Manakamana (2013)

komt uit hetzelfde "sensory ethnography lab" als Leviathan (2012) blijkbaar

Wist je dat niet? Hier staan zo'n beetje alle projecten van het Sensory Ethnography Lab bij elkaar.

hoe kan ik het nu opschrijven als ik het niet wist

Desondanks binnenkort te zien op het IDFA.

Ha geinig, aantal keer langs deze kabelbaan gekomen met de bus. Op basis van de trailer zal dit me echter geen 118 minuten kunnen boeien vrees ik.

De regisseur gaf Alan Clarke's Elephant en verschilllende films van James Benning als invloeden. En dan vooral met betrekking tot de structuur van de film. Een zich steeds herhalende situatie. Manakamana is echter losser dan die voorbeelden.

En het gaat veel meer dan bij Benning om mensen. Mensen die zich bewust zijn dat er een camera op ze gericht is. Die ook bewust gekozen zijn, bewust op een bepaalde volgorde aan elkaar gemonteerd. Mensen die zelf kiezen hoe ze zich voor die camera gedragen.

De eerste rit is een oude man, gezicht door het leven getekend. Hij zegt geen woord, maar kan op den duur zijn ogen niet van de camera afhouden en lijkt je uiteindelijk heel diep aan. Naast hem zit een jongetje, wellicht zijn kleinzoon, die er wat ongemakkelijk bijzit en bang lijkt voor de hoogte. Vooral de oudere man trok me meteen de film in. Hij leek naar mij te kijken terwijl ik naar hem keek. Wat er dan volgt zijn nog eens elf miniportretjes.

Een paar hoogtepunten: het komische effect als er ineens een kar met geitjes komt en het besef tijdens die rit dat ze geofferd gaan worden, want de kabelbaan gaat naar een tempel. Drie metalfans voor wie hun lange haar in Nepal nog veel meer een statement is dan het hier ooit zal zijn. Daardoor zitten ze er wellicht ook nogal veel aan. Ondertussen zitten ze net zo met hun smartphones te spelen als overal in de wereld En twee dames die een ijsje proberen te eten voor het gesmolten is. Waarvan de oudste voor het eerst een ijsje lijkt te eten. Bijna slapstock

Tussen de ritjes door krijg je een hele kleine glimp van wat er in de buitenwereld ook nog is, maar meer dan een vaag beeld op de achtergrond wordt dat nooit.

Manakamana is een film die in de beperkingen die hij zich opgelegd zijn kracht vind. Elf keer die afgesloten ruimte, het indrukwekkende landschap, de camera die daar bewust staat. Elf keer mensen die zich een houding geven, die een klein beetje van hun leven laten zien.

Ik zat er helemaal in en heb er van genoten.

4.0*

Dat bewuste stoorde me vooral. Een aantal situaties leek ook te veel op een performance, zoals de twee mannen die muziek gaan maken op hun snaarinstrumenten. Bij het vele materiaal dat de film niét haalde schijnt ook een trommelaar gezeten te hebben, die de hele kabelbaanrit een solo ten gehore bracht, maar dat vonden de makers ook weer net wat te veel van het goede blijkbaar. Het kwam als idee allemaal nogal makkelijk op me over en met een hoog "achterwerk in de kast" gehalte.

Daarnaast mocht de vorm van mij nog wel strakker. Alle ritjes naar boven en beneden zijn zo gemonteerd dat het lijkt alsof het één ononderbroken film-sessie is. Als de camera al vrij vroeg in de film opeens van plaats verwisseld is, heb je wel door dat er na elk ritje gesneden is, maar ik vond het dan toch jammer dat na ongeveer de helft alle ritjes alleen nog maar naar beneden gaan... daarmee wordt de flow echt onderbroken vond ik.

De focus / het kijken naar mensen boeide me uiteindelijk gewoon niet en dan kan elk volgende ritje, dat opnieuw zo'n 11 minuten zal gaan duren, opeens best wel tergend zijn. De fans zullen wel zeggen dat het knap is dat je daarmee zo bewust gemaakt wordt van de tijd, of iets in die trant, maar dat heb ik dan toch wel al eerder en interessanter gezien moet ik zeggen.

Ik heb ook echt moeite met de speelduur. 120 minuten lang naar 'hetzelfde' shot kijken.Het wil mij voorlopig nog niet lukken.

Werkt net niet helemaal voor mij, ik werd een beetje heen en weer geslingerd tussen verveling en fascinatie.
Leviathan (2012) vond ik net een slagje beter, al was ik ook daar geen onverdeeld fan van. Dat ijsje was wel wel komisch inderdaad