L'Ombrellone (1965)

Er bestonden er toen aardig wat van : vakantiefilms vol zon zee en strand...deze van Risi is een soort hybride van de CAI/ boom komedie alla il sorpasso en een parodie op de triviaalcinema van die tijd, wat sarcastischer dan we tot dan toe van Risi gewend waren, af en toe bot ook in zijn parodistische insteek.

Het begint allemaal op gekend terrein : Rome tijdens ferragosto, totaal verlaten. Salerno is er nog, trekt een duidelijk mr. Hulot evocerende outfit incl. pijp en hoedje aan en begeeft zich naar Riccione aan de Adria waar zijn vrouw Milo reeds is gearriveerd. Wat hij ter plaatse aantreft is een inferno : itt bij zijn eerdere vaak gedeeltelijk op het strand gesette films heeft Risi hier de strandscènes niet zorvuldig geensceneerd, maar zien we een soort docu footage ervan.

Wat dat inhoudt moge duidelijk zijn : lelijkheid en vulgariteit galore, en Salerno is een zenuwinzinking nabij. Dat wordt en niet beter op als hij vermoedt dat zijn vrouw intussen vreemdgaat.. met Sorel nog wel, in een trademark rol als loverboy die bijklust als een soort gigolo voor buitenlandse toeristes. Hij vertegenwoordigt de aanstormende generatie hier met Bond babe Bianchi, die het ook met iedereen doet al is ze getrouwd. Blijkbaar had Risi ook in de nieuwe generatie weinig fiducie.

Het is een co- productie, dus behalve Soel nog meer buitenlanders, o.a. Alonso als zeer aanwezige vriendin van Milo, Pepe Calvo als rijke zakenman en Liné in een veredelde cameo als diens vrouw, alsmede Brandet als blonde toeriste.

Deze gewild vulgaire en lelijke film, gefotografeerd door de grote Nannuzzi ,doet aan als een voorloper van de jaren 70 trash cinema , met Salerno als een nog enigszins normale variant op latere grootheden in het "genre "als Banfi of Franco. Grappigste stuk zat aan het slot, met venijn in de staart. Maar grotendeels te voor de hand liggend en gemakkelijk om effectief te zijn als satire. Niet te bekijken alvorens je naar het strand te begeven, maar dat is nu niet echt een relevant advies en dat zal het helaas nog een tijdje blijven.

Fantastische film, het leven zoals het was in de jaren 60. Tijdsblik op de economische boom na ww2, welvaart en happiness.

Wat een lelijkheid en onrust in deze film. Alles beweegt en maakt lawaai inclusief de camera die voortdurend zwenkt. Schreeuwende kinderen, foute muziek, lachsalvo's.

Hysterische taferelen, wat een hel om daar je vakantie te vieren.

Toch is het allemaal best onderhoudend en kijkbaar.