Du Bei Dao (1967)

Lone Wolf and Cub, Zatoichi, Sanjuro en nu dus (voor mij) The One Armed Swordsman, die makkelijk in dit rijtje thuis past. Dit soort films zijn wel aan mij besteed geloof ik, al moet ik zeggen dat ik met - voor velen een soortgelijke film - Kill Bill erg weinig had.

De martial-arts is vrij gedateerd, erg duidelijk in scene gezet en geforceerd gebracht. Het ketchup- rode bloed is lachwekkend en de 'zwaardklem' ergg cheesy. Maar het heeft allemaal zo zijn charme Ik voel een Kung Fu verslaving opkomen =)

Een erg sterke kung fu drama. Hoewel de gevechten zeer gedateerd zijn, heeft deze film een hele impact op me gemaakt, en dat ook wel met de normaal gesproken irritante jimmy wang yu (alhoewel hij in deze film heel erg goed was).

4.5/5

Ik moest best wel lachen toen de eerste man gedood werd. Hij zat zo overduidelijk naast en dan vliegt dan de man nog even 2 meter verder. Maar goed, het is uit 1967 en dat moet ik maar zien te waarderen. Gelukkig was het niet zo overdreven als Eight Diagram Pole Fighter, die overigens ook als een kung fu klassieker wordt beschouwd. Alleen één ding tussen twee was wel opmerkelijk en dat is de snelheid waarmee ze vochten, volgens mij kon ik net zo goed ook even inschrijven voor een rol, want dit noem ik echt geen vechten meer. Te langzaam en qua choreografie is het ook niks bijzonders, maar het heeft wat Dopke zegt wel zijn charme.

3 sterren

Aan deze flick is overduidelijk te zien dat er een verschuiving gaande was mbt dit soort films. De focus op kostuums, make-up, drama, intriges verschuift geleidelijk richting de actie, kung-fu. Ook choreografie was nog iets wat ze eigenlijk moesten "leren". Hierdoor komen de gevechten wat kinderlijk over.

Het is jammer dat sommige "buitenscènes" binnen zijn opgenomen. Dit gaat zeker ten koste van de film

Deze film mag dan een klassieker zijn maar dat betekent niet dat het automatisch ook een goede film is. In ieder geval is een correctie van de plot onderweg want deze was gewoon een goedkope en slechte rip-off van die op IMDB staat. De film zelf krijgt al met al van mij toch:

3,5 sterren

Echt totaal oneens. Bloedmooi studiowerk! Ik heb de dvd van Dragon Dynasty, een nieuw label uit de USA en ze hebben deze film perfect gerestaureerd. Ik vind dat de film ooit wat te melodramatisch is en de gevechten zijn lang niet zo indrukwekkend als in de latere Shaw-produkties, maar de kleurenpracht, de studio-achtergronden, beekjes, brugjes, 't struikgewas, huisjes etc maken echt ongelooflijk veel indruk. Kan studiowerk nog mooier zijn? Ik vind het een dijk van een film. Yu Wang is cool, wraakplotje is leuk en zelfs de cheesy details dragen bij aan de vreugde: wat te denken van het halve (letterlijk) martial-arts-lesboekje dat de lichamelijk 'half' functionerende Fang wordt toegeworpen om zijn ene arm te trainen! Hoe kom je erop? Hoe onsubtiel en totaal uit de lucht vallend kan een plotwending zijn? Geniaal.

Ik geef 4*. Leuke klassieker.

Toch blijft het altijd leuk om te zien dat anderen een hele andere visie hebben over precies hetzelfde onderwerp .

Als het om (on)kunde gaat wat betreft martial arts, dan ben ik het met je eens. Maar als het om screen presence gaat dan niet. Yu Wang is wat dat betreft wel een beetje met David Chiang te vergelijken vind ik.

Charmant! Wel knullig en je merkt aan alles dat het nog een hele transformatie moet ondergaan om te komen waar het in de jaren 70/80 was. Duidelijk geen Shaw Brothers titel die het van z'n flitsende choreografie moet hebben, maar vooral van de geweldige sets en traditionele wraak-verhaal. Voelt toch als een warm bad.

Bwah.

't Is een beetje gek, maar hoe losser die Shaw Bros film des te leuker ik ze vind. Deze is op een aantal punten duidelijk beter dan een aantal SB films die ik hoger gewaardeerd heb, maar het is in z'n geheel niet goed genoeg.

Visueel solide. Mooie decors en net camerawerk. Verhaaltje krijgt iets meer aandacht en ook het acteerwerk is zo slecht nog niet. Maar laat dat nu net niet de punten waar SB films hoog op dienen te scoren. Je verwacht hier toch vooral martial arts en die laat te wensen over.

Veel te traag allemaal, nogal saai en soms gewoon knullig. Daardoor rest een redelijk gewoon wraakverhaaltje met dezelfde soort personages als in elke Shaw Bros film. In z'n tijd zal deze film wel wat meer teweeg gebracht hebben, maar met als een 50-tal SB films achter de rug is er nog maar weinig om van op te kijken.

