Suzaki Paradaisu: Akashingô (1956)

In "A Critical Handbook of Japanese Film Directors" opent de beschrijving van Kawashima Yuzo met: Little known outside Japan, the wry, wild work of Yuzo Kawashima is the missing link between the classical Japanese cinema of the fifties and the modernism of the sixties.

Ik kreeg precies dát idee toen ik de film keek en treffender had ik het niet kunnen verwoorden. Ik kende Kawashima tot voor kort alleen van naam door zijn hoge notering (5e plaats) op de Kinema Junpo lijst van beste Japanse films van de 20e Eeuw met Bakumatsu Taiyôden (1957) (die hier ook nog niemand kent - een totaal onbekende parel blijkbaar). Qua stijl dus een mooie mix van oud en nieuw - helaas wordt de kracht van de film wat ondermijnt door zwakker acteerwerk en minder goed uitgewerkte emotionele passages. Maar over het geheel een sterk tijdsbeeld, goed locatiegebruik en goede flow.

Nu op Mubi. En er volgt een hele serie van deze regisseur. Ben nog niet overdonderd. Neo-realisme op zijn Japans.

Onderhoudend filmpje waarbij de twee hoofdrolspelers de helft van de film naar elkaar op zoek zijn. Beiden waren trouwens niet bepaald sympathiek, ook wel eens fijn na zoveel Japanse films gezien te hebben die veelal bevolkt worden door ideale schoonzonen-en dochters dan wel arme drommels die gedwongen door de omstandigheden het geisha-pad op gaan (niet dat daar per se iets mis mee is).

De film kabbelt soms een beetje voort, de moord kwam dan weer totaal uit de lucht vallen, maar vond het wel leuk om te volgen hoe de twee outcasts hun leven weer een beetje op orde proberen te krijgen, ieder op zijn manier, om dan weer te eindigen zoals ze begonnen.

Zoals zo vaak bij Japanse oudjes vallen de hondsbrutale kinderen op, ik begin me toch af te vragen hoe het mogelijk is dat die schofterige mormels uitgroeien tot voornamelijk voorbeeldige modelburgers.