Monsieur Hire (1989)

Leconte gebruikt een 'whodunnit' structuur om eens flink te wroeten in de menselijk psyche, en dan met name de duistere kant daarvan. Dat biedt op zich behoorlijk interessant kijkvoer in deze relatief korte film. Dwangneuroses, obsessies, sexueel afwijkend gedrag; het komt allemaal voorbij, dan wel echt dan wel in de vorm van fantasieën in het hoofd van Monsieur Hire.

Probleem is wel dat het allemaal nogal aan de oppervlakte blijft. Lecomte probeert wel wat diepte te creëren door het aanbieden van enkele op het eerste gezicht raadselachtige scenes, maar doet dat weinig subtiel. Duiven, bowlingwedstrijden, hamsters; allemaal zo expliciet in beeld gebracht dat je onmiddellijk weet dat deze Belangrijk zijn bij het ontrafelen van het verhaal.

Lastig is ook dat Monsieur Hire, een totaal onaangenaam persoon, niet helemaal realistisch overkomt. Michel Blanc zet het allemaal net even te veel aan.

Toch een aardige film met in ieder geval een leuke twist op het einde.

Weinigen zullen dit kennen, maar Monsieur Hire verdient toch wel een kijkbeurt. Het is een grijze melancholische film die ergens tussen thriller en psychologisch drama ligt, en met personages die een onaangename indruk geven.

Een jonge vrouw wordt dood teruggevonden, en Hire, een asociale eenzaat, wordt verdacht. Er groeit dan een onmogelijke relatie tussen Hire en zijn buurvrouw Alice die hij elke dag begluurt vanuit zijn appartement. Ze weet dat natuurlijk en benadert hem, hoewel ze een 'fiancé' heeft.

Ik vond wel dat het 'whodunnit' verhaal ondergeschikt bleef aan wat er zich afspeelde tussen de twee hoofdpersonages. Waarom zoekt ze contact met Hire? En weet Hire wat Alice denkt? Een onverwachte maar toch logische finale beantwoordt alle vragen. Ik heb van de film genoten, maar werd er nu ook niet wild van.

Een goede review kun je hier lezen :

http://www.ew.com/ew/articl...

Leuk erg rustig thrillertje!

Leconte laat de kijker veel gissen: naar het antwoord op de vraag of Hire schuldig is; naar de ware gevoelens van Alice en naar de gebeurtenissen omtrent de moord. Maar ook naar de betekenis van beelden. Monsieur Hire bestaat uit secondenlange shots waar het lastig te bepalen is waar een personage zich bevindt, wie naar wie kijkt en wat hij of zij precies uitvoert. Het is zoals Alexander Sokurov het zei: "Pas wanneer het beeld complex is, dwing je de kijker ook daadwerkelijk te kijken." Heb dan ook gefascineerd naar Monsieur Hire gekeken. Zelden een verhaal zich zo kalm, zo sfeervol zien ontvouwen.

Geboeid gekeken maar nergens meegesleept: Leconte en Blanc lijken allebei precies te weten hoe het titelpersonage in elkaar zit, maar ze kunnen aan mij niet overbrengen wat het verband is tussen die twee – of misschien moet ik zeggen dat ik weet wat voor personage ze willen láten zien, maar ik zie hem alleen omdat ik die intèntie zie, niet omdat ik het personage "voel". Ik bewonder de vorm en de strakheid, maar blijf afstandelijk in mijn reactie.

'Misdaad/thriller', lees ik hier bovenaan, maar 'psychologisch drama' als genre is toch iets meer to the point.

De karakterstudie van Monsieur Hire heeft gans de film door de boventoon, aan een traag maar meeslepend tempo, en mee op niveau gehouden door de aanwezigheid van een bijzonder sensuele Sandrine Bonnaire.
Minpunt vind ik de surreële ondertoon die eveneens van begin tot einde aanwezig is; het personage van Hire wordt af en toe te zwart-wit neergezet. De toenadering die de jonge Alice zoekt tot haar zonderlinge voyeur komt daardoor storend onecht over.

Fijne zit voor wie van dit soort films houdt, en ook nog een best wel verrassend whodunnit-einde: heel even is het dan toch een thriller/misdaadfilm.

Een film met een personage dat misantropische en voyeuristische eigenschappen heeft, is natuurlijk al snel intrigerend. Monsieur Hire heeft deze eigenschappen en heeft meer. Een fixatie voor orde, netheid en structuur heeft ie ook. Een vreemd personage.

Zijn voyeuristische doel en tegenspeelster is een lieftallige jongedame die tamelijk zonderling reageert op de acties van monsieur Hire. Leuk voor het verhaal, maar met een hoog gehalte aan onwaarschijnlijkheid. En op dat moment begon ik het contact met de film enigszins te verliezen.

In een subplot is er nog sprake van een moordzaak, die gerelateerd is aan de merkwaardige connectie tussen voyeur en bekekene. Tja.

Alles bijeen voelt de samenbrenging van al die thema's en lijntjes nogal gekunsteld aan. De lengte van de film zorgt nog eens voor een gedwongen snelle samensmelting van al die facetten in het verhaal. Met meer tijd zou hier en daar een psychisch themaatje nader onder de loep zijn genomen. Met meer tijd zou aan de personages meer uitbouw zijn geboden om hun gedrag te verklaren. De handelswijze van de personages is nu een ongefundeeerde haastklus. Antwoorden worden niet gegeven.

In de film komen voorts nog een aantal scènes voor met felgekleurde objecten en met surrealistische insteek die eveneens intrigeren, maar waarvan de betekenis onduidelijk is. Zal iets van symboliek inhouden en met beider psyches te maken hebben. Zal wel. Opvallend zijn de scènes in ieder geval. Mooi verzorgd gefilmd. Mooie compositie. Opvallende kleuren. De bedoelde boodschap (als die er is) gaat misschien wel verloren in schoonheid. Ik had trouwens niet veel zin erg mijn best te doen in de zoektocht.

Het acteerwerk is erg goed. Met name Michel Blanc is geweldig. Freaky, ingetogen, eng. Hij is de perfecte zonderling.

Aardige film. Niet meer dan dat. Intrigerend tot het eind. Dat wel.

Bijzondere film met uitstekende enscenering, knappe dialogen, briljante hoofdacteurs en een verhaal dat de nodige wendingen en verrassingen inhoudt om te blijven boeien.

Goede film.

Goed spel van de hoofdacteurs en het verhaal zit goed in elkaar met een paar verrassende wendingen. Op het einde krijg je een heel andere kijk op het voyeurisme van Monsieur Hire. Intrigerend verhaal ! 7/10

Ietwat flauw en te gekunsteld.

Het is vooral door het fraaie spel van Blanc en Bonnaire dat het op zich nog wel uit te zitten valt, maar achteraf voelt dat niet echt als iets om trots op te zijn. Van een Franse film uit deze periode had ik toch wat meer venijn gehoopt, wat meer ouff. Leconte probeert er iets bijzonders van te maken, maar verliest zich zodanig in het getruc dat de personages niet meer werken, en daarmee valt zijn kaartenhuis toch wat in elkaar.

Niet dat dat nou per definitie érg is - je moet tenslotte af en toe eens wat proberen, anders blijft altijd alles bij hetzelfde. En een cliché werkje van de Franse cinema is het in ieder geval niet.