2.0*

Leuke Hong Kong kung fu klassieker. Een pioniers-film in het wuxia-genre. Duidelijk te zien dat ze nog op zoek zijn naar een wuxia nieuwe stijl. Sympathieke mannelijke anti-held (underdog) die gewelddadig en bloederig zwaardspel laat zien.Terwijl er ook ruimte is ingeruimd voor een romantische verhaallijn. Echter is het natuurlijk allemaal terug te voeren op "wraak" Al moet je niet om de minuut een vechtpartij verwachten. Maar als die actie losbarst is dat zeer goed gedaan. Long-armed Devil, een rivaal van Master Qi heeft de "Gouden zwaard"- techniek bestudeert en creëerde een “sword lock” -wapen om hem te verslaan. Dat wapen was een leuke aanvulling op de al bestaande wapens. Verder is er nog geen touwenwerk te zien of CGI, toch voelt het zwaardwerk hetzij wat knullig toch redelijk modern aan. Acteerwerk is solide en is een mix tussen een naturelle stijl en de oudere melodramatische stijl van acteren. Een charmante film gevuld met leuke actie, iconische personages die plicht en opoffering hoog in het vaandel hebben staan.

Met maar één arm wordt toch alles wat trager

Ik heb het hier al wel eens eerder gezegd, maar van alle Shaw Brothers regisseurs blijft Cheh Chang toch één van mijn favorieten. Ik heb ondertussen 14 van zijn films gezien - een fractie van zijn grote oeuvre - maar met gemiddeld 3.71* doet hij het absoluut niet slecht. Het was ook hij die mijn liefde voor de productiemaatschappij en het genre op zich deed aanwakkeren en het is dan altijd fijn om aan iets nieuws van hem te kunnen beginnen. Deze keer is The One-Armed Swordsman aan de beurt.

Een vroege film in het oeuvre van Chang en vreemd genoeg niet het eerste dat ik zie rond deze ietwat gehandicapte vechter. Zo'n kleine 10 jaar later kwam Shaw Brothers regisseur Teng Hung Hsu namelijk met One Armed Swordsman against Nine Killers op de proppen. Naar het schijnt een onofficiële sequel op de film van Chang en bovendien nog altijd met Jimmy Wang Yu in de hoofdrol. Ik zou het echter niet aanraden om aan die film te beginnen, want wat Chang op het scherm tovert is 10x leuker. Een plot dat aan elkaar hangt van de toevalligheden (aha: mijn vader die al vele jaren gestorven is heeft ooit eens een boekje naar huis gebracht waarin je kunt leren hoe je met één arm nog aan kung fu kunt doen...) maar dat tegelijkertijd o zo tof is. De jacht op de discipelen, Fang Kang die tegen wil en dank toch nog wordt meegesleurd in het wereldje waaruit hij probeert te ontsnappen, uitvindingen zoals een soort van klauw die de vechtstijl van de goodguys perfect kan counteren, ... Chang gooit er ook nog een beetje romantiek bij en ook dat werkt wonderwel. Hij weet het allemaal goed te doseren alleszins.

En Jimmy Wang Yu is ook wel tof eigenlijk. Het zal fysiek niet de meest evidente rol zijn om te spelen en het gaat allemaal nogal traag qua gevechten, maar wat voor een heerlijke uitstraling heeft die man toch. Wat hij wat moet missen qua vechtstijl maakt hij goed in de emoties. Verder ook visueel wel weer redelijk indrukwekkend. Shaw Brothers staan erom bekend letterlijk een studiohuis te zijn en ze bouwen dan liever ook alles na dan ergens op locatie te gaan filmen, maar dat geeft vaak van die erg mooie scènes. Hulde voor de decorbouwers die hier toch ook wel wat erg mooi spul laten zien. Die Blu-Ray van 88 Films is dan ook absoluut zijn geld waard. Tien Feng is ook nog wel de moeite waard als sifu Qi en is het ook wel tof om Fan Mei-Sheng (een kungfu regular met onder andere wat Shaw Brothers werk maar ook films met Sammo Hung en Jackie Chan) nog eens terug te zien, het valt me nu wel pas op dat dat eigenlijk die eenogige bewaker uit Riki-Oh: The Story of Ricky is! Zo'n bijrolacteur die altijd wel ergens komt opdraven en het eigenlijk wel leuker maakt.

Fijn! Chang regisseerde zelf blijkbaar ook nog twee vervolgen, Return of the One-Armed Swordsman en New One-Armed Swordsman, en dan heb je dus ook nog films zoals One Armed Swordsman against Nine Killers en Zatoichi Meets the One Armed Swordsman die op zijn minst niet echt officieel te noemen zijn. Je kunt dus zeggen dat de film wel wat teweeg heeft gebracht en terecht, het is gewoon heerlijk vermaak.

4*

Ik heb zojuist deze klassieker met veel plezier herzien. Blijft zeer de moeite waard.