The Dam Busters (1955)

Blu-ray review: zone-B.

Tja, dat zijn toch wel verschillen. . .

Gezien met mijn vader - die een groot fan is van oorlogsfilms en deze in het bijzonder. Mijn vader en ik kunnen het prima vinden en zijn het over heel veel dingen eens, maar zijn favoriete genre is oorlog, die van mij horror, en we kunnen het allebei niet van elkaar voorstellen. En mijn aversie tegen oorlogsfilms werd gisteravond met deze film eigenlijk alleen maar bevestigd.

Tegen het einde voelt de plaatselijke ingenieur die de bom ontworpen heeft zich lullig. Ik vraag aan mijn vader: 'Waarom kijkt hij zo boos?'. Ik had volgens mij iets gemist. Mijn vader: 'Omdat er dankzij zijn bom mensen dood gaan.' Ik werd kwaad. Je ontwerpt DOELBEWUST een bom en DAN WEET JE dat er mensen dood gaan, ook van eigen zijde. Was dan kruidenier of ketelpoetser geworden als je je daar rot om voelt.

Ik vind het hypocriet. In één oorlogsfilm is de bodycount vaak tien keer hoger dan alle Halloween-films bij elkaar, maar daar mag het want het is ter verdediging van het vaderland. Ik begrijp het gewoon niet. Waarom mag dit wel en spreken mensen schande van een meesterwerkje als Dead Snow 2?

De film was boeiender dan ik had verwacht, maar meer ook niet. Heel veel mensen die Heel Serieus Kijken over Hele Serieuze Zaken, en veel vliegtuigporno. Ik stelde me zo voor dat er in het script stond: 'De vliegtuigen vliegen'. Volgende pagina: 'De vliegtuigen vliegen laag'. Soms heel erg repetitief, zeker ook inderdaad naar het einde toe.

En racisme voor een hond die Nigger heet? Was in die tijd volkomen normaal en ik zou bij god niet weten waarom je daar over zou vallen.

2,5*

Wéten (je verstandelijk bewust zijn van het theoretische feit) dat er mensen door jouw daden zullen sterven is nog wel wat anders dan besèffen dat dat zojuist ook daadwerkelijk gebeurd is, dat de slachtoffers die voorheen alleen abstracte voorstellingen in je verbeelding waren nu ook werkelijk ergens bestaan in de vorm van afgerukte lichaamsdelen, uiteengereten organen en heel veel bloed, veroorzaakt door jóúw uitvinding. Dat besef zou een mens nog wel eens kunnen schokken. En ook al vind je het nog steeds gerechtvaardigd wat je hebt gedaan, en ook al wil je nog steeds je vaderland en/of de beschaving verdedigen tegen de opmars der horden, dan nog kun je triest zijn door het besef dat dat alleen maar gelukt is door mensen te doden in plaats van ze met woorden en argumenten te overtuigen.

Een film van bijna 60 jaar geleden, over dingen die meer dan 70 jaar geleden gebeud zijn. Voor mij een beetje jeugdsentiment, want het boek waar deze film op gebaseerd is stond in de boekenkast van mijn vader, en het was een van de eerste Engelse boeken die ik las. Dat er een film van was ontdekte ik pas veel later.

En het is een mooie film. Een mooie opbouw die begint met het werk van Wallis, de wat verstrooide professor die met zijn geniale idee de boer op moet om er steun voor te vinden. En daar zijn hele ziel en zaligheid in steekt, en daardoor ietwat vergeet dat de missie die hij voorstelt een heel gevaarlijke is voor diegenen die hem uitvoeren moeten, en daarnaast dat het gevolg van het gooien van bommen vrij onvermijdelijk is.

In het tweede deel dan de aanval. En hoewel ik natuurlijk allang weet hoe het afloopt, spannend blijft het evengoed. Wellicht komt dat door de ontzettend origineel overkomende beelden - legermateriaal genoeg voorhanden nog, in 1954. Maar de acteurs zijn ook erg overtuigend, en wellicht meer dan een tikje trots dat zij deze rol spelen mochten. In Groot-Bretannie waren deze mensen tenslotte absoluut helden.

Waar de film en het boek de plank wat misslaan is hoe groot de impact van de hele raid op de Duitse oorlogsmachine nou werkelijk geweest is. Maar dat komt wellicht voor een groot deel omdat tijdens de oorlog deze aanval vooral als propaganda gebruikt is. De latere wapenfeiten van de Dam Busters - waar het boek veel meer over vertelt - hadden veel meer daadwerkelijke impact.

