Shame (2011)

Ik vond hem ook erg sterk. Nog steeds niet herzien trouwens. Maar misschien moet ik eerst eindelijk Hunger eens bekijken...

Niet zo mijn ding. Wel goed geacteerd, maar het verhaal sprak mij niet heel erg aan en er mocht wat mij betreft iets meer diepgang in en meer duidelijkheid over de oorzaak van de problemen van broer en zus. 3*

Deze film laat een diep verborgen jeugdwond zo godsgruwelijk pijnlijk het hier en nu bepalen van een in en in eenzame ziel, dat elk fragment voor de sensitieve kijker uitermate moeilijk te aanschouwen is. De piano-klanken van Bach versterken een permanent latente spanning tussen een oppervlakkige buitenwereld waarin alles normaal lijkt en een onheilspellend destructieve onderstroom.

Helaas biedt Shame nergens een sprankje hoop, hoewel broer en zus in het ziekenhuis even werkelijk contact leken te hebben.

Ben bang dat ik deze film nog een keer moet kijken.

Shame geeft een uitstekende kijk weer op een man die verslaafd is aan seks en porno. Hij beïnvloedt zijn gehele leven en gedrag. Hij is niet in staat om (vrouwelijke) contacten te onderhouden en het doet hem haast in een depressie belanden. De enige vrouw waar hij nog iet of wat normaal kan doen is zijn zus, ook al ergert hij er zich blauw aan.

Shame is geen goedkope erotische film geworden, integendeel. De seksscènes zijn zorgvuldig gekozen en er wordt zowel tijdens als eigenlijk de gehele film door aandacht geschonken aan Brendan (Michael Fassbender). Fassbender doet het uitstekend. Je ziet de man enorm worstelen met zijn verslaving. Zweetdruppels dwarrelen van zijn gezicht. Hij kan kenbaar niet genieten van zijn daad. Hij walgt ervan en voelt zich een gevangene van zijn obsessie. Deze lijdensweg wordt hier en daar extra onderstreept door de fijne, maar krachtige klassieke pianoslagen.

Sterke acteerprestaties van zowel Carey Mulligan als Michael Fassbender, de een een wispelturige impulsieve vrouw, de ander een egocentrische depressieve broer. Ze houden elkaar in evenwicht, ze hebben elkaar nodig. Sterke film, zeer zeker. Aangenaam verrast!

De film is beter dan verwacht. De regisseur geef het een wat depressieve afgeborstelde toon en voor mij is acteur Michael Fassbender altijd een goeie acteur geweest maar met weinig pit in. En dat komt nu wel wat van pas. Gelukkig zorgt Carey Mulligan voor het nodige evenwicht. Interessante film, al had er nog meer mee gedaan kunnen worden. Niet genoeg om een echte topfilm te worden.

Deze film heeft me niet geraakt. Vond het echt hele aparte scenes met een aparte verhaallijn. Ook de band die broer-zus met elkaar hadden was niet te snappen. Hele vreemde band waar ik gewoon geen medeleven voor kon opbrengen.

Bovendien is er te weinig ingegaan op de gebeurtenissen uit hun verleden, waardoor zij juist zo'n slechte band hadden. Ik heb met heel veel vragen gezeten en vond dat alles wel wat gedetailleerder mocht. Nee, niks voor mij.

Een sterke film, die gaat over het eenzame en lege bestaan van Brandon. Een beeld van een destructief leven als gevolg van zijn seksverslaving. Hij leeft in een vicieuze cirkel, is voortdurend op zoek naar oppervlakkige bevrediging, maar zodra er emoties spelen, dan lukt het niet meer. Goede rol van Fassbender, maar ook de andere spelers zijn sterk. Zijn zus laat een vergelijkbaar beeld zien, oppervlakkige seks maakt je niet altijd gelukkig, want uiteindelijk zoek je toch meer diepgang in je leven. Uiteindelijk wordt dat aan het dramatische einde van de film wel duidelijk.......

Interessante materie, niet al te geweldig vorm gegeven helaas. Te lange scènes zonder echte diepgang. Had van mij wel wat meer informatie in kunnen zitten en minder naakt (waarom?).

Wel een puike rol van Fassbender, zeer goeie acteur!

Zijn prestatie brengt me toch tot een 3☆

Ongemakkelijke film over de gedeprimeerde Brandon, die mede door een pornoverslaving (en ook aan oppervlakkige seks) moeite heeft met emotionele binding en ook nogal clasht met zijn impulsieve (en nogal anders in elkaar zittende) zusje. Waar hij uberhaupt een nogal rare relatie mee heeft, maar hoe dat precies komt blijft wat onduidelijk. Over strontirritant gesproken, ik heb zelden zo'n vervelend figuur op film gezien als Brandon's collega David (gespeeld door James Badge Dale), met z'n opdringerige kruisverhoren tijdens het uitgaan. Maar toch, de film is ondanks het geweldig overtuigende spel van Fassbender toch wat aan de trage en soms zelfs saaie kant. Echt veel plot is er ook niet, en als ik het vergelijk is Hunger me toch ruim beter bevallen.

