La Muerte Llama a las 10 (1974)

Er bestaan er officieel 2 van : gialli van Juan Bosch...als je tenminste zijn semi- giallo/ poliziesco hybride LMODA meetelt. Niet meteen een auteur die Bosch, nooit verder kwam dan dit soort goedkope genrefilms- vooral paella's- en komedies. Je moet er verder niet veel van verwachten. Het begin waarin een gozer in close-up wordt geslasht met een scheermes op het schijthuis van een vliegveld lijkt een giallo van het slashertype te suggereren, is eerder een macguffin echter, zo leren we later. Dit is meer een giallo van het psychologisch/ absurde type met een bescheiden bodycount die het vooral van de twists moet hebben, of dat althans probeert.

Protagoniste opmerkelijke figuur : Hills die in blow up en a clockwork orange wat naakt mocht leveren en daar hier allicht mee doorgaat- zie still-, al hoef je hier geen tonnen sleaze te verwachten. Ook de Santis laat even haar tetters zien en heeft de enige sexscène hier, Solar blijft aangekleed. Maar het gaat dus om Hills die in Londen wacht op de terugkeer van haar vriendje uit Vietnam waar hij oorlogsverslaggever zou zijn. Hij is inmiddels missing presumed dead, Hills meent hem echter gezien te hebben. Nog sterker : ze krijgt hem aan de telefoon...maar waarom laat hij zich verder niet zien ?

De eenzame Hills neemt- waarom niet- een huurder in huis, een overduidelijke griezel, die zich voorstelt als de academicus Lawford. Gelukkig pleegt hij later schijnbaar zelfmoord door naar beneden te springen, al zien we zijn vermorzelde lijk niet. Even daarop meldt zich wederom een huurder die zich voorstelt als....Lawford, academicus ( del Pozo ) . Wie is wie ?

Opmaat voor een serie absurde twists en zelfs nog enkele slashings, die geen van allen de giallocanon van beste kills zullen halen. Nogal babbelzieke affaire , met nog wat "comic " relief via de kotbaas van Hills die aan Argento op zijn flauwst doet denken, en natuurlijk is er ook de verplichte zeiknicht die dol is op roddelen en zijn Siamees "Bonzo " , deze bemoeizieke buurman krijgt zijn verdiende loon...

Klinkt allemaal vrij saai, is het ook zonder extreem slecht te worden, al is dit duidelijk geen giallo die het van sfeer en briljante visuals moet hebben : veel verder dan een wiebelende POV camera die Hills stalkt en schijnbaar spanning moet oproepen komen we niet. Auditief beter dankzij de score van Giombini, die niet veel hoeft onder te doen voor de beste scores op giallogebied al trekt hij duidelijk zijn eigen plan los van wat we intussen zien.

Cheap ook : misschien is er 1 dag in Londen gedraaid, vooral zien we interieurscènes die gewoon- zeggen ook de credits- zijn opgenomen in de studio's in Rome en Barcelona. Dat geldt ook voor de teleurstellende finale die even buiten Barcelona in een overduidelijk Spaans dorp en omgeving is geschoten. Teleurstellend zei ik: eerder horend bij een c- actiefilm dan een giallo, met buitendien de beruchte monoloog van de bad guy die in een paar minuten reconstrueert wat we nog niet hadden mogen zien/ weten/ begrijpen, de clou is verder ook niet erg interessant.

Verre van een genrehoogvlieger dus, ook niet meteen het ergste wat er op giallogebied is uitgebracht maar behalve voor de completisten geen must. Op grond van zeker de finale moet ik hem uiteindelijk benedengemiddeld noemen. Misschien komt het omdat het verfilmde chick lit is : gebaseerd op een roman van ene Luisa de Linares "Juan a las 8, Pablo a las 10 " .

Uitgebracht op meerdere VHSen en uiteraard gemakkelijk te downloaden. Is hier een Hollandse VHS van ?

Minder genrefilmpje, ondanks dat nog best vermakelijk.

Een Spaans-Italiaanse productie die alle hokjes van het giallogenre afvinkt. De titel zegt het al - een beetje te expliciet misschien. Zeker wel een vermakelijke film die erin slaagt om de aandacht vast te houden met verschillende momenten van suspense. Een van de betere visuele scenes is degene in het filmhokje waar een hoop films op het hoofd van de heldin vallen. En naar het eind toe is er ook een spectaculaire achtervolgingsscene. Ook heel goed is de score van Marcello Giombini. Hij maakt hier gebruik van de allervroegste synthesizers (we hebben het over 1974) om zijn score een eigen klankkleur te geven naast meer conventionele (en steeds smaakvolle) stukken.