Amma Lo-Fi (2011)

vermakelijke documentaire over een vrolijk mens. je houdt ervan of je haat het...

Ontzettend fijne documentaire die op een originele en creatieve manier opgevuld wordt met knipsels, animaties, oude foto's en playback songs van Sigrídur Níelsdóttirs eigen liedjes. Mocht Jan Svankmajer ooit een documentaire maken, dan komt Grandma Lo-fi: The Basement Tapes of Sigrídur Níelsdóttir erg dichtbij zijn werk.

Precies. Tenenkrommend treurigheid, als afstudeerproject moet je hier niet mee aankomen denk ik. Een film (?) zonder enige relevantie: 1,5*

Ik kan me best voorstellen dat het je smaak niet is vandaar de opmerking "je houdt ervan of je haat het..."...

Ben echter benieuwd wat je nieuwsgierig maakte om de docu wel te gaan kijken! Wat vond je er niet relevant aan? Om eens wat te noemen... ik denk dat de docu wel relevant is:

- omdat het een docu is die bejaarden in het algemeen en deze dame in het bijzonder in het zonnetje zet;

- omdat het grappig is dat deze dame ook op zeer late leeftijd "succesvol"werd door haar hobby door toedoen van een jong publiek;

- omdat deze dame wel degelijk een groep mensen heeft geïnspireerd.

Het was de verrassingsfilm van het IFFR Groningen, dus ik wist niet wat ik ging zien. En al zeker niet dat het een docu was. Dit soort Lulligheid 2012 is niet aan mij besteed. Flauwe grafische effectjes, geforceerde knulligheid, uitleggen wat een cassette is, gaap. De zaal liep goed leeg in ieder geval. Ik was ook snel aan het bier, dus misschien moet ik mijn stem weghalen...

dit jaar draait de film ook op ITGWO; www.itgwo.nl

En hij verschijnt op DVD bij de fijne mensen van Filmfreak.

Analoge Amma.

Een documentaire over muzikante Sigridur, de in IJsland woonachtige bejaarde, die na haar 71e jaar begon met musiceren. En op te nemen. Met behulp van het in één blok gegoten stereotorentje met het onvermijdelijke dubbele cassettedeck. In razend tempo nog wel, want dat Grandma (Amma) Lo-Fi een productieve laatbloeier was, moge duidelijk zijn. En niet in hi-fi dus, daarvoor was de hoeveelheid analoge ruis iets te hoog. Des te meer sfeervol.

Het duurde niet lang voordat 'Amma' uitgroeide tot een ware cultartiest. Ten tijde van deze docu is Sigridur rond de 80 jaar oud en nog steeds vertelt ze vol enthousiasme over haar nieuwste album en de daarbij passende keyboard-riedeltjes. Deze grootmoeder straalt pure passie uit. Voor muziek, maar ze lijkt sowieso het hele leven te omarmen. Blij wordt je van haar. En stil. Want waarom doet ze dit? Het antwoord is simpel: omdat ze er zelf zo ontzettend blij van wordt.

Dit portret over de bijzondere vrouw en haar artistieke bezigheden (ze is ook dol op het maken van collages) laat een prettige smaak na in de mond. Wat een fantastisch mens is deze oma, bruisend van levensvreugde. Je kunt de makers hoogstens een lofzang verwijten, maar een beetje eenzijdigheid kan geen kwaad en artiesten mogen best geroemd worden. Het liefst in een kunstzinnig jasje, de lading dekkend. En zo geschiede, geheel terecht.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.