Schaste Moe (2010)

Co-productie met o.a. het Nederlandse Lemming Film. Geselecteerd voor Cannes.

Phoe toch wel lastig om van een film als deze iets zinnigs te schrijven... Vond het namelijk niet altijd even makkelijk om deze film goed te volgen. *en ik ben echt wel wat gewend* Het begin is vrij overzichtelijk maar naar mate de film vordert en er steeds meer personage's bij betrkken raken wordt het voor mij als kijker echt op letten geblazen, om te begrijpen waar wat over gaat. After all toch wel een "ok" film maar niet een die ik nog eens terug zou willen zien

pfff een grootse tegenvaller: het verhaal vervalt inderdaad al snel in een soort van moeizame brij.

Formeel gezien is de film sterk: aangezien deze met dezelfde desinteresse wordt gebracht als die van de personages: niemand lijkt ook maar enige vorm van interesse of emotie te hebben. De film zelf is bijzonder karig gefilmd; recht voor zn raap, statisch, allemaal vanuit soortgelijke camerastandpunten. Als je van mooie cinematografie houdt, zoals ik, dan houdt het hier snel op. Muziek is tevens ook niet aanwezig op wat diegetische momenten na, waar op de radio een soort van poolse schlager te horen is. Hoewel de sfeer van het poolse platteland goed wordt weergegeven is dat precies het zwaktepunt van de film. Het geheel is doelloos, zwart, en spanningsloos. Geen van de personages heeft ook maar een greintje emotie. Alles is verstard.Nogmaals, desinteresse lijkt de grootste drijfveer van iedereen te zijn. Georgi wordt hier ook snel in meegezogen waardoor ik ook niet echt iets van hem voelde. De finale was dan ook meer een "he, he" moment dan iets schokkends of iets van andere emotionele aard. erg jammer...

Verschrikkelijk slechte saaie film. Op een gegeven moment vraag je je af waar de film eigenlijk nog over ga. En het gaat zo tergend traag, Je kan leuk de zaal rond kijken en dan weer terug naar het doek en je mis niets. Er had met gemak een 60 min durende film van gemaakt kunnen worden en je had nog niets gemist. Spanningsloos en doelloos is deze film. Deze film bied ook al geen vermaak.

Ongelofelijk dat 1 van de programmeurs van het IFFR vooraf zei dat het een briljant goeie film is en daarom ook geprogrammeerd. Denk dat het IFFR deze progammeur beter kan ontslaan. Vorig jaar kwam die ook al met zo'n praatje vooraf en bleek het gewoon ook een slechte film te zijn.

PAS OP!!!! Deze film is zonde van je tijd!!!

0.5*

Leuk dat je een mening hebt, maar er zullen ook genoeg mensen zijn, zoals ik, die wel van deze film kunnen genieten dus om nou meteen iedereen af te raden deze film te kijken lijkt me nogal overdreven.

Sterkste punt van de film zijn vooral de mooie beelden en daarnaast de ongelofelijk hopeloze sfeer die wordt neergezet in bepaalde scenes, die dan ook een onontkoombare climax kent in de slotscene. (Wat de uitspraak van de regisseur na afloop van de film: "this isn't a film about russia, this is russia", nog dubieuzer maakt). De film is inderdaad wat aan de trage kant, maar ik heb me niet verveeld tijdens de film. Je hoeft toch ook niet constant bezig gehouden te worden en alles voorgekauwd te krijgen. Deze film houdt je bezig en biedt genoeg ruimte voor nabespreking zonder dat je alles na 1 keer al eruit hebt gehaald.

Kon er helaas ook niet zoveel mee, ondanks dat er wel een kleine buzz vooraf rond deze film hing. Het is duidelijk dat de film geen hoge pet op heeft van Rusland en feitelijk niet van de mensheid. Iedereen probeert zonder rekening te houden met anderen zich een weg te banen door een maatschappij die tot op de draad versleten is. Begin is een soort van roadmovie waarin de hoofdpersoon mensen ontmoet en vond ik het boeiendst, maar toen die opzet verlaten werd kreeg ik meer en meer moeite met deze taaie film. Tot desinteresse aan toe.

2.0*

In de wereld van Loznitsa bestaat de Oekraiense mens uit twee soorten: egoïsten en slachtoffers. Zo zien we in het git-git-zwarte My joy. En ik vond het prachtig. Normaal gesproken hou ik niet zo van die hermetische films waar weinig lucht in zit, maar op een of andere manier voelt dit als meer dan wat bij elkaar bedachte ellende. Het is duidelijk dat het Loznitsa ernst is, en hij geeft deze ellende ook een duidelijke vorm mee. Er zijn mensen die als egoïst de oorlog uitkomen, en er zijn moderne egoïsten. Er zijn in feite zoveel egoïsten dat we het niet meer aan een gebeurtenis kunnen ophangen, maar dat we moeten concluderen dat het hier gewoon de volksaard betreft. Men blaft elkaar voortdurend af en het egoïsme zit vervat in zulke cynische dialogen en pijnlijke scenes dat je af en toe je best doet er een bevrijdende lach uit te persen. Het beetje lucht waar je je aan optrekt, zal ik maar zeggen. En de geschiedenis herhaalt zich, keer op keer. Als ik het goed begrepen heb is het kleine jongetje waarvan de vader wordt doodgeschoten de verwarde stille man die later in de film opduikt. En is de moordenaar de man die zich over hem ontfermt. Er zit een Scorsesiaans slot aan, waar de wraak geen enkele opluchting biedt. Prachtige, beklemmende film.

