Sleepwalk with Me (2012)

Joss Whedon wil een boycot voor indie-film "Sleepwalk With Me"!!

http://www.cinemablend.com/

http://splashpage.mtv.com/

Video YouTube

Aardige, maar beproefde indie over een dertiger die zijn plek moet vinden in de maatschappij. Hij wordt langzaamaan geconfronteerd met bepaalde verwachtingen van volwassen zijn, waar hij eigenlijk weinig trek in heeft maar ook niet aan onderdoor komt. Het slaapwandelgedeelte is leuk, maar de rest van de film wat timide en de humor van zijn standup comedie is niet aan mij besteed. Het moraal/de levensles aan het einde en het eind goed/al goed gevoel doet ook een beetje afbreuk aan de film, daar kan een indie zich juist een beetje in onderscheiden.

Aparte film, maar dat komt er zeker in het begin nog niet helemaal uit. We lijken opgescheept met een afgekeurde Woody Allen achtige dramedy, over twijfels betreft liefde en standup comedy.

De film begint te rollen als de focus weg gaat van zijn liefdesleven en meer op zn comedy richt, waarbij het zware tour schedule conflicteert met zijn slaapstoornis. Surrealistische dream sequences worden afgewisseld met pijnlijke comedy situaties en uit het leven gegrepen melancholie.

Alles had wat meer pit kunnen gebruiken, iets meer bitterheid en sarcasme. Toch kijkt het lekker weg en is de uitwerking eerlijk en oprecht.

Heel de indie/comedy wereld loopt met hem weg, getuige ook gastrollen van o.a. David Wain, Kristen Schaal, Henry Phillips, Alex Karpovsky en Ira Glass. Zo komen we nog wel veel meer bekende koppen tegen.

Of dit terecht is? Ik ben er nog niet uit. Zijn comedy albums behoren schijnbaar tot de beste die er zijn, dus die ga ik zeker eens. uitproberen. Blijkbaar leef je nogal onder een steen als je nooit van de man gehoord hebt, als comedian. Als film had het van mij niet zo gehoeven. Als autobiografie werkt het wel, maar op het moment dat ik Henry Phillips zie opduiken denk ik "Zijn Punching The Clown is toch vele malen beter".

Toch wel een hele leuke indiefilm, die alle gerechten bevat om het tot een geslaagd geheel te maken. De personages zijn leuk en herkenbaar, het verhaal niet al te moeilijk en het feelgood gehalte overheerst.

Zéér matig vooruit krabbelende komedie (wat de dramatische kant opgaat) met slappe humor. Typisch Amerikaans. Nee dit werd hem voor mij niet. Het liet mij alleen achter met een Backstreet Boys (song) deuntje in mijn hoofd...

(Verwacht geen buikpijn van het lachen.)

*2.5

Comedy?

Wat hier dan precies leuk aan zou moeten zijn ontgaat me volledig. De film zelf is niet grappig, en de grappen die onze hoofdpersoon vertelt zijn van het type 'je lacht er wel om, maar leuk vind je het niet'. Het levensverhaal van de komediant wekt ook geen sympathie op, het geeft eerder een beeld van een egoistisch mannetje dat geen aandacht wil hebben voor de mensen om hem heen en op een erg moeizame manier heel langzaamaan een klein beetje volwassenheid en verantwoording leert. Nogal een naar persoon eigenlijk.

En dan is de film nog slaapverwekkend saai ook. Je zou wensen dat je de zaal uitslaapgewandeld was.

ik sluit me aan bij blurp194. Heb nog moeite gedaan om te volgen, maar het werd niet grappiger/interessanter

Ik snap de hoge imdb-score totaal niet.

Dit is juist geen typische Hollywood film.

Wellicht had in de titel beter speelfilm/indie/komedie gestaan. Echter is het genre komedie ook vrij breed, moet alles gieren en brullen zijn?

Het tegen de camera praten is heel kenmerkend Woody Allen en dan in het bijzonder met zijn Annie Hall.
De film begon voor mij als een Allen liefhebber dus al gelijk goed. Lauren Ambrose die zijn vrouw Abby speelde is niet alleen een prachtige vrouw om te zien maar haar rol was ook erg menselijk en boven al goed aardig. Het is bijna onmogelijk als kijker geen band met haar personage te krijgen en natuurlijk hielp het mee dat ze behoorlijk cute is.

Het slaapwandelen wordt steeds gekker en bizarder, toen hij tegen het einde uit het raam sprong schrok ik zelfs een beetje.
Sleepwalk with Me heeft het alle 2, het luchtige van een comedy en de menselijke onzekerheden en andere emoties van een luchtig drama. Erg fijn tussendoortje en door de korte speelduur met gemak door heen te komen.
Bedankt voor het aanraden Frank(Inland Rabbit)

4*

Overtuigende Indiefilm over een dertiger met weinig zelfvertrouwen die niet goed weet wat hij met zijn leven aan moet. Bij vlagen was het allemaal erg pijnlijk om naar te kijken maar nergens wordt echt storend of onsympathiek.

De ontwikkeling van het hoofdpersonage blijft boeien en ik moet toch zeggen dat ik regelmatig met hem te doen had en best wel met hem mee kon leven. Verder zorgen de slaapwandel momenten voor wat grappige beelden.

Verrassend goede film.

Naarmate het hoofdpersonage in zijn moppentapperij de sleutel narr een zeker succes vond, kwam de film genietbaarder over. Voordien was het toch even bedenken om wat ik nu eigenlijk moest lachen in deze komedie, behalve dan met die levenswijze, bemoeizieke oude, vertolkt door James Redhorn.

Birbiglia kan op mijn sympathie rekenen.

Na het zien van zijn laatste special The Old Man and the Pool, heb ik immers in korte tijd al zijn stand-up werk opgesnord en verorberd. Anekdotisch, persoonlijk, eerlijk en ontwapenend en altijd met een uitstekende delivery heeft hij voor mij constant de lach aan zijn broek hangen. Hoe anders is dat bij deze film.

Inhoudelijk ben je na de specials al redelijk op de hoogte van de gebeurtenissen doorheen de film, maar dat gebrek aan verrassing is nog niet zozeer het probleem. Het format van film lijkt er gewoon niet de beste plek voor.

De introductie van hemzelf als verteller is een slappe manier om het geheel aan elkaar te praten. De slaapwandelscenes dragen niet het risico uit dat bij zijn slaapaandoening hoort. Zijn comedy routine wordt door het publiek steeds beter ontvangen, maar als kijker sta je toch een beetje langs de zijlijn omdat ieder gevoel voor momentum ontbreekt. En het liefdesdrama-gedeelte is een plotlijn gevuld met twijfels maar zonder punch.

Ik ben blij dat Birbiglia zijn weg als comedian gevonden heeft. Op het podium kan hij zijn persoonlijke anekdotes, twijfels en overpeinzingen tenminste aankleden met de elementen die hij meester is, zoals timing, dictie en een zekere interactie met het publiek; de meer retorische en taalkundige aspecten. Hij is niet thuis in de visuele beeldtaal van film, wat ik jammer vind omdat hij een steengoede verhalenverteller is. Het kwam er hier alleen totaal niet uit voor mij. 2*