El Hijo de la Novia (2001)

Vreemd dat zo weinig mensen hier deze film hebben gezien, toch winnaar op het montreal world film festival en genomineerd voor een oscar!

1 van mijn favoriete films. Vooral het laatste half uur is erg intens. De emotie/liefde spat van het scherm, zonder dat het nep of clichematig wordt.

Goed geacteerd, boeiend verhaal als je er eenmaal inzit. 5*

Genietbare luchtige film die leuk begint, dan ff inzakt, en weer goed weet te eindigen.

Het eerste half uur begint goed en het verwachtingspatroon voor het verloop van de film is dan vrij hoog maar dan volgt er een half uur waarin er nauwelijks iets interessants gebeurt en ik had toen de neiging om de film niet af te kijken.

Gelukkig wist ik door die saaie 30 minuten heen te worstelen want het laatste uur van de film was wel te genieten.

Het verhaal heeft niet veel om het lijf, het gaat meer om de verhoudingen en gebeurtenissen tussen de personages onderling.

Het acteerwerk is goed en in het script hadden ze dus best flink mogen knippen want de saaie momenten verneuken de film een beetje.

Geen film die je aan iedereen aan zult raden maar wel een film die het aanschouwen waard is.

Cijfer : 3

Leuke film, wel een beetje clichématig.

Ik vond dat clichématige wel meevallen. Het is een aardig drama over het drukke leven van Luis Suarez lookalike Rafael Belvedere, met ook enkele komische momenten in de film. De liefde tussen de oudjes steelt de show, al moet ik toegeven dat de film iets korter had gekund.

Een erg slaapverwekkende film. Jammer, want de 2 oudjes doen het namelijk wel fantastisch. De rest erom heen is zo slecht. Die lelijke Marco Borsato is toch een ramp ? Er stond op het hoesje lachfilm. Nou ik heb geen grap kunnen ontdekken !!

Een onderhoudende, woelige komedie, met een mix tussen fictie en harde realiteit, over een workaholic, met onbuigzame, eigenzinnige trekken (typisch mannelijke handelswijze). De regisseur liet de kijker op een melancholieke manier weten dat je maar een keer leeft. Ricardo Darín speelde de hoofdpersoon op een knappe wijze: impulsief en eigenzinnig met humor en tragiek.

Net als pieter_kerkhof moest ik ook aan Suarez denken bij het zien van de hoofdpersoon. Een film die het erg moet hebben van de interacties tussen de personages. Dat komt ook wel oprecht over, en is in bepaalde gevallen ook best ontroerend, met name wat betreft het oude stel.

Helaas heeft de film wel degelijk inkakmomentjes, en visueel is de film ook behoorlijk dor. Eén moment staat me wel bij, met de intercom, maar voor de rest gebeurt er visueel maar weinig. Jammer, want dat helpt soms om door de momenten die plottechnisch wat saaier zijn heen te raken.

Omdat de film qua plot dus ook niet volledig weet te boeien, valt de score nogal laag uit. 1,5*.

Prachtige film die mij vast niet als enige op het verkeerde been heeft gezet met de titel, want met zo'n titel verwacht je een doorsnee komedie, en deze film is verre van doorsnee en beslist geen popcornvermaak. De titel dekt dan ook totaal niet de lading van deze film. Het staat bekend als een van de beste Argentijnse films, en met deze regie (Campanella) en topcast kon het ook niet mis gaan. Darín speelt zoals altijd sterk en Norma Aleandro (als oma) en Héctor Alterio (als opa) weten te ontroeren. Dit is geen komedie maar een variant op Amour met een komische noot.

In de film zien we de personage van Darín als een gescheiden man in een midlifecrisis, met een moeder (Norma Aleandro) die aan Alzheimer leidt, en een vriendin en parttimedochtertje die niet de aandacht krijgen die ze zouden moeten krijgen. Ook die twee laatstgenoemde rollen worden overigens heel sterk en realistisch gespeeld. Het script en de dialogen leveren talloze fraaie momenten op waar je soms een brok in de keel van krijgt, zoals wanneer oma terug naar het bejaardenhuis gaat waar ze is vergeten dat ze geplaatst is en dan zegt: "ik laat opa hier niet achter hoor".

Prachtige film, de twee uur vlogen voorbij. 4,5*

De hoofdacteur (Darin) vond ik al niet zo geweldig, net iets te weinig passie en enthousiasme in zijn rol, en eigenlijk geldt dat ook voor de manier waarop het verhaal wordt uitgebeeld.

Allemaal nogal slapjes, met te weinig animo, en met vooral een opeenvolging van dialogen waar ik inhoud én energie mis. De film komt daardoor nergens boven de middelmaat, hij straalt het klassieke dertien-in-een-dozijn imago uit...

2,5*

Meestal liggen oudjes me wel en ook Ricardo Darin. Die laatste wordt hier trouwens verleken met Luis Suarez, daar heeft hij inderdaad iets van, maar ik had de link nooit gelegd. Wellicht omdat ik Darin vrij hoog heb zitten en hem echt als een steengoed acteur beschouw.

Op één of andere manier raakte ik hier nooit echt in de film. Ik kan moeilijk uitleggen waarom. Ik ben Darin gewend in een meer serene rol, maar vond hem hier noodgedwongen door zijn rol weliswaar ontzettend druk. Het oudere koppel is inderdaad aandoenlijk.

Beetje cliché allemaal. Ik zag er meer aangrijpende films over dementie.