Odds against Tomorrow (1959)

Vrij onbekende caper met een zeer interessante eerste uur en een matige laatste halfuur. De bankroof gaat net iets te soepel en worden de overvallers uiteindelijk op een wel hele simpele en knullige manier betrapt. Het meest interessante aan de film vind ik de psychologische strijd tussen de racistische Earl Slater uit Oklahoma (goeie rol van Robert Ryan) en de zwarte muzikant Johnny Ingram. De finale is ook aardig, waarin de confrontatie tussen de blanke en de zwarte tot een hoogtepunt komt. 3*

echt 1 van de zwakste film noirs die ik ooit gezien heb, ik bedoel: komaan zeg, dat was daar net een komedie waar we naar aan het kijken waren! alles ging veel te snel en was over-the-top als in een film met wijlen Leslie Nielsen!

Robert Wise maakte uitstekende films, van uiteenlopende genres, maar in de jaren 50 waren het voornamelijk de misdaad-film-noirs die aan bod kwamen, waarvan deze "Odd against tomorrow" er ééntje van is.

Geen meesterwerk maar toch van goede makelij, met een eerste uur dat knap aandacht besteedt aan de karakters en posities van de hoofdpersonages en daarna nog een best spannende afloop in petto heeft, het uiterste slot (de ravage) misschien een beetje overbodig.

Misdaad, gokwereld, schuldenlast en armoedige en niet zo beste harmonieuze gezinstoestanden zijn de achtergronden van het gebeuren, terwijl het racisme, in die tijd nog pertinent aanwezig in de States, ook aan bod komt.

Harry Bellafonte mag, in al zijn miserie, toch nog een blues zingen.

Een wrede, goed gespeelde en duistere misdaad film noir, met racistische tendensen en 'n paar eigenaardige momenten. Het verhaal ging over een ex cop, die plannen had om een kleinsteedse bank te beroven en daarvoor de hulp inriep van twee anderen. De geschetste personages (en de relaties met vrouwen die ze hadden) waren boeiend en goed gedefinieerd. De beelden, met gebruikmaking van schaduwen, waren in prachtig zwart-wit en de muziek was mooi.

Odds Against Tomorrow (1959) Blu-ray

Deze spannende heist begint met de planning, en eindigt met de overval en een spectaculaire climax. Het middengedeelte, waarin de privélevens aan bod komen, staat daar een beetje los van. New York en het fictieve stadje Melton vormen het decor. Rokerige kroegen en straatlantaarns in de mist zorgen voor een groezelig sfeertje. Racisme is een bijkomend plotelement. De mooiste rol is voor Harry Belafonte - inmiddels 94 jaar oud. De suggestieve jazzmuziek met vibrafoon is van het Modern Jazz Quartet.

Bijzondere film. Enerzijds een late noir, anderzijds een film over racisme toen het nog niet vaak voorkwam Maar ook een film die ook vooruitwijst naar meer moderne Amerikaanse films als die van John Cassavetes en Arthur Penn. Een film ook naar een boek van de schrijver va The Big Heat uncredited tot scenario verwerkt door niemand minder dan Abraham Polonsky die nog steeds geblacklist was. Met jazz op de score en een jazzachtig ritme in de montage. En New York dat al flink gemoderniseerd eruit ziet met snelwegen tot in de stad enzo.

Een film die onafhankelijk geproduceerd door Belafonte en Wise zelf met Robert Ryan als iemand die zich niet onder controle heeft. UIteindelijk gaat de hele roof ten onder door wantrouwen en racisme, als een soort van allegorie dat dat soort denkbeelden leiden tot zelfdestructie.

Je krijgt ook nog een klein rolletje van Gloria Grahame. Ooit een (noir) ster, maar hier een piepklein rolletje (en ze was flink op haar retour).

Belafonte leeft trouwens ook nog en is inmiddels 95 jaar en zal nooit zwijgen over issues die hem na aan het hart liggen.

