El Desierto (2013)

Dit moet haast wel de meest angstaanjagende zombie (ik las dat de regisseur er 'm eigenlijk uit had willen laten) zijn geweest die ik ooit in een film zag. Verder ook een toffe setting (zaten ze maar vaker op het dak), maar het psychologisch drama (toch 2/3 van de film schat ik) vond ik nogal futloos / obligaat uitgewerkt en overtuigde niet.

Vanaf 4 juni in de bioscoop (De Filmfreak)

Aanvullende info:

Deze onconventionele film van de Argentijnse regisseur Christoph Behl is lovend ontvangen op het Sitges Film Festival in Spanje en FrightFest in London.

Distributeur De Filmfreak brengt de film uit in onder andere De Hallen (Parisienzaal) Amsterdam, Kriterion (Amsterdam), 't Hoogt (Utrecht) en Filmhuis Den Haag.

Internationale recensies:

Twitchfilm.com: "Showing just why the horror genre is such a powerful storytelling medium, The Desert is one of the best “zombie” movies I’ve seen in a very, very, long time."

Nerdly.co.uk: “The Desert is a superb example of what filmmakers can do within the confines of the horror genre. Writer/director Christoph Behl ignores all the tropes and cliches and crafts a film with makes the horror much more human."

Cinetalk.co.uk: “The apocalypse may be equally bleak wherever you go, but it is at least a whole lot more original, intense and internalised in the Argentine wastelands."

(persbericht)

Een Argentijnse zombiefilm zowaar. Nouja, zombiefilm, als er eentje in voorkomt, zijn ze geteld. En dan nog. De zombies en de apocalyps zijn de context van de film, niet het verhaal op zich. Je komt er dus erg bekaaid vanaf als je The walking dead in gedachten had. De idee van de film is de claustrofobische sfeer en het drietal dat met elkaar opgescheept zit in een klein huis. Met elkaar communiceren lukt moeizaam en doen ze via een dagboekkamer. Er zijn nochtans emoties tussen hen. Een koppel, een jaloerse derde, bedrog, geheimen… dat komt niet goed natuurlijk.

Een psychologisch drama dus met intermenselijke emoties en gedachten. Iets te weinig peper om echt aan te spreken. De personages konden me ook gestolen worden. Mosselen noch vis. Zat meer in volgens mij.

The failed story of a love triangle in a post-apocalyptic world !

Dit soort films zijn voor mij niet meer weggelegd. Toch weer een kans gegeven, maar wat krijg je te zien. Een post-apocalyptische geïnfecteerde wereld waar je eigenlijk weinig of niks van ziet. Eén infecteerde zie je, dat is alles. Het draait hier om een driehoeksrelatie waarbij de drie personages in een kleine ruimte vertoeven en een privékamer gebruiken om hun verdrongen dromen, liefde en gevoelens te kunnen uiten waarbij telkens de individuele gesprekken opgenomen worden die de anderen later terug kunnen afspelen. Gevolg voor de kijker veel saaie momenten. Helaas zijn ook de personages niet boeiend en actie moet je helemaal niet verwachten.

Een draak van een film ! 1/10