Dressed to Kill (1980)

Bijzondere film, even terug naar 1980 in mijn achterhoofd. Spannings opbouw neemt DePalma erg serieus hier, voor die tijd wellicht heel normaal, dat weet ik niet. Voor mij duren sommige scenes net even te lang. Maar het verhaal is niet slecht en de uitwerking ook zeker niet. Heb toch wel geboeid gekeken anno 2025.

Op gegeven moment heb je het wel door en het einde (wat ook te lang duurt) had van mij niet gehoeven. Verder prima wegkijkertje!

3*

Herzien op 4K van Arrow met Dolby Vision. Aardige Neo-noir thriller, maar ook veel weg van een Italiaanse giallo. Voor die tijd goed gemaakt, maar nu wel wat gedateerd. Een beetje filmkenner heeft al snel in de gaten hoe de vork in de steel zit.

Wanneer Kate Miller (Dickinson) op gruwelijke wijze wordt vermoord, probeert haar zoon Peter (Gordon) de moordenaar te vinden. Hij krijgt hulp van prostituee en enige getuige Liz Blake (Allen), die op haar beurt een deadline van twee dagen heeft, omdat ze tevens een verdachte is in de zaak. Het spoor leidt naar één van de patiënten van Dr. Elliott (Caine), die ook de psychiater was van Kate Miller en wiens uit zijn praktijk het mogelijke moordwapen is gebruikt.

Film leent veel elementen en filmtechnieken van “Psycho” en “Vertigo”, die echter wel op uitstekende wijze worden gebruikt. Typische de Palma met visuele flair, een hoop voyeurisme en zijn handelsmerk gebruik van split screen.

Huisvrouw Kate Miller ontwaakt met onvervulde seksuele verlangens en belandt na een fataal erotisch avontuur in een lift, waar een mysterieuze blonde vrouw haar met een scheermes doodt. Getuige Liz Blake, een callgirl, wordt door de politie verdacht maar slaat op de vlucht voor de moordenaar. Ze krijgt steun van Kates inventieve zoon Peter. Samen ontrafelen ze een web van psychologische waanzin rond dokter Robert Elliott en één van zijn patienten, culminerend in een schokkende onthulling.

“Dressed to Kill (1980)” is een tijdloze klassieker die een hommage is aan Hitchcocks “Psycho” met sublieme spanning, visuele flair en erotische lading. De Palma's meesterlijk camerawerk – denk aan de iconische liftmoord en spiegelscènes – bouwt hypnotiserende suspense op, ondersteund door Pino Donaggio's Herrmann-achtige score. Nancy Allen schittert als slimme callgirl, Michael Caine als enigmatische psychiater, terwijl de plotwendingen meeslepend zijn. Een zwoele, gestileerde thriller die na 45 jaar nog rillingen bezorgt en De Palma's genialiteit bewijst. Dit is puur cinefilistisch genot. Minstens 4,5/5.

Iedereen die de afgelopen maand heeft lopen klagen over het vermeende woke-gehalte van The Odyssey, zou deze klassieker van Brian De Palma eens moeten kijken. In de jaren tachtig werden transgenders immers nog zonder veel omhaal als psychopaat neergezet.

Maar los daarvan is dit vooral een geweldige film. De Palma toont hier waarom hij een van de grootste visuele verhalenvertellers is. Het absolute hoogtepunt blijft de bijna een half uur durende “achtervolging” door het museum, die uitmondt in de beroemde liftscène. Er wordt geen woord gesproken, maar dankzij de cameravoering, montage en decoupage is de spanning om te snijden. Het is een schoolvoorbeeld van visual storytelling en bewijst dat echte suspense niet uit dialogen komt, maar uit de manier waarop een scène in beelden wordt opgebouwd.

Verder is het gewoon een bijzonder onderhoudende thriller met een helder verhaal, een sterke cast en enkele memorabele setpieces. De 4K-restauratie is bovendien een aanrader: de rijke fotografie van De Palma komt daarin volledig tot zijn recht.

4*