The Passionate Friends (1949)

Een subtiel melodrama (dat soms ontroerde), rond vriendschap, passie en mededogen, met een driehoeksverhouding in de hogere klasse (je zou de hoofdpersoon 'n beetje feministisch kunnen noemen). De versie (gerestaureerd; het gaf Ann Todd een stralend voorkomen) die ik zag was in prachtig zwart-wit, met een excellent spelende cast.

N.B. Ann Todd trouwde met de regisseur; door echtscheiding eindigde het huwelijk in 1957.

Na het succes van Brief Encounter (1945) regisseerde David Lean een gelijkaardig melodrama, opnieuw over een driehoeksverhouding, opnieuw met Trevor Howard als minnaar, opnieuw met voice-over en flashbacks. Het is gebaseerd op een boek van H. G. Wells, maar onder druk van de heersende moraal werd het einde veranderd. In plaats van zelfmoord te plegen verzoent ze zich met haar echtgenoot.

De acteurs zijn goed. Claude Rains kan jaloerse blikken trekken. Ann Todd doet aan Joan Fontaine denken. Haar gezicht wordt fel belicht in close-up als overgang naar een flashback. Telefonisch contact wordt weergegeven door een montage met gespreksflarden en telefoonlijnen. Stilistisch is het mooi, maar inhoudelijk weinig origineel.

De plotse ommekeer bij de echtgenoot, op zijn minst verrassend en niet zo aanvaardbaar, leidt de film naar zijn slot en redt hem meteen van het melodramatische.

Is dit mogelijks een minpunt in het verhaal, de film op zich is uitstekend uitgebouwd met heel wat overtuigende en gevatte scènes, geholpen door het gedegen acteerwerk van de drie hoofdpersonages waarbij - kan het anders - Claude Rains, alhoewel minst in beeld, toch de sterkste indruk nalaat.

Een film uit de veertiger jaren, nu eens geen film noir, blijft toch een interessante beleving, zeker met een vakman als David Lean aan het stuur.