Matterhorn (2013)

Die was toen toch al heel lang bekend van/met Vliegende Panters oa, filmdebuut mss maar onbekend allerminst

Sublieme film en wat heeft die Ton Kas toch veel in huis

Matterhorn vertelt van de toenadering tussen twee schijnbaar totaal van elkaar verschillende mannen. Twee mannen in een vreemdsoortige relatie. Het verhaal van deze ongewone vriendschap begint origineel. Het verhaal begint eens niet met de aankomst van een vreemdeling. De geschiedenis begint tegengesteld met de aankomst van de ingezetene die wordt gevolgd bij zijn dagelijkse routine.

In de eerste scènes zien we de strenggelovige weduwnaar Fred zichtbaar gedeprimeerd uit de streekbus stappen en de weg inslaan naar zijn woning in een kil dorp waar het calvinisme welig tiert. Voordat hij zijn huis binnengaat en in zijn lederen stoel naar de muziek van Bach luistert en stipt om 18.00 uur zijn avondeten nuttigt nadat hij een liefdevolle blik op de foto van zijn vrouw en zoontje heeft geworpen, merken we op dat dorpsbewoners hem tijdens zijn wandeling naar zijn huis wantrouwig bekijken. Onderhuids is er blijkbaar veel aan de hand. Interessant.

"Als je liegt, lieg je ook tegen God", zegt de pedante Fred tegen de vreemde man die een landloper lijkt en om benzinegeld heeft gevraagd, maar geen auto heeft. Geheel tegen de verwachting in, biedt Fred de man die heeft gelogen onderdak. Een merkwaardige actie van Fred die een schijnbaar hoog moreel besef bezit en zijn leven volgens vaste gewoonten en met een troosteloze alledaagsheid die welhaast spartaans aandoet, heeft ingericht. Maar Fred is ook iemand die een groot verdriet verbergt en eigen geheimen koestert. Het is deze Fred die geheel tegen de verwachting in de landloper onderdak verleent.

En zo gebeurt het dat de merkwaardige man die niet over veel vocabulaire beschikt tegenover Fred aan tafel zit en met hem zijn avondeten nuttigt. Een beeld waarin elke vorm van spontaniteit ontbreekt. Een beeld dat er ongemakkelijk uitziet. Een hoedanigheid die nog wordt benadrukt door de afwezigheid van dialoog. Wel is duidelijk dat er in het ongemak een bepaalde binding ontstaat en dat Theo zoals de vreemde man blijkt te heten geen dwalende wintergast is. Hij is een blijvertje.

Matterhorn is een film waarin weinig wordt gesproken. De verbale informatie die binnenkomt, wordt als terloops en niet heel erg ter zake doende aan de kijker aangereikt. Belangrijker zijn de brokjes informatie die voortkomen uit situationele momenten, uit de sociale interacties van de personages, uit de schuchtere blijk van emoties, uit absurde en droogkomische voorvallen. Op deze manier worden thema‘s als homohaat en vrijheid van denken en handelen zonder veel aplomb maar juist heel fijnzinnig bij de kijker onder de aandacht gebracht. De film wekt met subtiele middelen oprechte ontroering en oprechte hilariteit op.

Matterhorn is een fijnzinnige film die tragedie met komedie afwisselt. Heerlijk absurd en heerlijk droog. Zeer geslaagd. De beide hoofdrolspelers Ton Kas en René van 't Hof zijn individueel en samen erg goed. Het filmdebuut van Diederik Ebbinge is een prachtdebuut.

leuke film met absurde situaties.

erg goed spelende Ton Kas en René vh Hof.

wist niet dat Ton Kas zo'n serieuze christen kon spelen ken 'm eigenlijk alleen maar als een conferencier die wat platvloers is.

en dan in een film die zich afspeelt in reformatorische kringen.

heel mooi einde ook dat ie toch uiteindelijk naar zijn zoons optreden gaat, en luidkeels daar zijn naam schreeuwt.

gaat allemaal wel erg traag, maar het laatste half uur maakt dat dan wel weer goed.

Fred [Ton Kas] is een zwijgzame weduwnaar en een brave kerkganger in een afgelegen dorpje, waar hij zich vastklampt aan de een rigide dagstructuur. Maar wanneer hij een zwijgzame, wat verward overkomende vreemdeling [René van ’t Hof] tegenkomt. In een impuls besluit hij de man in huis te nemen. Ebbinges ijzersterke scenario beschrijft hoe dit besluit Freds leven, maar ook dat van anderen, beïnvloedt en onthult laagje voor laagje Freds ware gezicht en welke diep persoonlijke ervaringen hem maken tot wie hij is. Kas en Van ’t Hof zijn perfect in dit oer-Hollandse meesterwerk.

Ongemakkelijk, gortdroog en toch ook wel lief.

Ik ben gisterenavond aangenaam verrast door deze fijne, bescheiden opgezette productie. Het verhaal op zich heeft weinig om het lijf en het kabbelt van begin tot het einde maar wat voort. Wat de film echt sterk maakt is de interactie van de hoofdpersonen met elkaar en met mensen uit hun omgeving. Dit leidt met regelmaat tot bijzonder geestige situaties.

De gortdroge humor werkte fantastisch. Soms was een bepaalde blik of interactie zonder woorden al voldoende om een scène geestig te maken. Hoewel het in de kern een drama is, wordt het nergens vervelend zwaar en is de luchtigheid door de hele film aanwezig.

Alle lof voor de hoofdpersonen die de film volledig op de schouders nemen en de gehele speelduur weten te dragen. Als je het mij vraagt, dan is dit een uitstekend voorbeeld van hoe een tragicomedy in elkaar zou moeten steken. Niet te licht, niet te zwaar, geestig en ontroerend.

Een van de betere Nederlandse films die ik de laatste jaren heb mogen zien.