Nannerl, la Soeur de Mozart (2010)

Ietwat te trage film, maar wel een mooi stukje (vrouwen)geschiedenis. Wolfgang was zeker niet de enige buitensporig getalenteerde telg van de familie Mozart. De film vertelt feitelijk het verhaal van haar tienerjaren, waarin ze verliefd wordt op de zoon van Louis XV. Uiteindelijk blijkt dit een onmogelijke liefde (want Louis mag zijn partners niet zelf uitzoeken) en blijft ze verscheurd achter. Het componeren en viool spelen is er ook niet meer bij, waarna Nannerl's leven als een nachtkaars langzaam uitdooft.

Ik ben hier zonder al te veel achtergrondkennis ingestapt.

Mooie film, maar net even iets te traag om écht te boeien.

Trailer (YouTube, ondertiteld)

Nannerl begon erg goed en greep meteen mijn aandacht. De speelduur was erg lang, maar dat hoeft niet erg te zijn. Bij deze film was dat echter wel het geval. Ik kon gewoon mijn aandacht er niet bij houden. De regie is zeer traag, laat ons weinig zijn en het verhaal blijft zeer plotloos. De verfilming van Mozarts zus eindigt wanneer ze Parijs verlaat. Net wanneer haar leven interessant begon te worden. Het laat een te korte periode zien uit Nannerls leven. Een gemiste kans is het. Grootste irritatie van de film is natuurlijk de taalkeuze. Een familie Mozart die Frans tegen elkaar spreekt. Alsjeblieft, dan moet je wel met een hele spetterende film komen, wil ik geen kromme tenen krijgen. Jammer. Gelukkig kon ik het filmwerk à la documentaire wel waarderen en maakte Féret veel goed. Een erg leuke actrice, waar ik wel 's meer films van zou willen zien.

Een mooie, maar een wat drakerige film. De montage is niet zo best, waardoor het verhaal soms van de hak op de tak gaat.

Ongeloofwaardig als Nannerl niet als vrouw / meisje wordt herkend wanneer ze mannenkleding draagt. en bovendien ongeloofwaardig als 14-jarige.

Desondanks heb ik wel genoten van de muziek, het prachtige decor en kostuums en de überschattige Lisa Féret als Louise de France, aan de achternaam te zien familie (het zusje?) van Marie Féret, die Nannerl speelt. Haar wijsheid en taalgebruik kwam nogal belachelijk over, maar het zou kunnen dat adelijke kinderen destijds op die manier spraken, en ik vond het toch wel erg leuk om te zien / horen.

De taal binnen de familie Mozart had natuurlijk gewoon Duits moeten zijn, maar het stoorde me niet, daar ik Frans een veel mooiere taal vind om te horen.

Ja, Lisa Féret (Louise de France) en Marie Féret (Nannerl Mozart) zijn twee dochters van regisseur René Féret. Zie ook eerdere films van de regisseur.

Een rustig, grondig kostuumdrama, naar ik begrepen heb, meer fictief dan historisch verantwoord, zonder veel drama. Het verhaal is flinterdun en het tempo te laag. De personages missen diepte en ik had voortdurend de gedachte dat er meer in deze productie had gezeten: de regisseur blijft teveel hangen in "wat hadden vrouwen het toen moeilijk". Resteren de goede acteerprestaties, de prachtige locaties en de mooie muziek.

Een mooie drama/muziek film...

Biopic is mijn genre niet...

Een mooie kostuum...

Mooi verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Mooi achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Niets aan te merken op de locaties, decors en kostuums in deze film.

Maar het verhaal is in zijn geheel nogal saai.

Wat de film wel duidelijk maakt is dat de zus van Wolfgang Amadeus Mozart een even groot muzikaal genie was als haar broer, maar dat ze, omdat ze een vrouw was, niet de kansen kreeg dit te tonen en dus haar ambities moest opbergen en zodoende in de vergetelheid belandde.

Gelijke rechten voor man en vrouw was destijds een utopie, en dat zal nog vele jaren blijven duren helaas.

Langdradig.

En dat is dan ondanks dat het verhaal zo zwaar geromantiseerd is dat het met de werkelijke jeugd van Nannerl Mozart weinig meer uit heeft te staan. De thematiek van haar vrouwzijn en de onmogelijkheid om daarin de vrijheid te veroveren net als haar broer tot gevierd musicus en componist uit te groeien zal daarin nog wel enigszins de waarheid raken, maar het verblijf aan het hof en de romance die daar uitgewerkt wordt is op geen enkele manier te verantwoorden. Net als dat de gang van zaken aan het hof zelf al behoorlijk rammelt.

