Megan Is Missing (2011)

Pas achteraf te weten gekomen dat deze film een hele TikTok-sensatie is geweest. Gelukkig.

Megan Is Missing heb ik gezien met in het achterhoofd dat er wel wat schokkende beelden voorbij kwamen. Voor je die te zien krijgt, moet je eerst doorheen een uur aan webcamvideo’s zitten.

Dit soort films vind ik altijd erg interessant. Net als The Poughkeepsie Tapes wist deze onder mijn huid te kruipen. Je weet dat er wat ergs aan zit te komen, maar niet precies wat. Vandaar dat de laatste twintig minuten harder binnen komen.

Laten we eerst het hebben over de eerste helft. Dit is een standaardlplot met soms niet al te best acteerwerk. Toch zijn de twee hoofdpersonages likeable genoeg om erdoorheen te komen. Je voelt weldegelijk sympathie voor Megan en Amy. Ondanks de wankele dialogen komt hun vriendschap authentiek over. Wanneer er dan enkele verkeerde keuzes gemaakt worden, kan je niet anders dan gillen naar de acteurs om het niet te doen. Dit versterkt echter wel de plausibiliteit van de jeugd die dit soort dingen jammer genoeg wel in het echt - zij het niet altijd in zo’n extreme situaties - meemaakt.

Het laatste deel was erg ongemakkelijk om naar te kijken. De scènes worden uitgerekt waardoor de film op het randje van exploitisme komt. In tegenstelling van andere films in dit genre (ik kijk naar jou, Cannibal Holocaust) is het net niet wansmakelijk. Wel is het enorm expliciet en gewelddadig. De twist met de barrel werd voor mij jammer genoeg gespoild, maar dit verergerde het gegeven omdat je wist dat het zo zou verlopen.

De allerlaatste scène bleef maar duren, waardoor je steeds de vraag stelt of je wel naar deze film zou moeten kijken. Achteraf gezien vond ik van wel, want dit is een film die zijn doelstelling waarmaakt: onder je huid kruipen en je met een naar gevoel achterlaten.

Is de film perfect? Absoluut niet.

Doet de film zijn best met het gelimiteerde budget en zijn belofte van een horrorfilm? Honderd procent ja.

4*

In 2011 na het uitkomen van de film, verbood men deze in Nieuw-Zeeland wegens "aanstootgevend" In 2020 ging de film viraal op het TikTok-platform en noemden men het "traumatiserend". De film bezat dus enige reputatie... Echter nu na het zien is het best vrij tam, zeker voor het eerste uur. Het is een film in het Found Footage- genre Daarom zie je twee meisjes; Megan het wilde kind en Amy de verlegen, chatten via de webcam of op video of telefooncamera's, ze gaan ook naar feestjes en er zijn een paar opvallendere scenes met grensoverschrijdend gedrag. Helaas is het vaak doorspekt met onbelangrijke of on-gerelateerde verhaallijntjes. Daarnaast krijg je nergens echt het gevoel dat je ook met verloren beeldmateriaal heb te maken. Die is vooral een soort willekeur; werkelijk een moordenaar die opnames maakt met een videocamera, gooit die in de prullenbak vlakbij het plaats-delict? De laatste 20 minuten zijn dan wel redelijk heftig te noemen, met verkrachting, marteling en herhaaldelijk smeken van het meisje. Maar daarvoor moet je wel eerst een heleboel onzin doorstaan!

Er zitten een paar duivelse shots in, maar ook veel langdradige scènes. Megan acteert goed en de vriendschap met Amy wordt overtuigend neergezet. Het eerste uur is evenwel 100% teenage drama. Ik was niet klaar voor de teenage rape die zou volgen.

De film duurt niet al te lang, maar ik vond het (deels) toch een behoorlijke zit. Het valt eigenlijk uiteen in twee delen. Eerst een lange aanloop waarin we een hoop zeer Amerikaans tienergeneuzel zien, voelde wat mij betreft niet altijd even geloofwaardig al ben ik niet bepaald een Amerikaanse tiener. Hoe dan ook, alle gesprekken tussen veertienjarige meisjes gingen me wel vrij snel de keel uit hangen, veel van de actrices ook trouwens. En de nieuwsbulletins en re-enactments vond ik ook niet heel boeiend. Daarna wordt het toch vrij abrupt een heel andere film als duidelijk wordt wat er aan de hand is met Megan en hoe 'Josh' haar en later ook vriendin Amy heeft ontvoerd, verkracht en uiteindelijk vermoord. Heel expliciet is het niet en veel bleeft buiten beeld, maar vrij kil en naargeestig is het alsnog. Als waarschuwing over de gevaren van het internet, hoe het schijnbaar oorspronkelijk bedoeld is, voelt het wel aan als overdreven botte-bijl-werk, maar het heeft toch wel een redelijke naarheid. De laatste 20 minuten trekken de film wat mij betreft wel wat omhoog, dus vandaar nog bijna een zesje, maar niet helemaal.