For Ellen (2012)

Vanaf 5 december in de Belgische bioscopen.

Trailer (YouTube)

Matig tot teleurstellend. Film met weinig diepgang en nergens pakkend genoeg. Dano, een uitstekend acteur zette in deze film een zwaar overdreven "gehookte" (beetje aan lager wal geraakte) personage neer. Ondanks zijn goede acteerprestatie's kon ik mij geen enkel moment inleven.

Jammer.

*2.5

Prachtig tot hartverscheurend. Film met veel diepgang dat je pakt als je een hart hebt. Dano, een uitstekend acteur zet in deze film een lager wal geraakt personage neer, oprecht en geloofwaardig. Een film dat de rest van je leven bij je blijft.

Geweldig.

Over de narcistische rockmuzikant Joby Taylor (Paul Dano) die zijn muzikale kosmos moet verlaten om zich met de bittere realiteit bezig te houden. In de eerste scène wordt de worsteling met de realiteit al metaforisch weergegeven als Taylor de controle over zijn auto verliest in het besneeuwde achterland van New York en hij met zijn modieuze stadse schoeisel bij het uitstappen amper houvast vindt op de ijzige weg.
Joby is naar het achterland afgereisd om zijn scheiding te regelen. In de voorwaarden staat onder andere dat hij de zorg voor zijn zesjarige dochtertje Ellen, die hij nog nooit heeft gezien, moet opgeven. Met die voorwaarde is hij achteraf erg aan het worstelen. For Ellen is vooral een karakterstudie van een man die zich voordoet als een coole existentialist maar in feite hulpeloos lijkt te zijn als het gaat om reële existentiële kwesties. Met zijn leren kledij, geverfde haar, tatoeages en vlasbaardje ziet punkrocker Joby Taylor eruit als een tragikomische dissonant op het winterse platteland.
Zijn ex-vrouw gunt hem twee uur met zijn dochtertje. De wetenschap dat hij Ellen na die twee uur waarschijnlijk nooit weer zal zien, drukt zwaar. De scènes tussen Taylor en Ellen (schitterend gespeeld door Shaylena Mandigo) vormen het emotionele hart van de film. De onzekerheid die beiden tentoonspreiden en hun voorzichtige toenadering, die nooit in heuse vertrouwelijkheid kan omslaan, is prachtig en ontroerend gefilmd. Heel prettig dat de film de Hollywoodse wonderen en violen buiten de deur houdt en de ontroering niet gekunsteld opwekt.
De film van de Koreaanse regisseuse So Young Kim die eveneens verantwoordelijk is voor het script en zich vooral op tv-werk toelegt, is fijnzinnig geregisseerd. Ze gebruikt lange takes. Aan de oppervlakte gebeurt niet veel maar de scènes voelen onderhuids behoorlijk intens en stralen kracht uit. Dat bevalt over het algemeen hoewel ik af en toe wel wat onrustig werd van het rustige voortkabbelen. Als lengte en rust van een scène ten koste gaan van de intensiteit en van mijn concentratie dan duurt het voortkabbelen gewoon te lang. De rustige opzet is prima maar wordt soms wat onevenwichtig toegepast.
Schrijfster Kim is in haar verhaal niet op zoek naar schuld en verantwoording. De personages zijn wie ze zijn en hebben allen een reden om te handelen zoals ze handelen. De film beschouwt en oordeelt niet. Iets meer motivatie voor het handelen van de karakters had van mij gemogen. Het zou de inleving in de personages hebben bevorderd. Het zij zo. Uiteindelijk is For Ellen een film die me wel beviel.