Supercondriaque (2014)

De nieuwe film van Dany Boon (o.a. Bienvenue chez les Ch'tis)

Vanaf 15 mei in de bioscoop (Paradiso)

Dit was één van de grote komedies van 2014 in Frankrijk. Van de ploeg die ook Bienvenue chez les Ch'tis (4*) bracht verwachtte ik toch wat meer dan dit. Boon werkt eerder op de zenuwen dan de lachspieren als hypochonder, vooral omdat hij zo overdrijft in zijn rol. Dat bereikt net een tegengesteld resultaat. Maar ook het halfbakken plot met de rebellenleider van het fictieve sovjetlandje Tcherkistan vond ik helemaal niet werken. Kad Merad blijft wel leuk als de arts van Boon en ook Alice Pol bleek een frisse présence te brengen. Op 2 of 3 grappen na bleef de humor vrij flauw. Nee, ik ben hier niet zo positief over.

Een carnavaleske klucht in zeventiger jaren stijl, met een vreemde opbouw, die bovendien alle richtingen op leek te vliegen en waarin de hoofdpersoon gedurende de tweede helft bijna uit het zich verdween. Van evenwicht tussen onzin, dwaasheid en sentiment was geen sprake en het einde was overdreven, vol actie en paste totaal niet bij het voorgaande. Dany Boon gedroeg zich dan weer als een krijsend meisje, trok de ene grimas na de andere en was overenthousiast en overdreven. Wat een afknapper na 'Bienvenue chez les Ch'tis' uit 2008.

Het begin duurt veel te lang en bevat teveel flauwe grappen. Zodra de boel op gang komt wordt dat wel wat beter, maar dat duurt best lang en het blijft een nogal rare opbouw - het was wellicht beter als de Tcherkistan-grappen wat eerder begonnen waren. De ontknoping is een leuk contrast met de rest van de onzin en daardoor best leuk.

Dany Boon overdrijft en overacteert. Wellicht past dat bij wat er van hem gevraagd wordt, maar het zit wel erg dicht bij de rand van irritatie.

Redelijk vermakelijke film, het eerste kwartier is een beetje vaag.. Maar daarna word het duidelijker en is het een best vermakelijke film met een aantal leuke momentjes.

verhaal gaat over een man die een beetje erg kinderachtig is en een soort smetvrees en bang voor ziektes heeft... Zijn enige vriend een arts... Dan gaat hij op zoek naar een vrouw, en komt hij ook in aanraking met een vrouw en word hij als een burgeroorlogs held gezien en dan...

FIlm is geen knaller, maar grappig om een keer te zien.

2.5*

Ongelooflijk wat is die vent irritant met zijn hoge stemmetje... verschrikkelijk.

Flauw.

Film kent zo z'n momenten, maar gaat te vaak richting flauwe, makkelijke humor en vervelende overacting van vooral het hoofdpersonage. Dat kan leuk uitpakken moest het écht over the top zijn, maar hier wekte het enkel irritatie op.

Verder niet veel over te melden ook. Kijkt zeker lekker weg, paar leuke grapjes, maar veel te makkelijk en te braaf allemaal. 't Lijkt alsof er steeds meer van dit soort Franse komedies verschijnen de laatste tijd.. Geweldig filmland hoor, maar dit soort films lijken meer op de honderden Amerikaanse lopende band komedies en hebben totaal geen karakter. 1,5*.

Toch wel de minste film van Dany Boon tot nu toe en dat ligt voornamelijk aan hemzelf.En dat komt dan vooral door zijn acteerwerk dat regelmatig over de irritatiegrens heen gaat.Merad en vooral Pol redden de film nog een beetje door hun (wel) sterke prestaties,maar ook zij kunnen Supercondriaque door het warrige verhaal en matige regie niet meer boven de middelmaat uittillen .

Ik heb niet platgelegen van 't lachen maar deze film was best aangenaam en leuk om een keer gezien te hebben, het verhaal ging niet enkel en alleen over de hypochondrie van Romain Faubert, er kwam nog wel wat meer bij kijken. Heb er van genoten.

Lang geleden wist Molière het al met zijn "Le Malade imaginaire" en nu snijdt komiek Dany Boon het fenomeen van het ingebeeld ziek zijn aan in een grappige komedie, niet voor de eerste keer met Kad Merad als tegenspeler.

Heel wat komische toestandjes en gezegden met onze twee hoofdrolspelers in hun beste doen, zeker als naast de hypochondrie ook romantiek en persoonsverwisseling er komen bij kijken. Niet ongewoon echter als ook in deze komedie de grappigheid naar het einde toe wat afneemt en er een paar niet goed aanvullende scènes (de ontsnapping,...) aan te pas komen. Spijtig wel.

Typisch in dergelijke Franse films is dat de politie steevast in het belachelijke wordt getrokken. Ook nu weer, waarbij zelfs Jean Valjean en Victor Hugo niet in de juiste plooi vallen. Hilarisch.

Goede ontspanningsfilm.