La Vie Nouvelle (2002)

Werkelijk een aantal fenomenale scènes - dit is een koortsdroom, en niets minder dan dat.

Toch staat de film voor mij nog in contrast met Sombre en Malgré la Nuit. Die films wisten mij ook als psychologisch drama's bij de strot te pakken, terwijl deze Grandieux dat effect niet had. Afstandelijk-en mens(nu ja, vooral vrouw)onvriendelijkheid maken dit tot een sfeertrip die je niet voor je plezier kijkt maar voor de ervaring, reflectie naderhand en constante vervreemding tíjdens.

Vraag me overigens af wat je als actrice moet bezielen om hier de hoofdrol in te willen spelen zeg. Mougaglis moet toch een paar dingen doen of doorstaan in de categorie Gainsbourg (of daartegenaan).

Heel claustrofobisch maar iets te weinig om volgen voor mij, de scene waarin ze het nummer brengt kwam wel hard binnen.

Dit is zonder twijfel de gekste film die ik ooit heb gezien. Zelden ben ik audiovisueel zo onder de indruk geweest van een film. La Vie Nouvelle heeft eigenlijk geen plot. De Amerikaan genaamd Seymour raakt geobsedeerd met de prostituee genaamd Melania. Het speelt zich ook af in Oost-Europa. Dat is het ongeveer. de film is meer een audiovisuele ervaring. Grillige manier van filmen, onberispelijk geluidsontwerp en verontrustende scènes. Philippe Grandrieux filmt het menselijk lichaam voornamelijk via close-ups en trillende camera's. Dit gecombineerd met het geluidsontwerp zorgt voor een surrealistische, nachtmerrieachtige sfeer. Deze film is alleen maar sfeer en emotie. De zwart-witscène is zonder twijfel de meest indrukwekkende scène in de film, hoewel de finale al in mijn gedachten staat gebrand. Ook de dansscène is fantastisch, de hypnotiserende muziek in die scène werkt erg goed. Ik denk niet dat er een diepere betekenis in de film zit, het is gewoon heel somber en deprimerend. La Vie Nouvelle kent bijna geen dialoog, waardoor je des te meer wordt ondergedompeld. Grandrieux gooit je meteen in de film. Er is geen introductie en er zijn geen voice-overs. We kijken alleen naar Seymour en zijn afdaling in waanzin. Zachary Knighton is geweldig, hij acteert overtuigend maar zijn acteerwerk in de slotscène is werkelijk fantastisch. Dit is niet een film voor iedereen, maar ik hoop dat deze film meer bekendheid krijgt. Als je dit nog niet hebt gezien, doe dat dan alsjeblieft, want het is anders dan alles wat je ooit zult zien.

Ik denk dat het woord "verdwaald" deze film perfect beschrijft

Tsja, iemand moet het doen.

Het eerste dat me opviel is die Lynchiaanse visuele stijl maar misschien dat Lynch goed naar deze film heeft gekeken voor zijn Inland empire (bv de scene waarin een groep mensen naar een bioscoopfilm zit te kijken en de camera schokkend naar de gezichten zoomt) ? De filmstijl van Grandieux is flou, donker met trillende, schokkende beelden en een opmerkelijk kakofonisch sounddesign. Het is een film die ver weg de traditionele cinema staat, uiterst eigenzinnig narratief en geen moeite doet om uit te leggen wat we zien. De cineast mikt op een emotionele beleving van wat we zien.

Wat wil de cineast vertellen ? Dat was me tijdens de film totaal onduidelijk en ik heb moeten opzoeken het waarom en hoe van deze film. Kort samengevat lees ik dat een wereld wordt geschetst vol apocalyptische sfeer wat ontheemding versterkt. Mensen zijn destructief in hun verlangen en macht relaties. Fragmentarische structuur en een geluidsband met dreigende geluiden creëert een ongemakkelijk gevoel.

Misschien was de film te ontoegankelijk voor mij en heb ik dus veel gemist te beoordelen op een analyse die ik vond op internet. Een beleving is het zeker al weet ik niet of het goed of slecht was. Ik ben wel geïnteresseerd in meer Grandieux niet omdat het me zo bevallen is maar meer uit nieuwgierigheid naar een andere vorm van cinema.

"dit is een koortsdroom, en niets minder dan dat", schrijft tbouwh, en dat is behoorlijk treffend. Wie bekend is met het werk van regisseur Grandrieux, zal daar niet hele verbaasd over zijn. Malgré la Nuit (2015) en Sombre (1998) bevielen me nog iets beter, maar dit was alsnog een fascinerende (en soms akelige) trip.

3,5*

Bij: Horrorchallenge 2021

Unieke, maar teleurstellende film waarin regisseur Philippe Grandrieux geen specifiek genre verkiest. La Vie Nouvelle is daardoor een enorm eigenzinnig project geworden met een aantal fenomenale momenten, zeker wanneer het op geluidsbewerking aankomt. De aparte stilering creëert op die manier een aantal onbehaaglijke momenten, maar het grootste gedeelte gaat op aan een ontluikende romance tussen twee weinig innemende figuren en diens oninteressante dramatiek. Grandrieux ratelt verder eindeloos lang door zonder dat hij daadwerkelijk iets zinnigs te melden heeft, waardoor deze film vooral een eindeloze indruk maakt. Een echt stabiele sfeerzetting wordt naar mijn inzien niet opgeroepen en het beste moment is de zeer letterlijke opening, waardoor het eindresultaat uitmondt in een filmische teleurstelling.