Post Tenebras Lux (2012)

Te zien op dinsdag 22 oktober om 18:45 en zaterdag 26 oktober om 14:45 in Rialtio, Amsterdam.

Kan iemand mij uitleggen wat nu precies die voetbalspelers in de film deden?

Kan iemand mij de film uitleggen?

Bij de eerste scène met die koeien dacht ik dat ik dit wel mooi ging vinden, maar de film suste me al snel in slaap met veel te veel lange onsamenhangde scènes. Bijna niet doorgeen te komen.

Blijft een schitterende slice of life.

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#43 – Post Tenebras Lux

De film opent met een magische scene op een drassig voetbalveld tussen de Mexicaanse bergen. Een klein meisje loopt tussen spelende koeien, rennende honden en galopperende paarden. De natuur is tegelijkertijd overweldigend en sereen. Langzaam valt de duisternis in en begint het in de verte te onweren. Het beeld is aan de randen vervormd en verdubbeld, alsof we naar een vage herinnering kijken.

Vervolgens maken we kennis met een kleine Mexicaanse gemeenschap waar de meeste mensen kleurrijke bijnamen dragen, zoals Seven, R2D2 en The Turtle. Bijna iedereen lijkt ondertussen tegen zijn eigen demonen te vechten. Alcohol, seks, drugs, geweld en frustratie zijn nooit ver weg.

Centraal staan landeigenaar Juan, zijn vrouw Natalia en hun twee kinderen. Carlos Reygadas vertelt alles fragmentarisch en bijna documentair. Scènes lijken soms nauwelijks met elkaar verbonden en verleden, heden, dromen en herinneringen lopen zonder waarschuwing door elkaar heen. Als kijker leer je zo langzaam de personages en hun gemeenschap kennen.

Het is vooral Reygadas’ stijl en unieke blik die van Post Tenebras Lux zo’n fascinerend kijkspel maken. Beelden zijn vervormd, geluiden worden uit hun natuurlijke verband getrokken en soms overdreven hard weergegeven. Daardoor krijgt zelfs iets alledaags iets vreemds en onheilspellends en hangt over de hele film een dromerige, surrealistische sfeer.

Ondertussen smeet Reygadas met bizarre, prachtige, gewelddadige en soms ontroerende scènes een totaalbeeld van een gedesillusioneerde samenleving.

Het is geen film die een afgekaderd verhaal vertelt. Het is meer een verzameling indrukken, gevoelens en herinneringen, maar ik vind het heerlijk om ernaar te kijken.

5*