Syvälle Salattu (2011)

Ik had er meer van verwacht maar het is toch een redelijk filmpje met een aardig verhaal met wat leuke wendingen, en soms een beetje een sprookjesachtig over komt.

De legende is dat een arme molenaar die het moeilijk heeft een deal sluit met een watergeest en op die manier rijk wordt... en dan begint de film.

Het acteren kan ermee door (voor zover ik kon zien want ik spreek geen Fins), maar is ook niet geweldig. De film komt soms een beetje over als een tv-thriller maar ik heb me er wel redelijk mee kunnen vermaken. Ik geef 3 sterren

Degelijke thriller. Krista Kosonen vond ik een verrassing.

Prima film, maar meer thriller dan griezelfilm.

Vertaling was nu en dan ietsjes stuntelig.

Acteren was prima, vooral het jongetje is een acteurtje in dop.

Geen overtuiging.

De film wordt geschaald onder het genre drama en thriller. Nou een drama was het aardig maar een thriller kon ik er echt niet van maken. Nergens kon ik echte overtuiging in vinden, dit reken ik vooral de regie en het acteerwerk toe. Het script doet menigmaal stuntelig aan waardoor het verhaal het moeilijk krijgt.

Ik kon verder niet veel met de personages, ze deden mij niets wat er ook maar zou gebeuren met ze. Daardoor had ik veel moeite om geconcentreerd te blijven, maar ach....... dat was ook niet nodig voor het flinterdun verhaaltje. Je zag van mijlen ver aankomen wat er zich allemaal afspeelde en had afgespeeld. Veel speeltijd gevuld met onnodige en/of oninteressante dingen om zo een film van 105 minuten te maken, tjaa.......

Daarnaast is het verhaaltje wel ergens bekend te noemen. Moeder in echtscheiding met kind in gevaar. Een sprookje uit het verre verleden van moeder, terugkeer naar geboorteplek. Een 14de in een bakkers dozijn. Nee er was weinig voor mij te vinden in deze prent waardoor ik getriggerd werd. Vooral het gebrek aan spanning doet mij een beoordeling van 2,5** uitdelen, uit coulance wel te verstaan. Jammer is het woord dat steeds bij mij door het hoofd schoot tijdens het kijken.

De sfeer was goed maar paste eerder bij een mysterie dan bij een thriller. Qua verhaal en setting niets mis mee, maar helaas, het tempo; slaapverwekkend. Richting het einde kwam er gelukkig iets meer vaart in. De opbouw, waar draait het nu eigenlijk om, duurde gewoon te lang. De cast was best goed, zeker met Peter Franzén erbij. Het was geen slechte film maar ook zeker geen goede.

De Finse regisseur Joona Tena, is vooral bekend van het regisseren van series en het maken van enkele tv-films. En deze speelfilm voelt eigenlijk als een voorzetting van dat werk. Het is soort thriller dat je veelvuldig op tv voorbij ziet komen. Op het gebied van cinema en acteren is er redelijke kwaliteit. Een oude legende, vijandige lokale bevolking, een jonge stadsvrouw en een vader die iets te verbergen heeft, al deze ingrediënten worden tot een behoorlijk mainstream en ongecompliceerd geheel gemixt. Julia (gespeeld door Krista Kosonen had een rolletje in Blade Runner 2049 (2017), een advocate uit Helsinki, met haar zoon Niko (Viljami Nojonen) en hond Usko gaan naar een dorp (heel toevallig heeft ze daar ook gewoond) voor juridisch onderzoek naar de bouw van een stuwdam. Het meer aldaar bezat een legende; waarin een arme molenaar zijn eerstgeboren zoon offerde aan de waternimf van het meer in ruil voor rijkdom in zijn leven. (dit verhaal lijkt uit het toneelstuk Nuori mylläri (1912) te komen) Maar als je op zoek was naar een horrorfilm met boze geesten en bijhorende angsten, dan zal je als horror-fan teleurgesteld worden. Helaas was dit een film met een beproefde formule. Beetje mysterie, beetje melodrama, beetje thriller maar geen grote verrassingen en net voldoende spanning