Le Fils (2002)

Van wat ik ervan gezien heb is het acteerwerk prima.

Helaas kan ik verder geen waardering geven, want door het enorm wiebelende camerawerk werd ik kotsmisselijk, en moest ik het kijken staken voordat de film halverwege was.

Jammer.

Een tweede poging zit er daardoor niet in.

Een typsiche gebroeders Dardenne-film die vaak een vrij beladen thema aanhalen onder het mom van oerdegelijk sober regiewerk. Nog niet ontgoocheld geweest door een film van de gebroeders Dardenne, maar echt omvergeblazen werd ik nog nooit. Degelijk zonder meer, ook deze Le fils.

Boeiend en gedurfd uitgangspunt en een onderwerp dat je doet nadenken over reïntegratie van (jong)criminelen in de maatschappij. Je moet het maar doen om als vader een jongere te begeleiden die verantwoordelijk was voor de dood van je kind en je hele leven overhoop zette (echtscheiding etc). Wat mij betreft ook niet zo realistisch om vandaag de dag dergelijke contacten te onderhouden tussen dader en slachtoffer zonder opvolging van justitie of medeweten van beide partijen.

Een uitstekende Olivier Gourmet, zoals steeds. Wederom een film die het moet hebben van stiltes en de gedachten van de personages. Deze stiltes gaven een een extra kracht aan de film en gaven een beklemmende sfeer tussen de personages. Je verwacht een explosie van woede op een bepaald moment, maar niets is minder waar.

Met soberheid werd opnieuw een indringende film gemaakt. Less is more! Gedurende de hele film zit je met een spanning van wat er aan de hand is. De climax is schokkend, maar wordt sereen aangepakt.

"Hyperrealistisch", zo benoemde het inleidende commentaar op Canvas deze film. Maar het karikaturale Waalse beeld van lelijke, nooit lachende mensen en afgeragde omgeving ligt er stiekem wel een beetje dik bovenop.

Daarnaast ben ik het met een aantal eerdere comments eens over de speelduur: ook in deze stijl is het niet noodzakelijk om zo lang nietszeggend te blijven. Toch brengt de regie iets extra's en het acteerwerk is zeker sterk.

Toch wel aangenaam verrast over het aantal reacties en stemmen over deze film want het is niet de meest toegankelijke cinema die de broers Dardenne maken. Ook in Vlaanderen mogen ze nog wat meer erkenning krijgen want deze cineasten zijn international gewaardeerd en hebben intussen 2 x een palme d'or in hun boekenkast staan. Ze hebben een unieke visie en stijl over film en narratie. Deze film is hun meest pure film. Een camera die de hoofdpersoon constant volgt vanuit de nek, geen decoupage (maw geen totaalshot - middenschot - close up), geen muziek. Het is een registratie van een handeling tout court. Dardenne broers tonen hoe eenvoudige mensen met een tragedie of persoonlijke pijn omgaan. Alsof we naar een documentaire kijken. Maar deze authenticiteit, realisme komt voort uit een doordacht en knap geconstrueerd universum. Het appartement van Olivier vertelt hoe Olivier leeft, de kledij (bv de riem rond de onderrug van olivier) toont een zwakte, de school toont de toeweiding van Olivier etc, . Het zijn de beelden die vertellen. Er blijken tal van repetities vooraf te gaan aan het filmen van de scenes. Het is een realiteit dat ze opnieuw (voor de lens) construeren. Het feit dat je weinig info hebt over de context kan wel remmend en verward werken (je wordt ook plots in het verhaal gedropt, de film begint en zonder inleiding, zonder verklaring volgen we een man die een leerling niet in zijn klas wil en we weten niet waarom of hoe). Later (maar misschien te laat voor de kijker) wordt het duidelijk. De film werkt dan ook beter bij een tweede visie. Ondanks het abrupte einde is de essentie van het verhaal af, er is een confrontatie geweest, er is vergeving getoond en het leven gaat verder. Het is aan de kijker om uit te maken hoe dit zal verlopen.

Inderdaad, niet toegankelijk. Deze heb ik na de helft van de film afgelegd, kon me er niet op focussen of het verhaal stond me niet echt zo aan. Moeilijke Dardenne film, zal het later wel nog eens proberen.

De samenvatting hier klopt niet. Olivier die werkt als instructeur bij een instelling voor gedragsstoorde jongeren??? Hij werkt als leraar in een houtbewerking.

Nu ... ik zag de film niet graag...

Blij dat ik de synopsis niet van tevoren gelezen heb want gezien de titel van de film dacht ik in het begin dat Olivier's verloren zoon bij hem kwam werken. Het ligt toch even wat anders. Zoals de Dardennes eigen is portretteren ze "gewone" levens, zonder enige opsmuk. Ondanks die bijna registrerende werkwijze weten ze enorm veel spanning naar het scherm te brengen, terwijl de personages de hele film door volstrekt geloofwaardig blijven in hun acties. Een naturel, onderkoeld staaltje acteerkunst van Gourmet en Marinne.

Misschien niet de makkelijkste Dardennes -al vond ik het ook wel weer meevallen qua ontoegankelijkheid- maar wederom een sterke film van hun hand.

Deels sociaal maar vooral ook een psychologisch drama dat me goed bevallen is. Waar ik me in voorganger Rosetta platgeslagen voelde door een lam scenario vind ik hier echt wel (schrijnende) diepgang, en terug op het niveau van La Promesse. De interactie tussen Olivier Gourmet en Morgan Marinne is meesterlijk, en dan vooral in de zwijgende scenes. Stilzwijgende communicatie die helemaal overkomt, alsof je erbij staat en zelf deelneemt. Wel had ik zoals sommige users hier zeker in het begin toch wel last van de schokkerige camera die op de huid plakte van Oliver Gourmet, in de mate dat je zijn zweet bijna kon ruiken, ook ik werd er bijna misselijk van. Gelukkig was het verhaal sterk genoeg om me hierover te zetten. Moet alleszins niet heel veel moeite gekost hebben om dit te filmen; vooral niet letten op de kadrering/fotografie en verder wordt de kijker connaisseur van het achterhoofd van Olivier Gourmet.

Het einde was me in eerste instantie te abrupt en te open maar in tweede instantie leek het me niet ongepast en ook zelfs een positieve noot voor wat de toekomstige relatie van de personages van Gourmet en Marinne betreft.