De Bruit et de Fureur (1988)

Mooi in beeld gebrachte emotionele armoede voortkomend uit verwaarlozing niet zonder gevolgen uiteraard. Van kattekwaad komt natuurlijk erger...

Gezien op iffr tijdens een retrospective.

Werkelijk choquerende film. Het dagelijks bestaan van een verwaarloosde jongere die aansluit bij zijn klasgenoot, levend in werkelijk krapuleuze en misdadige familiale omstandigheden.

De film last visuele beelden in waaruit moet blijken dat het hoofdpersonage verlangt en hoopt op een liefdevoller bestaan.

Aan de hand van de commentaren verwachtte ik een aangrijpend sociaal drama.. maar kreeg in plaats daarvan een soort 'Kes on acid' voorgeschoteld. Zielig verwaarloosd jongentje in de buitenwijken, zijn enige vriendje is een vogel, de criminaliteit lonkt: we hebben het allemaal wel al eens eerder gezien. Al gauw haalt Brisseau echter uit met bevreemdende fantasysequensen waar een engel het hoofdpersonage de weg wijst, afgewisseld met groteske humor (Cremer is geweldig als marginale pa die van zijn flatje een schietkraam gemaakt heeft), afgewisseld met oprecht drama. Je moet het zien om het te geloven. Velen zullen de film een onevenwichtig zootje noemen, misschien hebben ze gelijk, maar ik heb er intens van genoten.

Pfoe. Unieke film. Ik denk dat deze nog wel even zal blijven spoken...

De mengeling van mystiek en aards geweld. Het realistische met het groteske. De afstandelijke, observerende stijl voor zo'n hartstochtelijke, vurige vertelling. De casting van alletwee die jongetjes...

Zoals het hoofdpersonage, begint de film enigszins lief en naïef, maar ontspoort hij langzaamaan, om te exploderen in een gestoorde, grote tragische climax... Met engelen en demonen, vuur en verlossing.

Een mysterieus en indrukwekkend schouwspel.

Film die ik jaren geleden zag en een verpletterende indruk maakte .Brisseau maakte er een cinematografisch hoogstandje van en het luidde een succesvolle carriere voor hem in Echter met L'ange noir, vloog hij uit de bocht-- een film die niet begrepen werd- satire, wat men er niet in ontdekte- was zijn carriere over, als ik het goed heb begrepen.

Een drama over het leven van een familie "Flodder" in de banlieues in de Parijse rand. Nog minder aangepast en rekening houdend met hun omgeving wel, meer vilein ook. De vader althans, die geweld en intimidatie niet schuwt. Maar ondanks de geweldige insteek en het dramatieke sausje erop, was de film bovenal ook grappig. Grappig om zijn context van absurde gebeurtenissen met de vader op kop.

Een jongetje die wegvlucht van het geweld en bandeloosheid door op trekken met Superman, zijn kanarievogeltje. Een knappe juf die tegen beter weten in haar leerlingen nog iets of wat moraal tracht bij te brengen. De geiten-wollen-sok maatschappelijk werker - daar heb je ze weer - die dacht dat ze het ging oplossen met een praatje, maar van een kale reis terugkomt. De vader die met zijn geweer zijn appartement omtovert tot het Wilde Westen. De scène met de hond was dan wel minder grappig, het toont wel aan hoe divers en energiek de film was. Fijne verrassing!