Chained Girls (1965)

Met een dergelijke titel zou je een eerder een 'women in prison' film verwachten, maar dat is het helemaal niet. Zeker omdat de regisseur Joseph Mawra is van de Olga filmreeks waarin menig vrouw door de titulaire rol werd uitgebuit in de vorm van folteringen. Er is trouwens ook hier een rol weggelegd voor de actrice die Olga speelde, Audrey Campbell. Het is een documentaire over vrouwelijke homoseksualiteit beter bekend als lesbianisme dus een verhaal zit er niet in, dialogen evenmin.De enige stem die je te horen krijgt is die van de mannelijke verteller Het is eerder een pseudo-documentaire want het zit vol onwaarheden en misvattingen. Het enige wat volgens mij echt leek te kloppen was de voorgeschiedenis over de Griekse dichteres Sappho en het eiland Lesbos waar de termen zijn ontstaan. Voor een half uur is dat eigenlijk best nog wel amusant al is het maar om je hoofd te schudden en te denken hoe onwetend men anno 1965 was hierover. Een greep uit de oorzaken waarom een meisje of vrouw uiteindelijk lesbisch zou worden: een dominante moeder, een vader die liever een zoon had gehad, haat voor mannen... En hoewel je de film op geen moment serieus kan nemen, is het toch uiteindelijk een pessimistische kijk op lesbiennes. Het wordt bestempeld als een ziekte, ze zullen en kunnen nooit gelukkig zijn tenzij ze uiteindelijk toch voor een man zullen kiezen als levenspartner. Uiteindelijk hoop je dat de culturen waar homoseksualiteit een taboe is deze film niet zouden gaan gebruiken om hun argumenten kracht bij te gaan zetten.

Historisch en komisch, dat verklaart de lage scores, we moeten het niet serieus nemen. De regisseur produceerde alleen maar B-Films en was een freelance grappen-schrijver voor talkshows. Of zou dit toch een educatieve film uit vervlogen tijden zijn? Ik twijfel...