Hostile (2017)

Leuk....even afwachten wat dit gaat worden.

niet veel soeps deze film, een uur gekeken gebeurd niet veel meer drama dan horror.

De een geeft 5 sterren de andere een ster. Stem dan gewoon niet.

Behoorlijk anders dan ik had verwacht. Geproduceerd door Xavier Gens en dat zie je deels wel aan de film af. De wezens, het landschap. Het deed me denken aan een zomerse versie van Cold Skin (2017).

Duurt vrij kort en de helft van de film bevat uit flashbacks van voor de 'apocalypse'. Goed in elkaar gezet en goed gespeeld. Het einde vond ik wel een minpunt, het werd iets te zoetsappig allemaal. Uiteindelijk ook meer een romantisch drama dan een horrorfilm, maar dat hoeft niet persé een negatief iets te zijn. Mensen die een die hard horrorfilm willen zien kunnen beter iets anders op zetten.

3*

Eigenlijk meer van verwacht.
De flashbacks zorgen ervoor dat de film nooit echt op tempo komt en de spanning daardoor wat ontbreekt.
Het verhaal is alleen boeiend na de apocalypse. Brittany Ashworth weet haar rol van overlevingsdrang overtuigend te brengen en de wezens zijn best creepy. Paar mooie shots met daarbij oog voor het landschap dat mooi in beeld wordt gebracht. De verschillende scènes rond en in de auto zijn de sterkere momenten van de film. Helaas wordt te vaak de focus naar het verleden gebracht rond de relatie wat uiteindelijk belangrijk lijkt te zijn voor het flauwe slot. Van een anticlimax gesproken.
6/10

Had er ook iets meer van verwacht, van deze Engelstalige, Franse horror.

Het zit verder wel aardig inelkaar, maar niet zo sterk als dat we van het Franse gewend zijn. Net ietsje teveel Romeo (hier althans Jack) en Juliette.

Ik vond het een vrij saaie film, de flashbacks spraken mij niet aan, daarnaast is het acteerwerk ook niet al te best. De reapers op zichzelf zijn nog wel oké, zorgen in ieder geval voor iets spanning maar in het geheel was ik toch blij met de korte speelduur...

Stilistisch mooi. Stemmige plaatjes uit de Marokkaanse woestijn garanderen de post-apocalyptische sfeer waar de film van is doordrenkt. Een prachtige setting. Tegen een decor van een woest en desolaat landschap dat heel sfeervol is voorzien van een geelrode gloed, vecht de bloedmooie Brittany Ashworth verlaten en alleen tegen de elementen.

De film volgt de mooie hoofdpersoon in twee tijdlijnen. Behalve de spannende confrontaties in de woestijn die voortkomen uit allerhande onvoorziene rampjes, zijn er uitgebreide terugblikken op haar situatie in de wereld van voor de apocalyps. Het levert een spannende wisselwerking op die als prettig bijverschijnsel heeft dat je veel over de mooie hoofdpersoon te weten komt. Eigenlijk zijn het twee aparte films die qua sfeerbeleving (spanning en drama) los van elkaar staan, maar die desondanks erg mooi samenvallen tot één film. De confrontatie met twee afwijkende genres die ook consequent van elkaar worden gescheiden stoorde mijn kijkplezier geenszins.

Het werkt zelfs zo dat zonder het dramatische onderdeel (een liefdesgeschiedenis) de inleving met het mooie hoofdpersonage minder intensief zou zijn en de beleving van de spanning ook. Dan hadden we gewoon gekeken naar een stoere en bloedmooie dame die (het zal ook eens niet) in de problemen komt. Het dramatische onderdeel maakt van de film meer dan een hersenloos te consumeren horrorfilm.

Voor nog meer intensivering zorgt de benauwende en broeierige situatie waarin het mooie hoofdpersonage zich het grootste deel van de film bevindt. Op een paar vierkante meter spelen de spannende taferelen zich af. In die beklemmende sfeer met ruimte voor een incidentele jumpscare, een paar spannende confrontaties en wat bloedvergieten is het goed toeven.

Prima vermaak dus. De laatste minuten van de film doen helaas iets af aan de plezierige kijkbeleving als de twee verhaallijnen heel ridicuul samenkomen in een belachelijke verrassing. Deze heel behoorlijke film eindigt in de slotfase met goedkoop en belachelijk sentiment dat absoluut geen recht doet aan het voorafgaande.

Katertje.

Mad Max meets Resident Evil.

De helft van de 75' speelduur zijn flashbacks om het hoofdpersonage wat karakter te geven en geven het verhaal een zware romantiche /drama touch. Persoonlijk was me dat too mutch en deed het niet goed aan de sfeeropbouw.

De rest speelt zich af op een kleine maar mooie setting, Juliette doet het goed en er is een redelijke sfeeropbouw, die zoals gezegd telkens onderbroken wordt door die flashbacks.

Teveel drama, te weinig horror en een vooral te zoetsappig einde.

2*

Geen hoogvlieger en nogal een rommeltje.

Het filmdebuut van regisseur Mathieu Turi oogt vooral bijzonder onevenwichtig, mede door de voortdurende afwisseling tussen het heden en verleden. Gelukkig neemt Brittany Ashworth de film grandioos op sleeptouw en praat alle scenes met veel overtuiging aan elkaar, bovendien spelen Grégory Fitoussi en Javier Botet verdienstelijke bijpersonages. Jammerlijk is dat de film eigenlijk nooit stil blijft staan bij een enkele setting, maar het apocalyptische voortdurend onderbreekt met het kitscherige. Beide tijdsbeelden kennen enkele aardige ideeën, maar door het constante geswitch lukt het mij als kijker niet om een binding met deze werelden te krijgen. Het einde is stiekem erg mooi, het acteerwerk sterk en op cinematografisch vlak toont Turi potentie, maar een film als Hostile pakt al bij al veel saaier uit dan nodig is. Misschien dat het geheel zich er beter aan had gedaan om het volledige achtergrondverhaal van Ashworth in de eerste helft te plaatsen zodat de tweede helft meer ruimte biedt aan de horrorkant.

Opgenomen in Ouarzazate ook, waarschijnlijk in de filmstudio die daar zit. Ben daar vorig jaar geweest was erg interessant.

Redelijk originele draai aan het post apocalyptische monster movie genre waar wel pas tot op het einde op moet worden gewacht. Het monster is goed gedaan. De flashbacks zijn best onderhoudend en laten een al snel tragische romance zien. De film is vrij doelgericht en verdoet niet teveel tijd. Maar ook vrij simpel. Het is ook moeilijk veel sympathie te krijgen voor de hoofdpersoon.