Magic Magic (2013)

Michael Cera (Brin) en Juno Temple (Alice) zijn subliem in hun rol Heb me echt wel vermaakt met deze psychologische thriller/drama. Had er in eerste instantie niet al te veel van verwacht, maar ja deze film hield me toch goed in de tang en het open einde past bij deze film. Deze film moet het niet hebben van gore en schrikmomenten, maar puur van het beklemmende en ongemakkelijke gevoel rond het personage Alice en het landschap en is daar in mijn ogen wel ingeslaagd. Om toch enige kritiek te leveren, het einde met dat ritueel, vond ik nog het minste, misschien omdat het plots andere richting uitgaat dan de rest vd film, maar misschien is dit de gewilde switch, ik twijfel tusen en 7 à 8/10.

Magic Magic was er een van de stapel blu-rays met Emily Browning die ik heb gekocht zonder me vooraf in te lezen. Ik ben dus volkomen blind de film ingegaan en ben daar achteraf erg blij mee.

Doordat ik niet wist wat ik (ongeveer) kon verwachten, behalve dat twee van m'n favoriete actrices erin spelen, werd ik constant heen en weer gepinpongd door het vreemde stijltje dat hier wordt gehanteerd. Het eerste halfuur lijkt het nog licht en oppervlakkig te blijven, maar gaandeweg wordt het steeds duisterder en verstikkender.

Daardoor, in combinatie met de dreigende rol die de natuur hier speelt, deed de film me vooral naar het einde toe aan Antichrist denken. Toen ook nog eens dat naargeestige ritueel voorbijkwam en plotseling uit het niets de credits over het scherm rolden bleef ik verbluft naar het scherm staren, terwijl ik eerst nog naar een onvoldoende neigde.

Absoluut een film om nog eens te zien, met de kennis van het einde in het achterhoofd. Compleet overtuigd ben ik nog steeds niet, maar een film die je zo verward achterlaat is sowieso een dikke voldoende waard.

Behoorlijk sterk filmpje. Ontvouwt zich redelijk langzaam, al zit er al vanaf meet af aan een unheimlich sfeertje ingebakken. Echt interessant wordt het zodra Temple mentaal begint te ontwortelen. Fijn dat Silva een verklaring in het midden laat en het mysterieuze de boventoon laat voeren. Visueel knap, met enkele gave details (spacey bank tijdens de hypnose-scene), en een onheilspellende klankband die de mysterieuze sfeer alleen maar verder ten goede komt. Het einde komt uit de lucht vallen maar is juist daarom best sterk. Blijft in ieder geval wel even hangen.

Enige kleine minpuntje ligt bij de intensiteit die van mij nog wel wat hoger opgevoerd mocht worden. Het tweede gedeelte is lekker freaky, maar had nog net wat meer door het lint mogen gaan. De film deed mij soms ook wat denken aan Antichrist, maar daar kan het zich dan toch niet mee meten. Wel een ruime 3,5*, met kans op verhoging. Silva is een interessant regisseur.

Lastig te beoordelen.

Maar hoger dan een 2,5* komt het zeker niet. Alleen gekeken vanwege Cera in een Horror. Cera speelde naar mijn mening dan ook best goed, met volle overtuiging en soort laag IQ ventje. Browning is ook wel overtuigend en daar blijft het bij.

Temple zal Temple natuurlijk niet zijn als ze even uit de kleren mocht, en hier dus ook. Ik vind een vreemd iemand, en het eerste deel van de film kwam ze ook niet altijd even overtuigend over. Pas in het tweede deel als ze wat meer door het lint gaat is de film was pakkender.

Soweiso een vreemde maar interessante film, die compleet verneukt wordt met het belachelijke boerenritueel. Ik heb wel 6x met mijn ogen lopen rollen van schaamte. Het is gewoon geen pakkende combinatie. Maar dat de aftiteling dan opeens plots uit de lucht komt vallen is dan wel knap gedaan en daarom een 0,5* extra.

redelijk filmpje dat weet te vermaken, maar zeker geen hoogvlieger.

Heel sterke horror waarvan je lange tijd niet doorhebt dat het een horror is.

Het begint allemaal nog vrij lichtvoetig met de wat sociaal onhandige Alicia (sterk neergezet door de van zichzelf al wat rare Juno Temple) die in Chili in een groep jongeren terechtkomt waar ze zich niet prettig bij voelt. De incidenten stapelen zich beetje bij beetje op en worden steeds iets serieuzer, tot het punt dat Alicia ingegeven door slapeloosheid steeds dieper in een koortsdroom raakt.

Die koortsdroom ervaar je als kijker ook. Vanwege de herkenbare gevoelens van opgesloten zitten in een dreigend aanvoelende situatie waar Sebastián Silva mee speelt en de sfeer die hij neerzet met die freaky incidenten. De bloedirritante Brink (ook al zo sterk neergezet door Michael Cera die nu eens een heel andere kant van zichzelf laat zien) draagt daar sterk aan bij, net als de bewust vervelende soundtrack en omgevingsgeluiden die als een zeurende pijn in je hoofd gaan zitten.

Magic Magic is dan ook geen fijne rit, integendeel. Tegen het einde wordt de druk zo ver opgevoerd dat je het gevoel krijgt dat je in de stoel van de tandarts zit die net te lang in die ene kies blijft wroeten - en dan nog langer. Het zeer abrupte open einde op een moment dat alles faliekant mis dreigt te lopen voelt dan ook als wakker schrikken uit een nachtmerrie - of was het toch allemaal echt?

Ik was ook best wel onder de indruk, zeker gezien de maar matige scores hier en op IMDb. Sterk acteerwerk, dat sowieso, met een Michael Cera die het bloed onder je nagels vandaan haalt (ook al bedoelt Brink het niet zo, irritant is ie wel), en Juno Temple die erg overtuigt als de wat onzekere Alicia die meereist naar een afgelegen gebied in Chili. Maar de film scoort vooral op sfeer - het is een bijzonder ongemakkelijke film waarin Alicia langzaamaan mentaal ontrafelt en dit steeds verder escaleert, zonder dat er nou echt een duidelijke oorzaak voor lijkt. Fraaie beelden ook die Silva op het beeld tovert, en het open einde en toch wat onafgesloten verhaal maken dat er nog genoeg over na te malen valt.

Ijzingwekkend toch wel.

Het helpt wellicht als je mensen kent zoals Alicia. Onzeker, wantrouwig en sociaal oncomfortabel in toenemende mate. Een weirdo (wat ik hier vaak teruglees) zou ik het niet noemen, maar de neiging naar instabiliteit ligt vanaf moment één op de voorgrond. Prachtig vertolkt door Temple, die de vertwijfeling, geveinsde lachjes en het constante ongemak heel naturel brengt.

Gaandeweg krijgt ze vele zetjes die haar over de rand duwen (no pun intended), allemaal even subtiel als geloofwaardig. Opgescheept met vreemden in een vreemd land en verstoken van veiligheid, heeft ze constant het gevoel dat ze teveel is en lijkt ze iedere prikkel navenant te interpreteren. Aanvankelijk onderhuids maar geleidelijk kan ze het - door slaapgebrek vs slaapmedicatie - steeds slechter binnen houden, tot ze volledig doordraait.

Tergend unheimisch, in perfecte dosering opgevoerd door Silva, met enkele fijne symbolen, beeldtaal en mooi geschoten landschap. Werkelijk magnifieke Temple en een heerlijk walgelijk diplomaatszoontje van Cera. Met bovendien een einde dat even eenvoudig als gedurfd is. 4*