Nada (1974)

Zeer gewelddadige film, ook voor Chabrol-begrippen, en dat staat me wel een beetje tegen. Al past daar meteen de kanttekening bij dat de film een destijds hoogst actueel thema behandelt. Ik vond het verhaal pal na de ontvoering een beetje warrig en onduidelijk worden, maar dat kan er ook aan liggen dat ik een versie met (volkse) Engelse ondertiteling zag en mijn Frans niet genoeg is om een film zonder te volgen. Uiteindelijk doen zich toch nog een paar aardige plotwendingen voor, zodat ik toch af en toe verrast zat te kijken.

Late zomer/Herfst. Parijs en la campagne. Chabrol kijkt eerst half ironisch, half geamuseerd naar de terroristen (bv de introductie van Fabio Testi is precies als in een spaghetti western, wat de man ook in heeft gespeeld) maar ook de overheid (politiek en politie) krijgt het te verduren. Chabrol bestudeerd hun hypocrisie (onderhandelen met activisten, de machtsvertoon, bruut geweld, de paraplu hiërarchie, etc). Gaandeweg (na de bestorming van het landhuis) verliest Chabrol zich echter in een politiek filosofisch discours. Terreur van links extreem en terreur van politie zijn acts van gelijken van dezelfde valstrik. Ondanks dus het nihilisme van de eerste helft (de titel die de naam van de activisten is, feit dat ieder een eigen reden heeft en dus niet altijd politiek geïnspireerd is, iemand is zelfs depressief) komt er dan toch nog een epiloog waarin Chabrol de activisten een pragmatische en solidariteit geeft. Nadat Diaz toegeeft dat daad van terreur een vergissing was, bevrijd hij zijn kompaan ten koste van zijn eigen leven. Een wat magere conclusie toch. En minder interessant dat zijn bourgeoisie kronieken;