Curaçao (2010)

Oke, èèn voor op het lijstje hoewel de plotomschrijving me al gelijk tegen de borst stuit.

De Nederlanders lijken op het eerste gezicht weinig op te hebben met het eiland. Ze ontmoeten elkaar op feestjes en tijdens het golfen op de besloten resorts van Nederlandse projectontwikkelaars

Dat zijn niet dè Nederlanders maar eerder een subcultuur binnen de Nederlandse gemeenschap. Dat zijn de uitzonderingen op de regel. Als regelmatige verblijver op het eiland weet ik dat de meeste woonachtige NL-ers gewoon perfect omgaan met de bevolking.

Het probleem wat de meeste Antillianen met 'de Nederlanders' hebben, is dat juist dat gedeelte ( de poenerige, rotary-zogenaamd-wel-opgevoede-Nederlanders) zich gedragen alsof het eiland van hen is.

Het zit in de Antilliaan om zich nederig op te stellen, wat dus weer een voedingsbodem is voor sommige om zo min mogelijk respect te tonen. Koloniaal gedrag wordt op deze manier in stand gehouden.

Gelukkig is dit een (grote) minderheid en kunnen blank en zwart prima door een deur op Curaçao.

Ik heb ooit 6 weken gewerkt op het eiland en bij mij is wel degelijk de semi-kolonisten-cultuur opgevallen. Het was voor mij een eye-opener om te zien hoe ze een haast 19e eeuwse cultuur hooghouden.

Noem eens wat voorbeelden van wat jou opviel?

Ik heb toch behoorlijk wat decadente villa's gezien met zwarte bedienden en waar men elk weekend optrokken met een kleine vriendenkring van gelijkgestemden. Niet de mensen die in de stad wonen, maar achter de hekken van beveiliging en landgoederen. Het hele sfeertje ademde kolonialisme uit.

Ik weet nog dat er een discussie ontstond over het lage salaris van de bediening, maar dat het niet te doen was ze meer te betalen, omdat dat iedereen dat dan moest doen. Onderling hanteerden ze dus een salaris-niveau voor hun bediening.

Zoiets?

Ja, klinkt bekend.

Maar het moet toch enigszins los worden gezien van racisme, en dat is nou net een heikel punt en vrij lastig uit te leggen aan de bevolking.

Dat soort poenerig volk doet dat namelijk ook hier in Nederland, in Wassenaar, het Gooi. Precies hetzelfde verhaal. Alleen met de kolonisatie die in het geheugen gegrift staat van de Antillianen, is het allemaal wat persoonlijker.

Maar ik stoor me er daar ook aan. Het is een relatief kleine groep die het voor een groot deel van de Nederlanders aldaar verpest. De Nederlandse gezinnen die ook gewoon in de normale wijken wonen, jongens en meiden die gewoon een simpel baantje hebben in de horeca, of de -zoals ik- regelmatige bezoeker.

Die ken ik gelukkig ook. Maar het moment dat ik even in die andere groep zat kwam behoorlijk bizar over. Het deed me nog het meest denken aan de "Franse Plantage" uit Apocalypse Now (Redux)

Ook al slaan de in deze docu getoonde praktijken slechts op een klein deel van de Nederlanders op Curaçao, het is blijkbaar nog wel de praktijk van elke dag. Waar eigenlijk een herdenkingsmonument opgericht zou moeten worden wordt het gruwelijke slavernijverleden weggemoffeld onder resorts voor te rijke Nederlanders die nog steeds een diepgewortelde kolonisatiedrang hebben, schrijnend.

Sluit me aan bij Dwarrel hierboven.

De documentairemaker kleurt de boel nogal met een koloniaal sausje. Er zijn inderdaad geen gegevens over hoe dit op het land speelt, hoe je dit in het onderwijs terug ziet komen en in hoeverre de jeugd hier nog steeds de gevolgen van ondervindt. Dat zouden kritieken kunnen zijn op deze docu. Bovendien worden ook de meest kneuterige, onnozele en botte Nederlanders gefilmd en wordt geen enkele inlander aan het woord gelaten. Enfin.

Aan de andere kant zijn de woorden van de zwarte mevrouw in de personeelskamer van de AH hartstikke duidelijk; het citaat van de Antilliaanse schrijfster spreekt boekdelen: "het enige dat de Nederlanders ons niet hebben doen geloven is dat God in Amsterdam is geboren". Geen glimlach op haar gezicht, maar pure ernst.

Verder is de combinatie van statische shots van Antillianen en aan de andere kant de blanke toerist die rondhangt, golft, drinkt en zont een stijlmiddel dat goed werkt.

3*