Tokarev (2014)

Toch wel spannende thriller met verrassende ongeloofwaardige ontknoping

Niet dat ik hier nu veel van verwachtte, maar toch viel het tegen.

Veel poespas en gedoe, met Cage, Stormare en Glover toch ook niet een misselijke cast, Nichols als eyecandy, en het nodige bruut geweld trekt voorbij maar weet mij desondanks nergens te boeien. Een aantal domme dingen, zoals je wapen pas doorladen als je al in het vertrekt staat en bv eerst het wapen naar binnen steken zoals ik Mel Gibson onlangs ook al zag doen in Edge of Darkness, trekken voorbij. Net als een portie vaag melodrama wanneer hij Danny neersteekt.

Tokarev is het niet net niet, Tokarev is het gewoon helemaal niet en nog wel voor het grootste deel. Slechts de schietpartij in het appartement is nog wel aardig. Verder vooral héél snel vergeten...

Rage / Tokarev is gelukkig al iets beter dan Kill Chain, met Nicolas Cage wat was die slecht.

Nou Rage / Tokarev vond ik zelf best wel slecht hoor.

Vervelend einde, en een heel verhaal rondborduren met een stel Russen .

Nee Nicolas Cage maakt inderdaad de laatste tijd veel slechte films.

Aardige eenvoudige actie- thriller. De vaart zit er van het begin best goed in. Met een dochter die is ontvoerd en de afhandeling erna is het een soort kruising tussen ‘Taken’ en ‘Man on Fire’ Géén al te origineel plot, wat ik ook niet had verwacht. Het wie-en-hoe in het plot was zelfs niet eens heel moeilijk te doorgronden. Maar er is ruimte voor lekkere uitbarstingen van actie die onderhoudend worden geënsceneerd. De film bevat ook een paar mooi geënsceneerde achtervolgingen, waarvan één een vlotte autoachtervolging is. Nicholas Cage doet wat hij altijd doet Continuum-& The Man in the High Castle actrice Rachel Nichols krijgt niet veel schermtijd, maar ze speelt haar rol verder prima. De film scoort op bruut geweld een dikke voldoende. Ik heb mij in ieder geval dan ook prima vermaakt.

Een harde aktie film met Nicolas Cage die toch wel beter is als zijn mindere films.

Hij speelt uitstekend, in het verhaal zitten meerdere plots twisten waar je van het ene spoor in het andere wordt gezet.

De film muziek is ook prima, de film heeft genoeg aktie en is ontroerend.

Een prima aktie film,waarin wraak centraal staat.

Wadeloos begin en wadeloos einde voledig wadeloos.

Snap niet dat iemand dacht hier ga ik tijd en geld in stoppen.

Waarom besloot ik die avond – met alle meesterwerken van de filmgeschiedenis binnen handbereik – naar ‘Tokarev’ te kijken?. Ik waag mij aan een boude stelling: film is een democratisch medium. Of dat was het althans. Als je in 1957 een intellectuele filmcriticus van Cahiers du Cinéma en de grootste boerenkinkel naar hun favoriete film had gevraagd, hadden ze waarschijnlijk hetzelfde antwoord gegeven: Rio Bravo. Uitzonderingen daargelaten, hadden kritisch geprezen films ooit commercieel succes en vice versa. En wat zijn dan de meesterwerken van vandaag de dag? Euhm, Lav Diaz, Pedro Costa of zo? Ergens is het grondig fout gegaan.

