Please Give (2010)

Heerlijke humor.

Goeie film waarin een echtpaar aast op het appartement van hun bejaarde buurvrouw. Een fijne film met genoeg leuke en mooie momenten. Onderhoudend met goed geschreven personages en dialogen. Een lekker rustig tempo en een uitstekende cast maken het geheel aangenaam kijkvoer.

Dit was nog een goeie film. De film deed me een beetje aan American Beauty denken, dus zeker geen slechte vergelijking.

Het verhaal wist me ook te bekoren. 'k vond het leuk gebracht, met het nodige drama, maar toch ook wel met grappige momenten.

Ook qua cast zat het goed en kwam het overtuigend over.

'k was eigenlijk erg aangenaam verrast door deze film 'k had eigenlijk geen verwachtingen bij deze film en 'k vond hem zeker een aanrader.

De bloopers op de dvd waren zeker ook de moeite om te bekijken.

Even een weekje meekijken.

Meekijken in het leven van Kate en Alex, zien hoe zij zich door het leven dobberen. Beetje drama tussendoor, beetje geluk tussendoor, en dat dan aan elkaar verteld via de gebeurtenissen rond het stel. Met een paar best komische situaties die goed uitgewerkt zijn.

Toch is het wel zo'n film waarvan je je af kan vragen 'waar ging dit nou ook alweer over'. Maar, als je je daar overheen zet of graag een fijn geacteerde film ziet - Catherine Keener op haar best, bijvoorbeeld - dan is dit toch wel een leuk ding.

Scherpe karakteriseringen in een (tragi)komisch drama rondom echtpaar Kate [Catherine Keener] en Alex [Oliver Platt] dat geld verdient door meubels van pas gestorven bejaarden op te kopen en - met een flinke winstmarge - op te knappen en te verhandelen. Hun appartement grenst aan dat van de ziekelijke 91-jarige Andra [Ann Morgan Guilbert], met wie ze hebben afgesproken dat ze naar haar dood het appartement over nemen zodat ze hun eigen woning kunnen uitbreiden. Kate kampt steeds meer met schuldgevoelens, een gevoel dat ze onder anderen probeert te bezweren door daklozen in de buurt geld te geven (hetgeen de titel verklaart), een gevoel dat toeneemt wanneer zij en Alex kennis maken met Andra's kleindochters Rebecca [Rebecca Hall] en Mary [Amanda Peet].

Scenarist/regisseur Nicole Holofcener levert een film af dat weliswaar een mager verhaal heeft, maar rijk is aan authentieke dialogen en herkenbare momenten in een scherp geobserveerd komisch drama waarin veel gezegd wordt zonder woorden. Met zo'n sterk scenario kun je als acteur weinig verkeerd doen en de acteurs zijn dan ook prima. Rebecca Hall sprong er voor mij het meest uit als de vriendelijke, maar verlegen kleindochter.

Met Please Give maakt regisseur en schrijver Nicole Holofcener een film over neurotische mensen. Een film over mensen die eigenlijk alles hebben en in staat zouden moeten zijn om een prettig bestaan te leiden. Nee dus. Pas als er weinig of niets is om je zorgen over te maken komen de neurosen los en zijn er opeens problemen. Geen werkelijke problemen. Geen onoplosbare problemen. Het zijn problemen die een neuroot als een probleem ziet. Issues met seks of met de last van de middelbare leeftijd bijvoorbeeld. Overdreven kampend met een schuldgevoel ten opzichte van de minder gefortuneerde mens bijvoorbeeld. Of overdreven omgaand met dood en ziekte die terloops langskomen evenals liefde en het gevoelsleven van een vijftienjarige puber. Het zijn issues die een ieder treffen, maar juist voor de mensen die een vrij zorgeloos bestaan leiden hard aankomen. Luxeproblemen voor de zorgelozen, zou je kunnen zeggen.

Please Give is een film vol neurotische zeikerds. Toch is Please Give een leuke film, ook al zijn de personages een beetje vermoeiend en niet per se sympathiek Al die vermoeiende neurotische personages beschikken namelijk wel over geestige dialogen en oneliners. Een prettige cast werkt eveneens verzachtend. Catherine Keeler, Oliver Platt, Rebecca Hall, Amanda Peet. Een leuke side kick is Ann Morgan Guilbert die als eigenzinnige oude dame geen blad voor de mond neemt en tussen het neurotische gedoe in nuchter en onomwonden haar bitterzoete kijk op het leven ventileert. Het zijn leuke breaks.

En zo glijdt de film niet onaangenaam voorbij. En net op het moment dat je denkt: “Genoeg! Nu weet ik het wel”, is de film aan zijn einde. Ik denk niet dat ik Please Give over een tijd nog kan recapituleren, maar heb me prima vermaakt tijdens het kijken. Soms hoeft een film ook niet meer te doen dan dat.

Een sober en simpel verhaal, met herkenbare personages en herkenbare situaties. Niks extravagants, niks spectaculairs.

En toch slaagt de regisseur er in om me helemaal te laten opgaan in het verhaal. kos verwees al naar Woody Allen, en inderdaad: een gelijkaardige stijl, een gelijkaardige sfeer (én bovendien ook in NY). Ook bij Allen kan zowat alles wat je ziet op het scherm morgen in je eigen dagelijkse leven gebeuren. En toch boeit het.

Ik zag van de regisseur eerder al Lovely & Amazing. Zelfde stijl, zelfde sfeer, even goed, zelfde score.