Cinemania (2002)

Echt ontzettend grappig om te zien.

Wat een stelletje nerds

En ik dacht nog wel dat ik filmverslaafd was, ik ben daar een kind bij.

dikke 4*

Ja, maar wat als de passie verdwijnt en de obsessie overblijft? Dat is wat mij het meest raakte in deze documentaire, dat vooral die ene vent die een visitekaartje heeft waarop hij zichzelf filosoof noemt maar weinig liefde voor cinema uitstraalt. Als hij over zijn favoriete films praat klinkt daar allang geen passie meer doorheen. Ik kreeg sterk de indruk dat hij zo obsessief films keek omdat hij gewoon niet anders meer weet. Hier op MovieMeter wordt veel geschreven over dat het vooral een grappige documentaire is waarin je aapjes kunt kijken en zo werkt de documentaire grotendeels ook wel, maar soms kruipen er toch wat meer donkere lagen in. Wat mij betreft slaagde de docu er wel in om net iets verder te kijken dan de weirdo en zo de psychologie achter deze mensen bloot te leggen. Op die genoemde vent na kon iedereen nog gepassioneerd over films praten, maar alleen bij Harvey kreeg ik de indruk dat hij werkelijk nog van dit leven genoot. De rest was zich er van bewust hoe zwaar het soms valt. Dus ondanks dat dit onvermijdelijk een rariteitenkabinet is merkte ik niet echt dat de filmmakers zwaar neerkeken op hun onderwerp en dat is toch wel essentieel om zoiets te laten werken. Ik hou dan ook nooit zo van die reportages die je wel eens op tv ziet van mensen met een afwijkende hobby of interesse waar de programmamakers dan ook vooral een grap van maken.

De vraag vooraf was, zoals voor velen hier denk ik, in hoeverre ik me zou herkennen in deze mensen. Nauwelijks eigenlijk, al ben ik ook nooit echt obsessief geweest met festivals. Ik bezoek ze, maar met mate. Ik was overigens soms wel jaloers op hoeveel films die mensen gezien had, maar ik zou nooit de prijs op hun levens ervoor willen betalen.

3,5*

Er zaten meer ‘you know’’s in deze film dan ‘fuck’s in een gemiddelde Tarantino film. Iedere halve dialoog wordt weer gevolgd door een ‘you know’. Vooral dit bericht dus niet lezen voordat je de film gaat kijken, want het begint redelijk snel te irriteren als je erop let

Njah, niet om aan te gluren.

Zoals kos al opmerkte, dit is aapjes kijken. Met filmliefde heeft dit niet zo heel veel meer te maken, wel met neuroses en wereldvreemdheid. Mensen die cinema duidelijk als een belangrijk substituut voor het leven zelf zien omdat ze daar nu eenmaal niet zo heel veel in kunnen bewerkstellingen.

Allemaal leuk en aardig, maar dat is niet echt de kern zoals de documentaire laat uitschijnen. Dit zijn gewoon vijf losers die belachelijk obsessief met films omgaan, geen geharde filmliefhebbers. Erg veel hebben ze ook niet te vertellen, buiten wat elitair gemompel links en rechts, of wat verbrokkelde zelfreflectie.

Ik vind dit soort docus eigenlijk enkel werken als er enige sympathie voor de onderwerpen kan opgewekt worden. Dat was hier totaal afwezig. Verder ook compleet gespeend van enige kwaliteit. 't Is een onderwerp dat aansluit bij deze website natuurlijk, maar dat maakt het nog niet goed (en ondertussen toch ook wel hopeloos verouderd).

0.5*

Gelijke delen fascinerend als onbeschaamd. Fascinerend om te zien wat dit kleine clubje mensen dag in dag uit doet en niet-doet om maar zoveel mogelijk films te kijken. Schema's uitwerken, routes uitstippelen, pasjes gereed, zelfs het dieet wordt aangepast om maar zo min mogelijk naar de wc te hoeven op een dag. Onbeschaamd omdat het 'aapjes kijken' gehalte wel heel hoog is. Arbeidsongeschikte mensen met dwangstoornissen die het hele bestaan ervaren via films en verder niks, soms zelfs met gewelddadige uitbarstingen. Sommige hebben nog wel wat sympathieks, maar als kijker voel je je toch een beetje vies.

Toegegeven, ik ben zelf ook wel gek op films.