Film zal een democratisch medium zijn. Het is immers de stuwende, genadeloze commerciële kracht van de business er achter die tot zijn glorie geleid heeft. Passie, hartstocht, fiasco, mislukking, loutering en herrijzenis. Als film intrinsiek elitair was geweest, had het nooit de Berlijnse en Parijse avant-garde salons van de jaren ’20 hoeven te verlaten. Natuurlijk: dat betekent daarom niet dat we als tegenbeweging plots Wuthering Heights of The Super Mario Galaxy Movie moeten intellectualiseren. Maar we kunnen wel stilstaan bij ons mediagebruik. Natuurlijk is het verleidelijk om enkel naar de Cinematek te gaan, Artificial Eye DVD’s te kopen, gebruik maken van een private tracker en enkel auteurfilms kijken. Maar dreigt film dan niet een soort stoffig museumobject te worden? Film verliest zijn vitaliteit als je het loskoppelt van zijn commerciële urgentie, het gegeven dat een consument een onmiddellijke nood tot gratificatie voelt die enkel door cynische commerçanten vervuld kan worden. Soms moet je bereid zijn om met je knieën door het slijk van het filmisch moeras te gaan, om tot enige luciditeit te komen. De videotheken waren een soort éénmaker en dan zeker het DTV-segment. Ik heb de laatste dagen van de derderangs videomeuk meegemaakt in 2007. Titels als The Life and Death of Bobby Z, Wrong Turn 2, The Contractor. Liefst ging je complete stoned de gangen door, ging je puur op de hoes af en wist je dat de kans op oplichting groot was. Maar dat zijn de risico’s van het vak, dat geeft een rush, dat doet leven. Natuurlijk kun je ook een vergeten John Sayles-film downloaden die waarschijnlijk briljant is. Maar geen enkel meesterwerk haalt het bij de roes van teleurstelling toen je in 2007 met vrienden of op een slechte date The Hills Have Eyes 2 huurde.

Ja, want niet enkel de distributiekanalen, maar ook de wijze van consumeren behoren tot dit gevoelig ecosysteem. Film mag nooit van die aard zijn dat het domme mensen uitsluit. Het zijn heus niet die domme mensen die een Criterion boxset van Douglas Sirk zouden importeren uit het Verenigd Koninkrijk, ofschoon ik ervan overtuigd ben dat Sirk universeel genietbaar kan zijn. Hoewel afgeschreven door content creators, bestaat de reguliere DVD markt nog steeds, in uiterst beperkte mate. De wat mollige volkse vrouw die goedkeurend de DVD van ‘Ghost Ship’ in de Fnac stond te bekijken in 2002. De wat onhandige jongeman die toen hij in 2025 in diezelfde Fnac de DVD van de nieuwe Final Destination zag, uitkraamde: “dat zal ook met goed wat bloed zijn!” Dit zijn de figuren die je nodig hebt om cinema levend te houden. Zij die op zoek zijn naar korte verpozing, ontspanning, sensatie, verheffing – verpakt in een gemakkelijk consumeerbaar product van een euro of vijftien. Ja, het moet en mag immers wel wat kosten en liefst ook nog nieuw zijn, in glinsterende verpakking. Met die mensonterende kringloophandel van tweehands DVD’s uitwisselen zullen we heus de glorie van het westen niet herstellen.

Zo is het laatste bastion dat de filmcultuur nog enigszins rechthoudt, de Boekenvoordeel. Nee, zelfs die zwartkijker van een Serge Daney had destijds nooit kunnen voorspellen dat de redding van de cinema zou komen in de vorm van een Nederlandse discountketen voor restpartijen en impulsaankopen. De DVD’s liggen er als clandestiene smokkelwaar, ergens bemachtigd via een schimmig import/exportkanaal. Hier koop je niet de nieuwe Todd Haynes, maar wel de laatste stuiptrekkingen van de DTV-markt- liefst aan een bedenlelijke promo (‘2 voor 9!’) waar je eigenlijk nauwelijks aan wint. Eén van de twee: deze Tokarev. Misschien toch nog een kort woordje over de film zelf: de gevechtscènes zijn gefilmd voor een MMA-film, de schietscènes voor een Golfoorlog-thriller. In de luwte kon ik wel wat genieten van de intrige en vielen Cage’s acteerkunsten me mee. Hij toonde best veel toewijding voor een ordinaire cash grab. Dan heb je ook nog Peter Stomare, in een rolstoel en met nog een afschuwelijker Iers accent dan Sean Connery in The Untouchables. Voor zo’n momenten ploeteren we graag door het slijk.