Odjuret (2011)

Trailer.

Totaal geen idee wat ik kon verwachten. Ik ben een 'Amerikaans' meisje, dat zijn de films die ik veelal kijk. Toch zeker wel 95% zou ik bijna durven zeggen. Maar zo nu en dan, komt er eens een film uit een ander land voorbij die mijn interesse wekt. Ditmaal Zweden. Volgens mij is de enige film die ik gezien heb uit Zweden, Fucking Åmål, en verder kan ik zo snel geen verzinnen. Ik ben mijn horizon dus aan het verbreden. Goed hè.

De eerste paar minuten voelden een beetje vreemd. Ik wist nog steeds niet waar ik nou naar zat te kijken en vroeg me af welke weg de film in zou gaan slaan. Eigenlijk gebeurde er bitter weinig. Nu hoeft het ook niet meteen van BAM!, actie, maartoch. Het had dan ook een hoog drama gehalte en het thriller gehalte.. tsja, ik voelde het niet. Totdat.. vlak voor het einde. Toen was ik geschokt. Angstaanjagend. De blik, de muziek, de sfeer.. om te huiveren. Met het acteerwerk was dan ook niets mis.

Toch vroeg ik me af wat ik nou gezien had. Naar wié had ik gekeken? Ik wist niet veel over de personages, ze werden niet op een prettige manier uitgediept maar ze bleven 'vreemden' voor me. Oppervlakkige personages.

Waarschijnlijk zou ik de film nog eens moeten zien. Misschien begreep ik het wel niet. Of de boodschap niet. Of juist wel. Of ik overdacht het. Of niets van dit alles.

Ik weet het niet. Even laten bezinken.

Niet bijster bekende sombere en depressief makende Zweedse film over vier ontevreden, gefrustreerde jongeren, die wonen op het achtergebleven platteland en behoren tot de lagere sociale klasse. Hun verlangens zijn hopeloos en uitzichtloos. Het verhaal eindigt schokkend, extreem gewelddadig. Er wordt goed gespeeld en de film komt over; toch had het allemaal wat beter gekund, wat minder clichématig en de personages verdienden ietsjes meer diepgang.