Joy (2010)

Het verhaal van een meisje op zoek naar haar moeder. Er is in deze film gekozen voor de observerende stijl. En aangezien het verhaal nogal mager is, dreigt de film ook nogal saai te zijn.

Maar gelukkig is daar Samira Maas. Ik heb grote bewondering hoe ze de moeilijke rol van Joy hier weet neer te zetten in de film. Ze is heel stil en ingetogen en zegt bijna niets. Toch voel je constant de woede, de frustratie, de teleurstelling en het verdriet in haar. Mooiste momenten in de film vind ik als ze lacht wanneer ze haar vriendje weer ziet. En als ze droevig is, dan is ze ook echt voelbaar droevig en wil je haar ook echt troosten. Ook al zegt ze nog steeds niets.

Er zijn mensen die het einde van de film jammer vinden. Daar ben ik het absoluut niet mee eens.

Ik vind het einde juist heel sterk. Daar voel je alweer heel goed die woede, frustratie, teleurstelling en vooral het verdriet in Joy.

Als het verhaal niet zo mager was, had dit echt een topfilm kunnen zijn.

Ook de bijrol van Coosje Smid was inderdaad heel bijzonder. En leuk dat ze daar een prijs voor heeft gewonnen. Dat was ook echt een heel verknipt meisje, waarbij je sterk het gevoel kreeg dat ze niet helemaal spoorde. En dat was ook precies de bedoeling. Ook mooi om te zien hoe ze als vriendinnen met elkaar omgingen. Eigenlijk leken ze helemaal niet op elkaar, maar ze hadden wel veel overeenkomsten.

Heel aardige observatie van een meisje, dat door haar opvoeding, of eigenlijk door haar gebrekkige opvoeding zo’n beetje met heel de wereld, maar vooral met zichzelf overhoop ligt. De zoektocht die ze begint is niet alleen een zoektocht naar haar biologische moeder, maar ook naar zichzelf, naar een beetje houvast en structuur in haar leven. Wat dat betreft is de huilscène in de bus alleszeggend.

De moeilijke titelrol wordt prima ingevuld door de schijnbaar onbevangen nieuwkomer Samira Maas. Het gebruik van harde kleuren past goed bij het opstandige karakter van Joy, voor wie je tegen wil en dank al snel toch enige sympathie gaat voelen.

Interview met Samira Maas bij Paul & Witteman.

Geen topper, maar zeker niet slecht. Hier en daar dient zich enige gelijkenis aan met Fish Tank (2009).

Dat Coosje won... een grote belediging voor alle Nederlandse acteurs en actrices. Op Coosje zelf na, al kun je haar lastig een actrice noemen.

Hoofdrolspeelster is de nieuwe vriendin van Arie Boomsma. Dat je het even weet

Minimalistische film die niet geheel uit de verf komt. Samira Maas speelt niet slecht, helaas is het scenario vrij dun waardoor de film verzand in een verhaal over een jonge vrouw die met het leven worstelt maar ook geen oplossingen zoekt.

Flinterdun verhaallijntje die ondanks de korte speeltijd moeite heeft om te blijven boeien. Uiteindelijk mist het ook de diepgang waardoor het zelfden echt binnenkomt en de hoofdrolspeelster weinig sympathie opbouwt.

Persoonlijk ook geen fan van het kleurgebruik en het geluid was op sommige momenten dramatisch te noemen. Het minimalistische kon ik in zijn geheel wel waarderen evenals het naturelle spel. *2,5

De positieve en de negatieve reacties begrijp ik allebei wel. Ik ben wél onder de indruk van het spel van Samira Maas, maar ik snap de ergernissen over het minimale plot. Kleurgebruik vind ik niet meer dan een esthetisch trucje omdat het inhoudelijk verder weinig uitmaakt, maar het ziet er mooi uit inderdaad. Het einde: ach, ik heb ze wel eens raarder gezien. De meisjes in het opvanghuis vond ik ontzettend vermoeiend.