Redelijke film noir. Voor een groot deel is het een psychologisch drama waarin wordt getoond waarom de protagonisten de keuzes maken die ze maken. Gedreven door omstandigheden en in het geval van Robert Ryan gaat het ook om racistische vooroordelen. Dat laatste is in feite de rode draad in de film. Het ‘anders’ zijn gaat visueel van een zwart kind, over de man met de wijnvlek in het gelaat, de zwarte liftboy naar hoofdrol Harry Belafonte. En dan komt er ook nog een gekleurd konijn op het pad van Ryan als symbool van ‘het andere’. Pas in de dood worden de verschillen tussen Ryan en Belafonte opgeheven met een rake vraag van de hulpverlener naast hun identiek zwartgeblakerde lijken.

Prima acteerprestaties van allen, in een film die een eerder melancholische laidback toon heeft. Onder meer dankzij de aanwezigheid van de vibrafoon op de soundtrack. Robert Wise is toch wel een topper dus visueel is alles zoals het hoort.

Sterk. En Belafonte is een genot om te zien spelen, wat een charisma.

Het racisme thema word er een beetle geforceerd bijgesleept als een klein sub plotje maar voegt verder niks toe aan het verhaal en had makkelijk achterwege gelaten kunnen worden , verder wel een aardige film maar meer een drama dan een actie heist film .

Echt totaal mee oneens. Racisme is een van de grote drijvende krachten in de film en een van de belangrijkste redenen waarom de groep uit elkaar valt . Zonder haal je de angel en drijfveren uit veel van de persoonlijke verhoudingen waar het om gaat. Zo'n statement is een beetje als zeggen dat je het buitenaards wezen best uit ET kan halen omdat je vriendschap ook kunt laten zien tussen mensen.

Het is vooral een psycholigisch gedreven film over de onderlinge verhoudingen bij een heist dan dat het over de heist zelf gaat zoals in een film als Rififi.

Je gaat toch niet beweren dat dit een van de drijvende krachten achter de film is als we pas te weten komen dat ie hem om zijn huidskleur afwijst als de film al over de helft heen is , bovendien had dit thema makkelijk door iets anders vervangen kunnen worden , hij had een hekel kunnen hebben omdat hij gokkers haat of omdat hij artiesten niet geschikt vind voor een bankoverval om maar wat te noemen , en als het dan zo'n belangrijk thema is , waarom word het dan zo oppervlakkig en slecht uitgewerkt ?
dat het vooral een psycholigisch gedreven film over de onderlinge verhoudingen bij een heist is klopt , maar dat gaat veel meer over de persoonlijke situaties en relaties van de 2 hoofdpersonen dan om welk slecht uitgewerkt racisme thema dan ook .
Krijg meer het idee dat je het een veel belangrijker thema wil maken dan dat het in werkelijkheid is .

Ik vind dat je het thema onterecht weg aan het cijferen bent. De film is zo opgebouwd dat er constant wrijving is. Het karakter van Belafonte voelt van begin af aan wat er speelt. Vind ook helemaal niet dat het slecht is uitgewerkt. Maar goed eens worden we het toch niet.

Met "Odds Against Tomorrow" levert regisseur Robert Wise een degelijke film noir af, waarin racisme, hebzucht en wantrouwen centraal staan. Drie mannen met uiteenlopende achtergronden beramen een bankoverval, maar hun onderlinge spanningen dreigen het plan te ondermijnen. Wise bouwt de suspense goed op en schetst een somber beeld van een samenleving vol vooroordelen. Harry Belafonte, Robert Ryan en Ed Begley vertolken hun rollen met overtuigingskracht. De contrastrijke zwart-witfotografie en de sfeervolle jazzmuziek versterken de beklemmende atmosfeer. Het aangrijpende, explosieve slot maakt deze maatschappijkritische misdaadfilm tot een geslaagde afsluiter van het klassieke noir-tijdperk. Minstens 3/5