The Fabulous Dorseys (1947)

Goede film over Jimmy (klarinettist/saxophonist) en Tommy Dorsey (trombonist). Twee beroemde orkestleiders uit de BigBand swing periode als ook jazzmuzikanten in vele andere bands. De echte Dorsey Brothers waren weinig enthousiast over deze film hoewel ze deels hun eigen rol spelen. Wel begrijpelijk want wat is er nu waar en wat niet.

De nadruk ligt ook erg op de conflicten en de romantiek. Weinig aandacht wordt er besteed aan hun talent als muzikant. Frank Sinatra bijvoorbeeld heeft in het begin van zijn populariteit als zanger toch veel te danken gehad aan Tommy Dorsey. Toch vond ik het wel de moeite waard. Veel muziek in deze film. Ook nog te zien Paul Whiteman en zijn orkest.

dit vond ik 1 vd beste muziekfilms/biopics die er bestaat. mag zeker vergeleken worden met het wat gekendere 'THe Glenn Miller Story'. in zekere zin vond ik het zelfs beter dan dat, aangezien dit veel meer diepgang kende qua personages dan die film. echt waar, je leeft mee met de personages vanaf het begin, en de film op zich is al goud waard omwille v al de talenten die samen erin meespelen. een aanrader!

Vreselijke bijtitel "The Fighting Dorseys", lijkt wel zo'n vechtfilm. Zo erg was het toch niet. Ze hadden op gegeven moment verschil van mening over de manier van spelen en gingen toen hun eigen weg om later toch weer bij elkaar te komen. Voor de muziekgeschiedenis is dit alleen maar interessant.

Hier te bekijken The Fabulous Dorseys : Charles R. Rogers Productions : Free Download & Streaming : Internet Archive

Goed/niet goed???, tjsa. Ik vind hem bij herkijken eerlijk gezegd maar zwak. De eerste tien minuten zijn bijna misselijkmakend, en verderop in de film zitten ook nog wel van zulke momenten.

Tommy en Jimmy spelen een groot deel van de film zichzelf. Maar het verhaal is grotendeels verzonnen en de film was geen succes. Waaraan dat heeft gelegen weet ik niet. Het zou kunnen dat het tijdperk van Big Bands al grotendeels over was. Maar het kan ook inhoudelijk zijn geweest. Het paste in Hollywood in de lijn om van allerlei beroemde mensen een film te maken. Een trend die zich tot op heden heeft voortgezet.

Het is nogal raar, dat de ene helft van de film gewijd wordt aan het geruzie tussen de twee broers, en de andere helft wordt er moeite gedaan om ze weer bij elkaar te brengen. De romance tussen Janet Blair en William Lundigan, wat ze blijkbaar nodig vonden om er tussen te moffelen, spitst zich daar ook al op. Terwijl pa en moe erop hameren dat Jimmy en Tommy bij elkaar moeten blijven. Flauwe toestand dit. En de film bewandelt allerlei clichés die we in soortgelijke films ook terugzien. Echt veel meer valt er ook niet te zien. En het is beter om naslagwerken erover raad te plegen.

De andere kant van het verhaal is dat de muziek goed blijft. Janet Blair zingt twee mooie liedjes, "to me" en "the objection of my affection". Jimmy mag één van zijn grote hits "Green eyes" spelen en Tommy op zijn beurt "Marie", Art Tatum, Charlie Barnet... treden ook op. En Paul Whiteman met daarin de twee broers zelfs twee keer.

Film 3.0 / muziek 4.0, 5.0

Het beeld van de dvd is gelukkig goed en met Nederlandse ondertitels, zelfs de liedjes zijn vertaald.

Sentimentele draak van een film maar past wel in de sombere na-oorlogse jaren. Het swingtijdperk was over dus dat zal wel verklaren waarom de film een flop was. De tijd dat ze beide reuzen waren komt er bekaaid vanaf. Veel aandacht voor gekibbel en de vroege jeugd. Pa en ma die niets ouder worden en willen dat ze weer bij elkaar komen en romantisch geneuzel tussen Blair en William Lundigan. Vanwege de vele goede, zeer goede muziek is de aanschaf van de dvd wel de moeite waard geweest. (Maar de broers hadden een betere film verdiend)