3,0*

Joy

Het duurde even voordat ik echt in de film zat, maar na een tijdje raakte ik gewend aan het trage tempo en zeker ook aan actrice Samira Maas. Want ze zet een uitstekende acteerprestatie neer, wat ook wel moet want ze zit in iedere scene. Veel blijft onbesproken, maar het gezicht van Maas spreekt vaak al boekdelen. Moeilijke jeugd, in een tehuis opgegroeid, criminele activiteiten, een verlangen om je moeder te leren kennen etc. Het is al vaker gedaan, maar Joy voelt authentiek en oprecht aan.

Thanks. Dat beeld krijg ik niet meer uit mijn hoofd dus ik hoef niet meer te kijken. Boomsma de narcist brrr

Deze film maakte de eerste keer dat ik ‘m zag, jaren geleden, meer indruk op mij. Ik dacht er nu nog wel eens aan en ik was blij toen ik ‘m op de NPO app zag staan. Het is geen film waarin ik nieuwe dingen ontdekte nu ik ‘m weer zag. Dit soort verhalen zijn mijn ding en ik houd van de filmhuisachtige stijl. Het is een kleine film die vrij rauw gefilmd is. Ik vind het een ontroerend en realistisch verhaal, en het acteerwerk vind ik uitstekend. Ze leven zich goed in hun rol in en ik kon Joy (Samira Maas) invoelen. Een voldoende. 3,5*

Niemandsdalletje met een interessant onderwerp. 2,5*

Mijke de Jong is een filmmaker die ik al lang bewonder, al zijn haar films niet altijd even goed.

Joy sluit aan bij het Cinéma vérité idee in een aantal andere films van haar, met de camera dicht op de huid van Joy, grandioos geacteerd door Samira Maas die helaas het acteren lijkt te hebben opgegeven. Maar het is niet de eerste keer dat een meisje op deze wijze door de Jong wordt gevolgd, na het sterke Bluebird en minder interessante Het Zusje van Katia. Joy is vooral een ´dertien in een dozijn´ verhaal, op zich niet erg, maar er ontbreek een emotionele lading.

Wat deze film betekent??? Weet ik niet.

De ene scène zoekt ze achter haar moeder

de scène erachter zit ze op de bus

de scène erachter zit ze bij haar vriendin

een minuut later de scène zit ze in bed met haar vriend

...

Joy [Samira Maas] groeide op in pleeggezinnen en wil na haar 18e verjaardag weten wie haar biologische moeder is. Maar haar intentie om contact te leggen met de vrouw die haar destijds afstond zorgt niet voor de emotionele stabiliteit of duidelijkheid waar Joy op hoopt. Het zet haar relatie met haar vriend [Dragan Bakema] in een nieuw daglicht. Ondertussen probeert Joy haar hoogzwangere vriendin [Coosje Smid] te helpen omdat diens vriend [Dalorim Wartes] zijn verantwoordelijkheid lijkt te ontlopen. Grimmig portret van een beschadigde jonge vrouw die wanhopig zoekt naar een aanknopingspunt voor haar eigen toekomst. Ondanks de voorzichtig hoopvolle ontknoping is dit een deprimerend sociaal drama dat steunt op sterk spel van Maas en Smid. Genomineerd in zeven categorieën voor een Gouden Kalf en winnaar in de categorieën “Beste Lange Speelfilm”, “Beste Scenario” en Beste Vrouwelijke Bijrol (Smid).

Veel hak op de tak scènes, had meer diepgang van Joy willen zien. Einde mooi gefilmd niet bevredigend.

Kleine filmhuisfilm.

Cast speelt goed, je gelooft ze. Joy is op zoek naar haar moeder en wil geloven dat ze haar heeft gevonden.

Haar vriendin is zwanger, ik had daarbij meer verwacht van de in de steek gelaten Joy. Oud zeer ofzo.

Dat uit zich echter in recalcitrant gedrag gedurende de hele film.

Toen het afgelopen was had ik het idee; nou... oké, gezien en door....

3 sterren voor geloofwaardigheid.