Dirty Wars (2013)

YouTube - Dirty Wars Official Trailer #1 (2013) - War Documentary HD

Als je nou langzamerhand nog geen hekel aan de VS hebt is er toch iets goed mis met je...

Misschien niet eens zo'n heel onthullende documentaire (kan in elk geval niet zeggen dat ik erg verrast ben), maar wel een met een belangrijk en niet te negeren onderwerp. Wel vraag ik me bij dit soort docu's vaak al snel af hoe alles zo mooi in beeld weet te komen soms. Maar er worden uiteenlopende getuigen aangehaald en genoeg mensen bij naam genoemd.

Die journalist is misschien een beetje een ijdeltuit, maar dat maakt op zich weinig uit voor de boodschap, en misschien moet je ook wel een beetje ijdel zijn om je op zo'n manier vast te bijten in zo'n verhaal. Een aangename verrassing nog om Godspeed You! Black Emperor nog nadrukkelijk voorbij te horen komen. 3.5*.

"America knows war. They are war masters."

Eindelijk eens een docu die ingaat op de misstanden die er plaatsvinden tijdens Amerikaanse oorlogsvoering.

Het geheel wordt prima opgebouwd door de oorlogsgebieden in kaart te brengen en aan de hand van interviews met familie en vrienden van overledenen die beschuldigd worden van terrorisme. Het is stuitend om te zien hoe zulke grove fouten verdoezeld worden.

Alleen jammer dat sommige dingen gescript lijken te zijn; in de eindcredits staat zelfs aangegeven dat de docu een combinatie is van fictie en realiteit. Naast het feit dat journalist Jeremy Scahill iets te veel de spotlight inneemt en bezig is met zijn uiterlijk. Dit werkt afleidend op momenten.

Al met al best een interessante documentaire om eens gezien te hebben, alhoewel het weinig nieuws aan het licht brengt.

3,0 Sterren.

Oscargenomineerde documentaire waarin onderzoeksjournalist Jeremy Scahill blootlegt dat de Amerikaanse Joint Special Operations Command in zijn aanvankelijk ultrageheime pogingen vermeende terroristen van de zogeheten Kill List van de VS te elimineren steeds meer vijanden schept. Bovendien blijkt JSOC - die zijn geheime status verloor nadat het Bin Laden doodde - sinds 2001 in meer dan 100 (!) verschillende landen geheime gewapende operaties te hebben uitgevoerd.

Scahill spreekt met nabestaanden, familieleden van enkele van de grootste vijanden van de VS, maar ook met ex-leden van JSOC en leden van de Onderzoekscommissie naar de handelswijzen van JSOC, waardoor deze documentaire - ondanks dat Scahills standpunt vanaf het begin duidelijk is - bijzonder overtuigend is. Cameraman en regisseur Rick Rowley slaagt er bovendien in om de visuele stijl van een politieke thriller te benaderen, waardoor deze documentaire blijft boeien en nooit verzandt in een droge opsomming van feitjes. Een bewonderenswaardige, gewaagde eye-opener voor een ieder die dacht dat de VS de War On Terror aan het winnen is

Nog maar eens een docu over hoe rechtvaardig de VS toch is....

Ben beschaamd in hun plaats...

Docu-drama als genre, toch is dit eerder een documentaire, want acteurs doen er niet in mee.

Is heel interessant, maar wie een film verwacht zal dus teleurgesteld zijn.

Het mag dan wel heel duidelijk zijn dat de VS smerige spelletjes speelt over de hele wereld, maar, deze documentaire is toch weer een eye opener. Jeremy Scahill neemt de nobele taak op zich om wantoestanden aan de kaak te stellen. Uiteraard is het zo goed als onmogelijk om degelijk onderzoek te doen als je op ieder moment wordt tegengewerkt door de overheid van de VS. De bekende stiltes van hoge piefen in het leger is diep triest en voornamelijk de desinteresse in de dood van onschuldige slachtoffers is misselijkmakend. De VS graaft zo zijn eigen graf: steeds meer mensen staan lijnrecht tegenover het land. de zogenaamde democratie van de VS is eigenlijk te vergelijken met een nazi die de Amerikaanse vlag draagt.

Jeremy Scahill probeert zo gedetailleerd mogelijk in te gaan op een schaduwachtige groep: JSOC. Deze jongens hoeven alleen verantwoording af te leggen aan de president en krijgen hun directe bevelen van hem. Had je nog steeds sympathie en respect voor Obama? Ik denk dat het nu is verdwenen als sneeuw voor de zon. Scahill kweekt een belangrijk stukje sympathie voor de slachtoffers in onder andere Afghanistan en Jemen. Mensen die eerst geen gezicht hadden, hebben het nu wel. Het is verschrikkelijk om hun lijden te zien en je kan het ze eigenlijk niet kwalijk nemen dat ze zichzelf willen opblazen tussen een groep Amerikaanse soldaten. het is van cruciaal belang om dit voortdurende conflict van twee kanten te zien om zo een goed beeld te krijgen.

