Bilitis (1977)

Wat in het jaar 1977 een enorm sukses was in de bioscoop, begrijp ik niet dat op deze film maar 15 stemmen zijn gebracht. Het prachtige camera werk, fotografie, en niet te vergeten de muziek is een aanrader of beter gezegd een kunst van David Hamilton. Vroeger was deze film te krijgen op video, maar op DVD is hij nog niet te krijgen, of alleen in Frankrijk zoals ik Laura les ombres des lete heb besteld via Ebay.

Prachtige film, BILITIS, die me telkens opnieuw weer tot traantjes brengt door middel van de wondermooie muziek. Misschien is het nog een beetje te vroeg om al te spreken van een cultfilm (tenslotte is ie nog maar 30 jaar oud), maar dat ie mooi is, dat is een feit dat vaststaat. Iedereen zou deze prent moeten gezien hebben!!! 5 sterren.

Toegegeven, dertig jaar geleden had ik ook een poster van David Hamilton in mijn slaapkamer hangen. Wat de film betreft: ik vind de muziek ook heel mooi, maar de prent is ronduit teleurstellend. Er is helemaal geen verhaal te bespeuren, het slaat gewoon nergens op. Mooie plaatjes maar anderhalf uur sfeerloze leegte en verveling.

Geef mij maar een "meer geklede" versie van romantiek zoals Peter Weir's "Picnic at Hanging Rock", daar zijn de muziek en de beelden ook heel mooi maar heb je tenminste een mysterieuze, meeslepende sfeerschepping.

Behalve de goede filmmuziek valt er weinig te beleven aan deze saaie benedengemiddelde film. Matig.

Tja die posters, die zag je toen veel, soft focus erotiek. Mooie tijden. Het was vooral die muziek die mensen naar de film trok. Een mooie poster is toch wat anders dan een goede film.

1 vd mooiste films die ik ooit gezien heb, weet me altijd weer te ontroeren, wat een prachtige uiteenzetting van ware liefde!

Mooie... nee, Lieve film. De schattigheid druipt er vanaf. De shots van Hamilton zijn heerlijk dromerig enzo ook de zoetsappige muziek. Niet voor iedereen en je moet er voor in de stemming zijn maar ik kreeg er een warm gevoel van.

Mijn zus had jaren geleden de soundtrack van de film gekocht. Ik kon echt helemaal wegzwijmelen op de muziek van Francis Lai. Later heb ik de film nog gehuurd bij de videotheek. Het was blijkbaar niet zo populair, want ik moest echt de gouden gids aflopen om te kijken welke zaak hem had. Heerlijk het zachte camerawerk van Hamilton. En ook de naïeve, kwetsbare verschijning van Patti d'Arbanville. Later hoorde ik dat ze in werkelijkheid veel ouder was, en het vriendinnetje was geweest van Cat Stevens.

Die soundtrack kom je ieder geval overal tegen..l

De film heb ik nog niet bekeken maar binnenkort is die binnen en ik ben benieuwd!

Wat de muziek betreft....deze ken ik al jaren en het is heerlijk romantische muziek om lekker te krioelen met elkaar. Toch vind ik het vreemd dat velen nog nooit van deze film en zijn muziek hebben gehoord. Eigenlijk zou het verplicht in de opvoeding meegenomen moeten worden is mijn mening.

De eerste film van David Hamilton. Was destijds een enorm succes. Gevolgd door een perfecte merchandising in de vorm van posters, kaarten, soundtracks en boeken. Nu na bijna veertig jaar zwijmel ik niet meer weg, maar de film is nog alleszins het bekijken waard. Verbaast me ook niet dat hij hier nog behoorlijk hoge noteringen krijgt.

Wat me opviel na al die jaren is dat de film minder zweverig en vaag is als ik in gedachte had. Ook het gebruik van de soft-focus vond ik niet overheersend. Art direction, locaties, decors en accessoires is allemaal topklasse. Dat er niet zoveel verhaal is, vond ik niet storend. Het zijn wat de Duitsers zo mooi noemen "Verwirrungen der Gefühle'. De eerste schreden van een jong meisje op het liefdespad. Dus ook met haar fouten, vergissingen en teleurstellingen. Ik vond dat wel mooi en overtuigend in beeld gebracht.

De liefdesscène tussen Bilitis en Melissa vond ik mooi en smaakvol. Ging best ver voor die tijd in een 'gewone' publieksfilm. De muziek kon me niet bekoren. Toen niet en nu niet. Te zoet, te veel een deuntje en daardoor irritant. Wat me ook opviel is dat Patti D'Arbanville er uitzag als een vrouw van 25, wat ze ook was, ondanks die staartjes. Of om het plat te zeggen: ze had gewoon een ouwe kop. Ik vond haar niet geloofwaardig als puberend schoolmeisje. Maar ze had prachtige billen.

De mooiste was zonder twijfel Mona Kristensen, de vrouw van de regisseur. Ik vond ze opvallend veel weg hebben van Lauren Bacall. Ze heeft bij deze film gelaten. Ook leuk om te zien was Matthieu Carrière. Hij gold in die jaren als een groot talent. Alle belangrijke regisseurs wilden met hem werken. In deze film heeft hij een wat vage rol. Wie is hij? Een rijke nietsnut met twee bodyguards? Ook de interactie op het feest is wat vaag. Hij zou nooit afkomen van dit soort rollen. Hij filmt nog steeds en heeft bijna 200 rollen op z'n konto. Veel jeugdherinneringen dus.

Ook nog aardig om te weten is dat Catherine Breillat het scenario en de dialogen voor deze film heeft geschreven. Nou, die wist wel weg met kleine meisjes. Een jaar eerder had ze zelf haar eerste film het licht laten zien: Une vrai jeune fille en die gaat heel wat verder dan deze Bilitis. Daarin wordt de seksualiteit van een jong meisje openlijk getoond, terwijl die hier in zachte nevelen wordt gehuld. Ook mooi hoor....

Nou, zachte nevelen.... Misschien was het allemaal wat minder onschuldig dan we toen dachten. In 2016 (was me toen ontgaan) werd David Hamilton door Flavie Flament en drie anoniem gebleven vrouwen beschuldigd van verkrachting, waarna hij zelfmoord pleegde. Dat werpt toch een ander licht op zijn films.

Soft focus e(u)rotrash over een miscaste chick (bilitis) die tijdens de zomervakantie rondspookt in het landhuis van de immens verveelde gravin, die overigens elke nacht wordt verkracht door haar man (op therapeutische basis dat dan gelukkig weer wel). Bilitis moet vervolgens een totaal nutteloze keuze maken: of seks met de gravin of haar vriendje?? Tja.

Tres ordinair toch slaapverwekkend.

Muziek is trouwens van Francis Lai en niet van David Hamilton die de fotograaf was.