Duitse DVD heeft Engelse subs!!

zoek op: Mein Glück

De vorm wordt zeker wel de hele film door vast gehouden, alleen de truck verdwijnt min of meer uit beeld op een gegeven moment. Ik zou het een end-of-the-road-movie willen noemen.

Omdat de film een aantal motieven herhaald met verschillende karakters en de regisseur de stijl van zijn minimalistische documentaires in zekere zin vasthoudt, is het inderdaad een film waar moeite voor gedaan moet worden. De beste illustratie van deze stijl, en de thematiek van de film, is de scene op de markt: harde lege blikken, de camera volgt eerst de ene persoon, gaat dan achter een ander aan om vervolgens op een derde te rustten, allemaal verhalen die nergens heen gaan...

Heb zojuist even wat reviews doorgeskipt en in het algemeen wordt de film gezien als een afspiegeling van de Russische maatschappij. Dat klopt zeker voor een groot gedeelte (moet binnenkort Gruz 200 (2007) ook maar eens gaan kijken, maar vergelijkbare sombere beelden zie je niet toevallig terug in andere recente Russische films als Skazka pro Temnotu (2009) , Portret v Sumer Kakh (2011) , Elena (2011) e.d.). Maar tegelijkertijd wordt er hier een mythische wereld geschapen. Deze film zou je met gemak naast de donkerste post-apocalyptische genre film kunnen zetten en dan wint ze het waarschijnlijk nog daar waar het desolaatheid en moreel faillissement betreft; hoop lijkt volstrekt afwezig. Het is vergelijkbaar met het sprookjeselement in Sombre. Het zou daarmee iets universeels over de mens moeten zeggen... de film is nu nog even te vers gezien om dat precies te kunnen duiden, maar het nodigt wel uit tot reflectie... het element van oorlog bijvoorbeeld (flashbacks naar WOII, een liedje over Afghanistan?) lijkt me ook belangrijk... als er één gebeurtenis is die een mens / een ziel / een land in duisternis kan laten dolen dan is het toch wel een oorlog.

Een film die een herkansing verdient van me, dat dacht ik al, maar nu helemaal.

Volgens mij geeft deze film precies weer hoe Russen zijn.

Geen respect voor niemand, nooit lachen, dat ijzeren gordijn gezicht, ik doe wat ik wil en trek me van niemand iets aan gedrag.

Daarom storen wij ons zo aan hun gedrag, maar ze zijn gewoon zo opgegroeid in een hele grouwe samenleving.

Dacht dat we de lotgevallen van brave Georgi gingen volgen, wat me behoorlijk boeiend leek, ondanks de trage progressie, maar nadien schakelt de film over naar andere personages in de hoofdrol wat het uiteindelijk verwarrend maakt.

Aldus eigenlijk een schuifkensfilm met toch wel een rode lijn, namelijk de stugheid, zeg maar onhebbelijkheid, van de Rus, ook in de nasleep van de oorlog, waarbij begrippen als afstandelijkheid, corruptie, geweld en misdaad aan de orde zijn.

Het blijkt dat die Loznitsa een documentairemaker is en dat is er duidelijk aan te zien : oog voor landschappen, stistaande beelden, eenvoudige teksten en in zijn geheel minitieuze opbouw.

De eerste Loznitsa die ik zie, met de wat cynische titel My Joy, is een beklemmend, duister drama dat hier opvallend laag gewaardeerd wordt. Het is geen vrolijk makende film, maar ik was vanaf het eerste shot geïntrigeerd. Het begint redelijk conventioneel als een road movie waarin ontmoetingen en verhalen centraal staan, tot de hoofdpersoon halverwege de film halfdood wordt geslagen en daarna niet meer kan praten (net als de buiten beeld gebleven metgezel van zijn aanvallers, die een trauma in zijn kindertijd opliep).

Er gebeuren vreemde dingen. Hij belandt bv in hetzelfde huis als waar dat eerdergenoemde trauma plaatsvond, wordt daar misbruikt en beroofd van zijn vrachtwagen, en loopt doelloos rond, om te worden opgepikt door dezelfde oude man die hij eerder een lift had gegeven. Het eindigt in een lange, intense scène waarin iedereen, vriend en vijand, door hem wordt gedood, waarna hij in de nacht verdwijnt.

Vriendelijkheid en argeloosheid worden de hele film door afgestraft, een erg positief mensbeeld spreekt niet bepaald uit My Joy. Het camerawerk is van dezelfde DoP die werkte aan o.a. The Death of Mr Lazarescu, en net als in die film volgt hij zijn personage dicht op de huid. De scène op de markt die beavis ook al aanhaalde beviel mij het meest, als de camera zich door een menigte beweegt, en een gevoel van totale verlorenheid zich opdringt.

Geen makkelijke film maar veel beter dan de magere score hier doet vermoeden.