Erg matige (oorlogs)film, vond ik in het verleden ook al. Langdurige voorbereiding, zoals vaker bij soortgelijke Engelse films. Weinig spanning, alleen aan het einde nog wat vuurwerk maar ook niet zo spectaculair. Matig zelfs en het zwartwit is ook geen voordeel. Alleen het camerawerk is goed. 2.0

Blijkens diverse berichten op internet hierover is dit iets wat al langer bekend is, maar ik kom hier zelf pas nèt achter via de extra's van de Extended Edition Blu-ray van The Hobbit 2 : the desolation of Smaug, en op deze twee pagina's van MovieMeter zie ik hier ook niets over, dus voor wie het nog niet wist : Peter Jackson en Stephen Fry schijnen al enige tijd (met onderbrekingen) bezig te zijn met een script voor een remake van The dam busters. Of Fry dan ook de rol van Dr Wallis voor zijn rekening zou gaan nemen weet ik niet...

Mijn interesse voor deze film werd gewekt door bijdragen in het magazine After the Battle (nummer 3 het hele verhaal en in nummer 10 de film recensie)

Voordat ik de film zag heb ik eerst het boek gelezen van Paul Brickhill. Je kan niet anders dan bewondering hebben voor zo'n gewaagde missie. Extreem laag vliegen, diep in vijandelijk gebied met een experimentele bom onder je vliegtuig. Ga er maar aan staan!

Doordat de film in 1955 al is uitgebracht, mist het inderdaad behoorlijke special effects. Ook zie je regelmatig (te duidelijk) dat er voor een maquette is gekozen (zoals bij de aanval op de dam)

De film geeft echter wel een goed beeld van de hele missie inclusief de voorbereiding. . Ook de scenes met de vliegtuigen waren top. Acteerprestaties ook goed.

Verder vind ik het een meerwaarde dat ik eerst het boek gelezen heb. Dan kan je bij het kijken van de film je nog meer een idee vormen van de situatie destijds.

Overigens ligt de leider van deze missie (Guy Gibson) begraven in Steenbergen (NB) wat niet ver van mijn woonplaats is.

Tja, dat pak je dan ook gelijk even mee als WO2 freak.

Cirkeltje is bijna rond

• Film- check

• Boek- check

• Graf Guy Gibson – check

• Bezoek Mohnedam- volgt nog

Dit blijft een indrukwekkende en spannende film die enkel wat te lijden heeft van de matige FX (de overgeschilderde bommen op het water in het begin, het Duitse afweergeschut, de exploderende dammen, de locomotief die in de loop van het water terecht komt). De opbouw is rustig maar nergens saai, waarbij het heen en weer springen tussen de voorbereidingen van Wallis en Gibson voor effectieve afwisseling zorgt, en de kalme thuiskomst van de overlevenden en de stille afwezigheid van de vermisten en gesneuvelden is aangrijpend: "Aren't you going to turn in, Gibby?" "No, I... I have to write some letters first." Uitstekende onderkoelde acteerprestaties in de beste Engelse traditie, met de afwezigheid van liefdesperikelen als extra pluspunt; vooral Redgrave is sterk als twijfelende maar gelukkig nèt niet clichématig-verstrooide professor. Klein rolletje voor Robert Shaw, zéér klein rolletje voor Patrick McGoohan.

Ook is er een propeller-monument voorgedragen aan Gibson te bewonderen in Steenbergen.

Uitstekende film over de Britten die tijdens de Tweede Wereldoorlog een paar Duitse dammen willen opblazen. Gebasseerd op een waargebeurd verhaal over de menselijke inventiviteit. De hele operatie wordt uitvoerig behandeld en het is allemaal realistisch in beeld gebracht. Een goeie rol van Michael Redgrave die de gedrevenheid van zijn personage op een geloofwaardige en ook wel vermakelijke manier weet neer te zetten.

Vanwege de naam van de hond en een codewoord voor de missie zie ik deze film nog wel eens geband gaan worden...

Ajax&Filmfreak

Zolang ze maar van mijn DVD exemplaar afblijven

Onderhoudende, zij het te lange oorlogsfilm over het plan van de geallieerden om een drietal dammen in het Ruhrgebied op te blazen, waardoor een een groot gedeelte van de duitse oorlogsindustrie plat zou komen te liggen. De opbouw is aan de trage kant en veel personages blijven onderbelicht, maar gelukkig boeit de film desondanks wel en wordt er toegewerkt naar een spannende climax. Wel jammer dat de ambities van regisseur Michael Anderson groter bleken dan het budget, gezien bepaalde knullig in beeld gebrachte special effects. En die zwarte hond genaamd Nigger kan natuurlijk niet door de beugel, ook destijds niet.

