Walang Alaala Ang Mga Paru-paro (2009)

Het maakt eigenlijk niet uit of je een film van Diaz van 1 uur of van 9 uur kijkt, het tempo en de beeld en geluid kwaliteit is het zelfde. (soms slecht geluid en camerabewegingen en veel statische shots) En net als de verveling dreigt toe te slaan, nadat 3 mannen een kwartier lang aan een tafel zitten, gebeurt er iets compleet onverwachts zodat je meteen weer geboeit bent. Bovenstaande poster komt uit het einde van de film en die scene is geweldig. Compleet absurde situatie te midden van een realistisch documentaire setting. Misschien wat abrupte en vreemde eindshot, maar wel een film met een interessant uitgangspunt en een paar priemende momenten.

Ik ben het eens met Querelle. Ondanks dat dit mijn eerste kennismaking met Lav Diaz was en hij er meer heeft opzitten. Lav Diaz werkt zichtbaar lowbudget. Soms voelt het zelfs slordig. Maar vooral in scenes waarin de camera op een punt staat en je je een onzichtbare toeschouwer voelt gebeurt er vaak ineens iets dat de scene veel gelaagder maakt dat het eerste instantie lijkt. Mede door het heel erg naturelle acteren voelt het alsof je de levens van mensen stiekem observeert. Geen idee of ik er iets mee zou kunnen als het 8, 9 , 10 uur doorgaat. Wie weet probeer ik dat nog eens.

3.0*

Vind wat je zegt over de onzichtbare toeschouwer wel herkenbaar klinken. Bij Melancholia heb je, vooral door die statische lange shots en het naturelle slome acteerwerk, het idee dat je gewoon even meekijkt. Vond dat daar erg goed werken, en vind het nog steeds bijzonder dat ik me geen moment heb verveeld. Het is een tempo waar je op een gegeven moment helemaal in acclimatiseert.