Erbarme Dich - Matthäus Passion Stories (2015)

Vanaf 26 februari 2015 in de bioscoop (Cinemien)

Erg mooi.

Inderdaad erg mooi, en met het geluid van EYE zaal 1 ook nog heerlijk kippenvel. De Matthäus Passion wordt kaleidoscopisch benaderd en daar zit meteen wel voor mij het grootste minpunt: behalve de (ook niet bijster goed in een eindplot uitgewerkte) lijn met daklozenkoor 'De Straatklinkers' (lol, geweldige titel, geweldig om hen in te brengen) mistte ik een bepaalde coherentie en structuur in het presenteren van de diverse invalshoeken. Maar desalniettemin, binnen die invalshoeken van diverse personen was het volop genieten zeg. Want de klanken worden niet alleen gepresenteerd, dat wordt visueel ook nog heel sterk stilistisch gedaan. Kadering, belichting en soms minimalere setting dan de klanken (waardoor sterk enkele elementen uit de muziek worden getild en benadrukt) versterken de beleving dan de muziek, en zorgen dat de ogen ook zeer zeker wat te beleven hebben. Indrukwekkend en bij vlagen overweldigend, maar een sterke lijn en climax missend, geeft deze docu een beeldschone inkijk (letterlijk dus) in de ziel van de Matthäus Passion, bij proxy van de zielen van de geïnterviewden.

Gisteren op TV, op de dag dat de ziel van onze JC van de aarde verdween. Het lijdensverhaal in combinatie met de goddelijke klanken van Bach's Matthäus Passion wordt in deze docu in vele perspectieven opgediend.

Alsof de maker wil zeggen dat niemand kan of mag ontsnappen aan dit meesterwerk. In een woord schitterend, hoe het mysterie van verhaal en muziek voor een ieder een andere betekenis heeft. Bij het Erbarme Dich kan ik niet anders dan in tranen uitbarsten. Het antwoord op ons grootste raadsel verpakt in waterlanders. U ziet, ik begrijp er nog steeds geen snik van.

Het spijt me, maar ik vond het een vreselijk bombastische en pretentieuze documentaire. Natuurlijk: de muziek is goddelijk, de entourage - die kale kerk- indrukwekkend en ook de uitvoerenden werden prachtig in beeld gebracht. Niets op aan te merken. Maar wat moeten we met al die persoonlijke ontboezemingen van anonieme figuren als the conductor, the writer etc.? Voegt dat iets toe en willen we dat echt allemaal weten? Hebben die mensen trouwens geen namen? Waar bleef de ondertiteling of ging men er gemakshalve maar vanuit dat iedereen vloeiend Engels, Frans, Italiaans en Russisch spreekt? Merkwaardig, want de trailer heeft wel ondertitels en bij de aftiteling blijken zelfs drie personen belast geweest te zijn met die opdracht. Slordigheidje?
De chaotische filmpjes ertussendoor sloegen nergens op: een bokswedstrijd, een nogal intense vrijscene, precisiebombardementen uit Irak en tijdens 'Mache Dich mein Herze rein', werden we getrakteerd op een streetdance en iemand met een clownsneus. En waarom kwam Anna Enquist eigenlijk langs met de Goldberg variaties en het verhaal over haar gestorven dochter? Tenslotte leek het slotkoor gelardeerd met een scène uit 'La Grande Bouffe'. Moest dat nou? De vondst met de Straatklinkers was aardig, maar ook niet meer dan dat. Verder blijft het, met de kennis van nu, nogal ongemakkelijk om naar Jan Pieter Leusink, alias Meatloaf, te kijken die kennelijk samenwoont met een zeer jeugdige, mooie sopraan..... En de Engelse tegeltjeswijsheden waren irritant. Kortom: elitair gedoe allemaal.