Odette (1950)

De film brengt weinig concreets van de Frans/Britse verzetsbeweging in Frankrijk tijdens WO II.

In het eerste gedeelte is er alleen wat boodschappenwerk en een Duitse militair krijgen we zelfs niet te zien.

Een ontgoocheling eigenlijk en toch de bedenking dat er met dit onderwerp veel meer te doen was.

Het einde van de film verloopt nogal chaotisch en veel te kunstmatig opgebouwd.

De vertolkingen daarentegen zijn wel goed.

Qua stijl duidelijk een voorloper van de avontuurlijke oorlogs- en spionagefilms van de jaren ‘60, compleet met exotische locaties. Wat dat betreft was dit een van de weinige zwart-wit films die wel baat had gehad bij wat meer kleur op de wangen.

Grappig om Ustinov als Fransman te zien trouwens, hij doet dat nog vrij aardig ondanks dat hij het accent nog wel eens verwart met de hem welbekende Russische tongval. Trevor Howard speelt weer eens de archetypische stiff upper lip Brit.

Mooie en sobere weergave van een waargebeurd verhaal over een undercover-agent tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarin de hoofdrol nu eens niet is weggelegd voor een klassieke zwijgzame held, maar voor een vrouw die niet weet of ze wel de juiste persoon op de juiste plaats is, maar die als het er op aankomt toch uit het juiste hout blijkt te zijn gesneden, en dat is nodig ook. De eerste helft verloopt nog vrij rustig, met het meeste gevaar buiten beeld wanneer de verzetsstrijders elkaar waarschuwen voor razzia's of onveilige plekken, maar wanneer Odette eenmaal wordt opgepakt schakelt de film qua intensiteit een paar tandjes bij, en hoewel we alleen maar over de martelmethodes hóren is dat al voldoende. Het spel van Anna Neagle helpt enorm, want in de gevangenis is er nog maar weinig over van de mooie en redelijk glamoureuze vrouw van het begin, en de laatste scène (waarin ze dus bepaald niet op haar mooist is) is ontroerend – ikzelf zat in ieder geval tot mijn eigen verbazing letterlijk met tranen in mijn ogen, hetgeen ik opvat als een compliment voor haar prachtige spel. Mooie rollen voor Marius Goring als de collaborateur tegen wil en dank ("I hate war. It interrupts my music") en Guyri Wagner als de omineuze ondervrager.