Zwarten onder mekaar gebruiken het voortdurend , alleen als blanken het gebruiken is het ineens een probleem , hypocriet en zeker een vorm van conditionering .

de film viel me wel een beetje tegen al is het acteerwerk en het verhaal best wel onderhoudend , de special effects zijn echter zeer onder de maat .

Deze film vertelt over een historische gebeurtenis waarbij zo’n twee dozijn Britse Lancasters speciaal ontworpen bommen afwierpen die twee belangrijke dammen vernietigden die het Ruhrgebied van water en waterkracht voorzagen. De film blijft vrij dicht bij de feiten en dwaalt niet af. Geen rivaliteit om vrouwen in de kroeg. Er komen praktisch helemaal geen vrouwen in voor. Er is één vechtpartij tussen piloten, maar het is een goedmoedig gevecht waarbij iedereen worstelt en lacht en niemand een klap uitdeelt. De hele film is opgebouwd rond die vrolijke uitbundigheid. Iedereen staat te popelen om deze gevaarlijke klus aan te pakken. Niemand huilt. En wanneer de ontwerper van de bom hoort dat de missie is geslaagd, grijnst hij breed en zwaait hij met zijn armen langs zijn lichaam terwijl anderen hem feliciteren. En dat is het dan.

De film bestaat eigenlijk uit twee delen. In het eerste volgen we de man die het plan en de bijbehorende bom heeft ontworpen, Barnes Wallace, gespeeld als een afwezige maar vastberaden wetenschapper. (Hij ontwierp ook een paar bommenwerpers.) Om de dam te raken en tot de juiste diepte te zinken voordat hij ontploft, moet de bom vanaf 60 voet met een bepaalde snelheid en op een gespecificeerde afstand van het doel worden gedropt – en dat ook nog eens ’s nachts. De film vertelt ons dat wel, maar laat het feit achterwege dat de bom op het moment van het afwerpen een achterwaartse draaiing van 500 rpm moest hebben, waardoor het project nog uitdagender was. Het is bijna onvoorstelbaar dat zo’n missie zou kunnen slagen.

In het tweede deel van de film trainen Guy Gibson (Richard Todd) en zijn piloten tot ze uitgeput zijn, voordat ze de missie ondernemen, die zo dodelijk is als je je maar kunt voorstellen. Zesenvijftig mannen keerden niet terug. (Gibson kwam om het leven tijdens een latere missie.) De spannende actiescènes zijn goed in beeld gebracht, ook al zijn de gebeurtenissen zelf wat zwaar op de hand. Soms is het wat lastig om te volgen wat er precies gebeurt en wie er precies bij betrokken is, hoewel de algemene strekking wel duidelijk wordt. Twee van de drie beoogde dammen werden vernietigd, waardoor de valleien stroomafwaarts onder water kwamen te staan, maar de dammen waren ongeveer vijf weken later weer in bedrijf. Meer dan 1200 mensen kwamen op de grond om het leven, voornamelijk geallieerde krijgsgevangenen. Spectaculaire aanvallen leveren vaak goed drama op, maar de resultaten zijn, als de missies slagen, vaak van tijdelijke aard. De vijand heeft de gewoonte om beschadigde dingen te herstellen. Het lijkt erop dat je, afhankelijk van de specifieke doelen, ze ofwel volledig moet verpulveren of herhaaldelijk moet aanvallen, en zelfs dan past de vijand zich aan.

Niets van dit alles, deze realistische details, doet afbreuk aan de moed van Gibson en zijn collega’s. De onderscheidingen die ze verdienden, waren meer dan terecht. En niets van dit alles zou een kijker moeten doen aarzelen om de film te gaan zien. Hij is in grootse stijl gemaakt, hoewel de speciale effecten natuurlijk uit die tijd stammen.

Over het acteerwerk valt niet echt veel te zeggen. Michael Redgrave is erg goed. Richard Todd loopt rond en maakt opgewekte opmerkingen zoals een militair dat doet, wat hij ook was. Een goede oorlogsfilm, en een aanrader.

Ik heb genoten van deze film, een ruime voldoende met deze 8.