Misshandlingen (1969)

Interessant tijdsbeeld.

Aardig inkijkje in de psyche van een steeds verder afglijdende, geradicaliseerde werkeloze arbeider en de reactie van moedertje staat. Knut heeft het marxisme omarmd om zijn woede op alles en iedereen, met name alles wat riekt naar burgerlijkheid, te ventileren. Daar waar zijn kameraad het marxisme toch vooral lijkt te zien om meisjes mee in bed te krijgen neemt Knut het allemaal een stuk serieuzer. Hij spreekt onbekende mensen op straat aan, is agressief en dominant, en gesprekspartners "uit het veld" krijgen steevast de wind van voren. Ik vond die gesprekjes met functionarissen en psychologen wel interessant, goed geacteerd dat ongemak waarbij je de ander ziet worstelen het gesprek richting de gebaande paden te leiden, terwijl Knut weer eens wat hoogdravende woorden gebruikt ten aanval op de maatschappij, en zichzelf bozer en bozer maakt. Acteurs gebruikten hun eigen teksten zo valt in het begin te lezen, wat doet vermoeden dat Knut Pettersen dichtbij zijn personage stond.

Mijn sympathie lag niet bepaald bij Knut, toch is het einde wrang: de maatschappij weet niet wat ze met hun Knuts en aanverwanten aanmoet, en dan stoppen ze hem dus maar weg in een gesloten afdeling. En dus komt Knut vanwege een welgemikte vuistslag, en (vooral) zijn onaangepaste gedrag daarna, in een inrichting terecht.
De mishandeling uit de titel slaat dan ook zowel op het geweld van Knut als op de reactie van de staat (het systeem). Benieuwd wat professionals in de psychiatrie van deze film vinden. Hij staat nog op Netflix.