Jammer dat al die vrijheden met de werkelijkheid niet zijn omgezet in een spannender of dieper gaand verhaal. Wat overblijft is vooral een langdradig kostuumdrama. Mooie plaatjes, maar te weinig inhoud.

Een prima thema en al even sfeervol in beeld gebracht. Maar zoals hierboven al aangegeven; errg traag. Het is duidelijk dat de Franse cinematografie andere eisen stelt aan films... zeker dan de Amerikaanse. Onze beoordeling van films is toch steeds meer gebaseerd op de wijze waarop Amerikaanse films gemaakt worden; namelijk op effect en effectbejag. De Franse films daarentegen - dat zit nu eenmaal in hun aard; en daar is niets mis mee - zijn, als het een zekere diepgang moet hebben, of als het pretendeert een klassefilm te zijn, wat existentialistisch van aard. Zo ook deze film.

Of dit allemaal historisch juist is betwijfel ik, maar het doet er niet toe.

Een lange zit is deze film, maar een prima lange zit.

3*

Prachtige film! Misschien niet helemaal waarheidsgetrouw, maar who cares!

Mooie kostuums en leuk acteerwerk. Ware passie!

Een film met een verhaal dat potentie heeft: de eeuwige 'zus van', dochter van een tirannieke vader, vrouw met 'onvrouwelijke' talenten, Versailles, identiteitscrises...
En toch slaagt Nannerl erin om niets minder dan saai te zijn. Wat duurt deze film lang, en wat was ik blij toen het uiteindelijk was afgelopen. De film komt zeer traag op gang en gaat nergens heen. De weinige dingen die er gebeuren komen volstrekt uit de lucht vallen. Meestal gebeurt er echter niets. Nannerl wordt gevraagd een geheim boek te verbranden, een poosje later zien we hoe ze een boek verbrandt (net toen ik dacht dat het spannend ging worden). Nannerl zegt dat ze de tafel zal opruimen, de volgende scène zien we haar de tafel opruimen. Wolfgang wordt ziek, hij wordt weer beter. Nannerl wordt ziek, ze wordt weer beter. Een groot deel van de scènes en plotwendingen (wat wel een érg groot woord is) voegt helemaal niets toe aan de film. Lang bleef ik kijken om te zien waar de film nu eigenlijk heen zou gaan - nergens, zo bleek. Uiteindelijk heb ik gewoon gewacht tot de film was afgelopen.

Nu ben ik altijd een voorstander van vrouwen die zich niet neerleggen bij de rol die hun door de maatschappij wordt opgelegd. Nannerl lijkt ook even in opstand te komen, maar lijkt het dan toch niet de moeite waard te vinden. Dan maar nooit meer componeren of vioolspelen. Dan maar je zelfstandigheid opgeven, ook al red je het prima zonder je vader die je verbiedt om te doen waar je goed in bent. Waarom? Vanwege haar erg onwaarschijnlijke romance met de Dauphin? Als dat laatste ook maar een klein beetje beter was uitgewerkt zou ik het aannemelijk hebben gevonden, een leuk verhaalelement zelfs. De Dauphin echter is een vreemd personage en Nannerl is volstrekt blanco, zodat het me weinig uitmaakte wat er met hen zou gebeuren. Nannerl lijkt aan het eind van de film weer terug te zijn aan het begin, zonder zelf ook maar iets veranderd te zijn door wat ze heeft gedaan en gezien.

Het acteerwerk vind ik ook erg matig. De regisseur denkt misschien dat het een goed idee is om zelf het script te schrijven en zijn eigen dochters te laten acteren, maar beide dingen vallen sterk tegen. Prinses Louise kraamt absurd pompeuze zinnen uit met een volledig emotieloos gezicht, en ook Nannerl staart nogal wezenloos uit haar ogen. De ouders doen het nog wel aardig, maar voor de rest vind ik de acteurs echt matig presteren.

De film was echter geen totale ramp. De kostuums zijn aardig genoeg - er zijn in ieder geval genoeg pruiken en absurde kledingstukken om je over te verwonderen - en de muziek is, gelukkig, ook fijn om naar te luisteren. Maar verder vind ik het haast knap om een verhaal met zoveel potentie zo ontzettend slap te maken - saai zelfs. Ik heb me verveeld.