Heremakono (2002)

ontzettend mooi geacteerd, een erg goed verhaal, humor en drama wordt moeiteloos gecombineerd en hele mooie beelden. kortom een prachtfilm! 4 sterren

Wat een lange namen zeg.

Een sterk staaltje namecasting.

Doet Jan Vennegoor of Hesselink hier ook in mee?

saai

De opening in de muur dat moet doorgaan als een venster is symbolisch voor het bekrompen en uitzichtloze leven in dit Mauretaans dorp. Over dit thema gaat de film die eigenlijk tracht te verantwoorden waarom velen uit West-Afrika het geluk menen te kunnen vinden in Europa.

Het is een dokument dat amper een verhaal opbouwt en dat in dit opzicht, deze die het wagen deze film te zien, ook wel zal teleurstellen. De film ontbreekt kracht en overtuiging.

Als speelfilm stelt het allemaal niet zo veel voor, zoals met zo vele Afrikaanse films. Het is volstrekt onduidelijk wat het verhaal is, voor zover dat er al is. En het acteren mag ook geen naam hebben. Het is nog net geen Sjef van Oekel acteren, waar ze de tekstvellen nog in hun handen hebben.

Nee, deze film is meer een observatie van een dorpje in Mauritanië aan de kust en een paar van zijn inwoners. Maar er zitten af en toe wel mooie plaatjes in. Weer een plek waar je niet meer naar op vakantie hoeft, als je de film gezien hebt.

Zo af en toe pik ik een Afrikaanse film mee en soms kom je dan nog wel eens wat moois tegen. Heremakono viel me echter wat tegen. Het geeft duidelijk het leven in Afrika weer. Het tempo is niet al te hoog en er gebeurt ook niet altijd even veel. De personages zijn wel aardig, maar het acteerwerk van enkele hoofdrolspelers is wat aan de magere kant. De bijrolletjes worden duidelijk beter ingevuld, al zal het hier zeker niet om professionele acteurs gaan.

Ik moet wel zeggen dat de regie netjes en verzorgd oogt, evenals het camerawerk. Hier en daar zitten er nog wat mooi geschoten plaatjes tussen, maar het kan niet voorkomen, dat het voor mij nooit echt interessant wilde worden. Het is leuk om eens iets van Mauritanië te zien, maar inhoudelijk is het niet overtuigend genoeg om anderhalf uur lang de aandacht vast te kunnen houden.

2,0*

Heremakono is vooral een poëtische film, een film die aan de hand van verschillende personages een gevoel over brengt, namelijk het 'wachten op geluk'. De personages zijn geen typisch Westerse protagonisten, wat het op zichzelf al extra interessant maakt. Ik keek vooral graag naar het elektriciensduo. Sissako legt daarnaast, meer dan in Timbuktu, een beeldende creativiteit aan de dag zonder te vervallen in gekunsteldheid.

Nee, dit deed het niet voor mij. Ik hou op z'n tijd best van trage en beschouwende cinema, maar dit ging voor mijn gevoel nergens heen. De paar zinnen die in de synopsis staan heb ik er niet echt uit kunnen halen. Blijven over wat mooie plaatjes en een bij vlagen interessant kijkje in een andere cultuur.

Ik bleef maar wachten; wanneer gaat er iets gebeuren, waar zit ik nu eigenlijk naar te kijken. En dan was het voorbij, en wist ik het nog niet.

Nu zie ik de ondertitel, Waiting For Happiness, en veronderstel ik dat dat meteen ook is waar Heremakono om draait: de leegte, de sleur, nihilisme. Wachten op wat het belangrijkste doel is in ons leven. Het wachten op wat niet voor iedereen komt: gelukkig zijn.

Wat ik hier vooral uit meeneem, dat is dat ik ook naar Europa zou proberen geraken wanneer ik op zo'n plaats m'n leven zou moeten slijten; in elk geval vanuit mijn hier-en-nu blik op die twee andere werelden.

Voor mij zoiets als een kennismaking met - maar een half uurtje had wel volstaan. Alleen de twee jonge acteurs brachten een klein beetje leven. In de realiteit zal dat waarschijnlijk ook wel afnemen naarmate ze ouder worden...