Lastig drama die ik een aantal jaren terug al eens probeerde. Destijds gaf de film een bevreemdend gevoel en meende ik vooral een bepaalde aanklacht en spiegel omtrent de maatschappij te zien omtrent seksuele normen en waarden. De problemen tussen broer en zus waar eerder de kern van veel problemen lijkt te liggen had ik niet veel oog voor. Met deze voorkennis was ik inmiddels toch wel weer geïnteresseerd geraakt in de film voor een herkijk, maar tot een succes leidde dit niet echt.

Apart is het beginpunt met de getoonde tweedeling. Yuppie Brandon lijkt weinig te klagen te hebben met zijn huisje, looks en goede baan. De schaduwkant is echter in eerste instantie een bepaalde afstandelijkheid in dingen, zijn flat oogt kaal, zielloos en troosteloos, en dan is er de wijze waarop hij vooral veel oppervlakkige seks heeft met mensen die hij niet of nauwelijks kent. Het is zakelijk, oppervlakkig, kil, emotieloos. Tevens komen er enkele erg dwangmatige dingen naar voren in zijn handel en wandel. Alles is niet helemaal wel met Brandon, zoveel is duidelijk. De min of meer aangekondige/onaangekondigde aankomst van zus maakt de zaken er niet beter op. Toch lijkt Brandon praktisch normaal vergelijken bij de 'bag of worms' die Sissy is want over labiele mensen gesproken...amai! Wat me ook opvalt is hoe laag de seksuele grens naar elkaar is als ik dat zo mag noemen. Want ze hebben er geen enkele moeite mee zichzelf poedeltje naakt aan de andere te laten zien...in mijn ogen erg apart en iets waar ik me niets bij voor kan stellen.

Wat speelt er toch tussen de twee, en wat is hetgeen dat Brandon teistert en in staat maakt niet een inhoudelijke relatie met seksueel contact op te zetten en hem toch weer terug doet grijpen naar de psychologie van de korte bevrediging? Wat voor frustratie, onmacht of blokkade gaat er schuil achter al dit drama dat naar het einde zelf begint te lijken op een soort zelfvernietiging. Langzaam wordt wel duidelijk door opmerkingen als 'Stop playing the victim' en 'what happend to your arm?' dat veel van de problemen rond Sissy lijken te draaien. Is zij hoor hele leven al een notoire en labiele aandachtzoeker? Is Brandon bang voor binding door de molensteen die deze dame voor hem is? Echt uit kristalliseren en duidelijk worden wil het niet.

Wat Shame wel heeft is uiteraard een biologerende Fassbender die toch weer laat zien, mits de goede rollen gekozen, een van de betere acteurs deze generatie is en een naam net als Tom Hardy, Ben Foster en Christian Bale die mij altijd wel overtuigt en film te proberen. Dan is er de ronduit fantastische soundtrack van ene Harry Escott. Met Mulligan blijft het echter voor mij vaak hit or mis. In sommige films is best goed, op andere momenten is ze ronduit een ergernis. En dat zingen...tja...de begeleidend piano was ook een irritatie moet ik zeggen. Maar goed dat zijn details omtrent dit zware en naargeestige drama waarvan de betekenis niet helemaal los wil komen. Een voldoende verdient de film zeker wel maar dit hoef ik toch echt niet weer te zien.

Vrij redelijke film. Aan de ene kant gebeurde er niet echt veel, maar toch bleef ik redelijk geboeid kijken. Moeilijk te beoordelen film eigelijk.

3*

De film laat goed zien wat een sex verslaving met iemand doet.

De hoofdpersoon is niet in staat om intimiteit aan te gaan met anderen of überhaupt iets te voelen.

het lijkt mij verschrikkelijk.

Michael Fassbender is geknipt voor deze moeilijke rol.

hij kan volstrekt emotieloos kijken.

Tegenvallende reünie van McQueen en Fassbender over de op het eerste gezicht succesvolle Brandon [Michael Fassbender], die dol is op porno en losse seksavonturen. Volgens McQueen en coscenarist Abi Morgan is dat voldoende reden om de schaamte en zelfhaat van de hoofdpersoon te verklaren, dan wel te rechtvaardigen. Veel naakt en gesimuleerde seks in een poging je te shockeren en bij wat meer Puriteinse geesten heeft dat mogelijk effect. Eerlijk gezegd zie ik niet in waarom Brandon zich moet schamen, of het moet zijn voor zijn uitermate aanhankelijke zus [Carey Mulligan], die onuitgenodigd langskomt en zorgt voor een stevige portie melodrama. Goed geacteerd, maar mede vanwege McQueen kille regie riep dit bij mij weinig emotie op. Ja, verveling, zo nu en dan.

Fascinerend verhaal over 2 beschadigde mensen, prachtige soundtrack.