Regisseur Rick Rowley heeft een vakkundige documentaire in elkaar gezet. De kwaliteit druipt er van af. Er wordt op een fijne manier een snufje fictie toegevoegd aan de documentaire om het iets toegangelijker te maken voor de kijker. Scahill heeft een fijne stem en is altijd in controle over de situatie. Dit zorgt ervoor dat je als kijker weet dat je naar een onafhankelijke journalist kijkt die enkel achter de waarheid wil komen.

Eigenlijk laat deze docu niets bijzonders zien: iedere Nederlander weet diep van binnen toch wel wat de VS allemaal uitspookt, en dan in het bijzonder JSOC. Ik heb het respect voor Obama al vrij snel verloren, het is gewoon een machtsbeluste president. Ik moet ook zeggen, in het voordeel van de VS, dat ik liever moslim extremisten onder de grond zie dan levend en gevaarlijk. De VS heeft de ondankbare taak op zich genomen om deze ongewenste elementen uit te schakelen. Conclusie: een interessante docu die je eigenlijk moet zien. Helaas niets nieuws onder de zon, en dat zeker niet gaan veranderen zolang de VS een supermacht is. En ja, over oorlog kunnen we eindeloos gaan discussiëren.

3,5*

Pakkende docu over de smerige spelletjes van de VS over de hele wereld. Mooie beelden met een goed opbouwende verhaal. De journalist vind ik iets teveel aangekleed in kleding, make-up & hair.

Documentaire over wetteloos en waarschijnlijk contraproductief gedrag van de VS in de strijd tegen terrorisme.

Of de journalist ijdel is weten we niet, hij moet er aanvaardbaar uitzien voor de zeer diverse mensen waarmee hij wil spreken. De regisseur bepaald hoe en hoe vaak hij in beeld komt in het eindproduct. Hier wordt een verhaal verteld adh van 1 hoofdpersoon, dat maakt het makkelijker voor veel mensen dan een opsomming van feiten. (In zijn positie zou ik ook mijn haar kammen.)

Op sommige punten ben ik het wel met je eens, maar: 1) Deze documentaire laat wel iets bijzonders zien. 2) Dat iemand (ieder Nederlander?) iets denkt te weten is niet zo relevant. Het hele punt is dat er gedocumenteerd bewijs is. 3) Ik denk dat niet veel Nederlanders ooit van JSOC gehoord hebben.

Bijzondere docu over Amerika en haar leger. In een oorlog gebeuren altijd dingen die niet kunnen en in de doofpot gestopt worden. Al ben ik helemaal geen fan van hoe Amerika de oorlogen aanpakt, dit is wel heel eenzijdig.

Hoewel dirty wars een relevante en schokkende zaak behandelt, gaat het nergens de diepte in. In een schimmige wereld als deze waarin met zelfverdedingsexcuses en nepotisme het collectieve schuldgevoel afgekocht wordt, legt Rowley zich niet neer bij de excuses voor de moord op zwangere afghaanse vrouwen door Amerikaanse militairen. Hij vermoedt een addertje onder het gras. Zijn vermoeden wordt bevestigd maar verder dan dat komt hij niet. Zo schimmig als de motieven van de dader, zo wazig blijven zijn beschuldigingen van valse motieven. Dat is jammer want je voelt de spanning soms snijden wanneer hij weer een cruciale link heeft ontdekt. Het heroisme dat mij echt op de zenuwen werkte van Rowley ligt daar wellicht aan ten grondslag. De helft van de docu gaat over hem en zijn werk en zijn optredens in primetime shows en de risico's die hij heeft genomen om de docu te maken en zijn emoties bij het zoveelste slachtoffer. Leuk voor het publiek misschien maar daar leg je het probleem niet mee bloot. Oorlog is de absentie van mededogen en rationele gevoelens. Wil je de missing link echt vinden, dan moet je je in de vijand verplaatsen. De vijand blijft niet hangen in mededogen. Dat tonen de beelden uit het witte huis wel, die hij erin gemonteerd heeft. Wat over lijkt te blijven is vooral een roep voor erkenning dat hij zich niet neerlegde bij de eerste en tweede 'NEE'. Hij waarschuwt dat Amerika door zijn buitenlandse beleid steeds meer vijanden creëert. Maar de grootste bedreiging van een samenleving personaliseert hij zelf: de grootste bedreiging van een samenleving is individualisme. Daarom accepteert Amerika de aanvallen in Jemen en daarom accepteert Rowley de 'NEE'. Not in my backyard is de self fulfilling prophecy van het westen