Chi È Senza Peccato... (1952)

Er bestaan er geloof ik zes van : melodrama's van Matarazzo met Sanson en Nazzari...dan zou ik ze nu allemaal gezien moeten hebben. Dit was de vierde, en met torna ! 1 van de 2 die niet door Criterion op DVD is uitgebracht, al zal het verder een kwestie van willekeur zijn geweest welke ze uitbrachten met catene, en het tweeluik IFDN/ LAB.

Dankzij die releases weten jullie wat jullie ook hier weer mogen verwachten : over the top, hysterisch melodrama , zo uitbundig mogelijk gebracht tegen de achtergrond van een volstrekt absurde verhaallijn, bevolkt door archetypes en daarbij horende kunstgrepen zoals die de volksliteratuur al duizenden jaren domineren. Of volksliteratuur : het scenario schijnt gebaseerd te zijn op een roman van de Lamartine, die niet toevallig nu nog slechts gekend is vanwege zijn poëmen.

Wat deze verder met de rest van Matarazzo's werk inwisselbare film onderscheidt is de setting : zogenaamd in Canada en val d'Aosta. Nazzari is geemigreerd omdat hij zoals altijd gevulcht is voor de wet, zijn Grote Liefde Sanson achterlatend. We beginnen met Nazzari die in flashbacks vertelt over hun eerste ontmoeting, en wel tegen een soort Barbara Stanwyck look a like die intussen steeds avances in zijn richting maakt, wel grappig.

We gaan over op de tegenwoordige tijd en belanden in vertrouwd sprookjes/ assepoester terrein, en misschien nog meer in legende/ martelaressenterrein ( de roman heette niet toevallig Geneviève ) wanneer Sanson ( wier boobs al even gebruikelijk doorschemeren onder zelfs de meest verhullende kleding, ze werd twintig jaar te vroeg geboren wat dat betreft ! ) het als vanouds weer extreem zwaar te verduren krijgt en de catastrofes elkaar in rap tempo opvolgen. Toverkol van dienst is niemand minder dan de ouwe Francoise Rosay- overdubd natuurlijk- een gravin van wie Sanson niet weet dat ze de overgrootmoeder is van het kind dat Sanson noodgedwongen heeft gedopteerd na het overlijden van haar zus, die door Rosay's kleinzoon was sedotta e abandonata...

Zomaar wat grepen uit de volstrekt absurde inhoud van deze vermakelijke tearjerker, die net als de overige melodrama's van de 3 een gigantisch kassucces werd, tot onbegrip van de toenmalige kritiekers, om vervolgens in de seventies te worden herontdekt als toonbeeld van volkscinema op zijn puurst door al even snobby critici die Matarazzo bombardeerden tot Italiaanse Sirk.

Nu nog slechts voer voor diehard campnichten zou ik denken, vooral het slot is weer smullen in zijn absurditeit. Wie die 4 criterion films slechts heeft gezien "omdat het moet "kan deze ook wel overslaan, hij is wel te downloaden met fansubs voor de tifosi.

Verstand op nul en genieten van deze mpoie soap.

Grote drama’s is het leven van Maria Dermoz in deze Italiaanse soap.

Goed gemaakte drama- film waarin Maria in de ene na de andere ellende beland als haar verloofde voor zijn werk naar Canada vertrekt.

De mooie actrice Yvonne Sanson speelt Maria.

Dit is een Italiaanse soap van de bovenste plank en dat is eerder negatief dan positief bedoeld. Al bij al begint het nog redelijk goed. Wat intriges, wat leugens en geheimen, maar al bij al nog wel onderhoudend. De mooie beelden van zowel Canada als zeker de Italiaanse Dolomieten doen veel.

Nazzari acteert degelijk, net als in I Figli di Nessuno (Film, 1951), een soortgelijke film die ik toch iets beter verteerde. Maar zoals het in een soap betaamt, wordt alle ellende en geheimdoenerij op de spits gedreven en uitgemolken. Het einde is supermelig en dan kan het niet snel genoeg gaan. In een minuut of drie wordt alles ontrafeld en is alles peis en vree.

Er staan er zo nog enkele op Netflix. Wat een mens niet over heeft voor een challenge...