd over het algemeen gezien is de film best vermakelijk maar het liefdesverhaaltje weet maar moeilijk te overtuigen en geloofwaardig over te komen.

Het acteerniveau daarentegen is gelukkig niks mis mee en de aankleding van de locaties duidelijk ook niet, maar toch is het allemaal niet super speciaal verder en had de speelduur met 40 minuten omlaag gemogen.

2,5*

Can-Can is een typische Hollywood-musical uit zijn tijd: kleurrijk, vrolijk en vol met swingende nummers, maar ook behoorlijk gedateerd in zijn uitvoering. Hoewel de film enkele memorabele muzikale momenten biedt, lijdt hij onder een zwak verhaal, flinterdunne karakterontwikkeling en een kitscherige stijl.

Het verhaal speelt zich af in het 19e-eeuwse Parijs en draait om de eigenaresse van een nachtclub, Simone Pistache (Shirley MacLaine), die de controversiële can-can-dans promoot, tot ergernis van de conservatieve autoriteiten. Haar vriend, de advocaat François Durnais (Frank Sinatra), probeert haar uit de problemen te houden, maar raakt verstrikt in een liefdesdriehoek wanneer een invloedrijke rechter (Louis Jourdan) verliefd op haar wordt. Ondertussen zorgt Maurice Chevalier voor de komische noot als een charmante maar ietwat sullige rechter.

De grootste kracht van Can-Can ligt in de muziek; met name de legendarische nummers van Cole Porter. "C’est Magnifique" en "I Love Paris" worden mooi uitgevoerd door Sinatra en MacLaine, en Chevalier brengt met zijn onmiskenbare charisma een vleugje nostalgie in "Just One of Those Things". Helaas worden deze hoogtepunten afgewisseld met langdradige dialogen en een voorspelbaar plot dat weinig spanning of diepgang biedt.

De dansscènes zijn levendig, maar de choreografie voelt anno 2025 nogal overdreven en theatraal aan. MacLaine schittert wanneer ze danst, maar Sinatra lijkt soms wat ongeïnteresseerd in zijn rol. Het is duidelijk dat hij vooral aanwezig is om zijn iconische stem te laten horen.

Al met al is Can-Can een film die vooral muziekliefhebbers zal bekoren, maar als geheel voelt de film traag en gedateerd aan. De legendarische liedjes redden de film, maar het geheel verdient slechts 2,5 sterren – een vermakelijke, maar verre van onvergetelijke klassieker.