Bluebeard (1944)

Alleraardigst filmpje, al is het einde veel te gehaast. Dit schijnt John Carradine's persoonlijke favoriet van al zijn performances te zijn geweest. 3*

Ulmer heeft het vaak moeten doen met kleine budgetten, zo ook bij deze film. Ondanks, of misschien wel dankzij dat gegeven, heeft hij toch een aantal zeer interessante films weten te maken (Detour). Deze was wat minder, maar nog altijd aardig om eens te zien.

3*

Verrassend doeltreffend las ik ergens. Nou dat klopt. Ulmer is in de korte tijd dat de film duurt puntig in zijn vertelstijl, Carradine was nooit verleidelijker en passender dan in deze rol en er zijn tal van leuke dames.En dan ook nog: de locaties in het kartonnen Parijs zijn schattig. Doet wat denken aan het werk van Tourneur. Een best wel sterke film in zijn genre en stijl.

Haalt het wat mij betreft niet bij Tourneur. Blijft in sommige opzichten ook nog erg in zijn roots hangen van m.n. het Duits expressionisme zoals dat in the Black Cat veel geslaagder uit pakte. Hier vond ik het allemaal wat slordiger en lelijker en misschien is het ook zo dat ik al een tijd geen oude films heb gekeken, want het effect van een op het gezicht gericht licht vind ik niet echt effectief meer. Knullig eerder dus. Verder heeft John Carradine een mooie kop, maar mist voor zijn rol de dreiging die collega horroracteurs uit zijn tijd wel hadden, Karloff, Chaney jr., Lugosi en zelfs de grote sterren als March en Tracy die een enkele keer in dit soort films speelden.

De belangrijkste rollen van de dames zijn wel leuk inderdaad en de man die zich voor doet als de vader van het laatste model vond ik erg sterk. Ik moet nog even opzoeken wie dat was.

Geen hoogvlieger dus, maar wel aardig om een keer te zien,

Ik sluit me aan bij de mening van Querelle. Ik vond het niet echt een hoogvlieger, wellicht had ik er te veel van verwacht. Dat poppentheater vond ik het hoogtepunt, leek net echt.

Nadat ik reeds genoten heb van Ulmer’s The Black Cat en Detour lagen de verwachtingen voor deze Blue Bear redelijk hoog, te hoog echter.

Aan pluszijde vind ik het verhaal mooi in beeld gebracht, met de gebruikelijke clair-obscurtechnieken van toen, waarvoor hulde aan Edward G. Ulmer en diens cinematograaf Eugen Schûfftan, die beide een verleden hebben in de Duitse film van de jaren ’20, tot klassiekers als Metropolis toe. Verder vond ik de acteurs, met John Carradine en Ludwig Stôssel (met zijn karakterkop ook al actief in de Duitse stomme film) voorop, goed op dreef.

Negatief vond ik de continue aanwezigheid van de muziekscore in de film. Er is werkelijk geen seconde stilte, ook niet tijdens de dialogen, maar voortdurend kwelen de violen en de rest van het orkest. Volgens de credits is de score geschreven door een zekere Leo Erdody, maar duidelijk zijn hele stukken Rimsky-Korsakow ‘Pictures At An Ehibition’ te herkennen. Gelukkig voor hem was de copyright van dit 19” eeuws meesterwerk waarschijnlijk reeds lang verstreken, maar het blijft toch een vreemde praktijk die men toen wel meer aanhield met de recyclage van de klassieken. Qua spanningsopbouw was gebruik van muziek in mijn oren en ogen dus een flop. In het begin van de film wordt er ook nog eens uitgebreid ingezoomd op de poppenoperette van Caradine wat evenmin bijdraagt aan de opbouw van deze korte film.

Om met een positieve noot te eindigen. De close-ups van John Carradine's oog zullen me van deze film misschien nog het meest bijblijven en vond ik een goeie vondst om de waanzin van de psychopaat in beeld te brengen. De ogen worden niet voor niets ook wel eens de vensters van de ziel genoemd.

Over het algemeen ben ik vrij goed in namen, maar bij sommige regisseurs blijft het bij herkennen, en kan ik zo niet opdreunen wat ik van ze heb gezien. De Oostenrijks-Hongaarse Edgar G. Ulmer is er zo een. Begonnen als assistent-regisseur onder Murnau bij Der Letzte Mann (1924), werkte hij aan het fijne Menschen am Sonntag (1930), The Black Cat (1934) met Boris Karloff en Detour (1945). Daarna blijk ik niets meer van hem gezien te hebben, hoewel hij nog vele films maakte.

Bluebeard gaat over portretschilder Gaston (John Carradine), die zijn ingehuurde modellen wurgt wanneer het schilderij af is. Ulmer's film is eerder een Noir misdaad thriller dan een horror, en prijkt ook op de TSPDT's 1,000 Best Noir Films lijst. Volgens IMDb was dit Carradine's favoriete performance, en hij speelt de 'ongeneeslijke wurger' (zoals de MovieMeter synopsis hem omschrijft) inderdaad met verve. Hilarische omschrijving trouwens. 'Ha John hoe gaat het?' -'Niet zo goed, ik heb ongeneeslijke wurgdrang...'

Al met al een lekkere wegkijker, maar geen klassieker die me lang zal heugen.

3.2*